Painstained kan gerangschikt worden onder de categorie muziek die je meteen vanaf de eerste tonen bij de keel grijpt en je vervolgens gedurende de gehele luisterzit niet meer loslaat. Het Finse gezelschap begon ooit met het spelen van death metal, maar ontworstelde zich via de gothicscene geleidelijk van de beperkingen die een specifiek genre nu eenmaal met zich meebrengt. Door de jaren heen heeft Entwinezich ontwikkeld tot een gedegen rockband met een modern geluid die de invloeden van weleer volledig naar de achtergrond verdreven heeft ten faveure van pakkende melodielijnen. Nog slechts sporadisch, steels verscholen in de mix, duiken de death metal klanken op als verstilde herinneringen aan een bruut verleden. Storend is dit allerminst; het verleent het door Hiile Hiilesmaa geproduceerde album juist de nodige diepgang. De tien nummers zijn fris van klank en staan bol van de dynamiek. Breekbare momenten zoals die bekend zijn van de latere Anathema gaan hand in hand met ruige rockescapades waarbij piano-interludes scherp contrasteren met laaggestemde gitaren. Maar of de band nu vol gas geeft zoals in opener 'Soul Sacrifice', voorzien van een frivool Oosters melodietje, of zich verliest in balladesque vrijages met een tranentrekker als 'Lost In My Denial', het oog blijft altijd gericht op het beklijvende karakter van de muziek die tijdens de meest toegankelijke passages zo nu en dan refereert aan die van radiovriendelijke collega's als Stainden Nickelback. Ondanks deze referenties heeft het geluid van deze Finnen een eigen gezicht dat in vocaal opzicht gevisualiseerd wordt door de prettig in het gehoor liggende stem van Mika Tauriainen die, hoewel krachtiger en gevarieerder, in de verte wel iets weg heeft van die van landgenoot Ville Valo (Him). Een echte aanrader dit Painstained.

Tracklist

Eens in de zoveel tijd verheft Professor Satch zijn weledele achterste vanuit zijn luie stoel en beklimt hij het spreekgestoelte teneinde zijn beninde gelovigen te doceren vanuit het grote gitaarboek en daarbij en passant een aantal oorstrelende klanken uit zijn instrument te voorschijn te toveren. Op deze reeds enige tijd geleden op de parochie losgelaten muzikale geloofsbelijdenis is het niet anders. De heer Satriani steekt zijn voorliefde voor smeuig gefröbel niet onder stoelen of banken en laat meermaals blijken nog immer fervent fan te zijn van Jimi Hendrix en Robert Fripp, mensen die zo'n 40 jaar geleden aan de bakermat stonden van zijn inmiddels indrukwekkende loopbaan die naast talloze optredens, zowel solo als met de G3 tour concerten-reeks, en gastbijdragen bij illustere muzikale grootheden een discografie bevat van 13 studioplaten. Voorwaar een hele prestatie voor iemand die in het prille begin nauwelijks voet aan de grond kreeg en zich voornamelijk bedient van instrumentale oprispingen.

Professor Satchafunkilus And The Musterion Of Rock is voor het merendeel gevuld met rustig spel zoals bekend van de allereerste platen, maar zo nu en dan schakelt het snarenwonder naar een wat hogere versnelling over en laat hij zijn gitaar ronken. Ook wordt het experiment niet geschuwd zoals in het aanstekelijke 'I Just Wanna Rock' met robot-achtige vocalen die ontlokt worden aan een waarschijnlijk van Peter Frampton geleende voicebox, en het afsluitende 'Andalusia' waarin een akoestische gitaar zich prachtig mengt met flamenco getinte interludes en ritmisch handgeklap. Gitaarliefhebbers zullen zich aan dit album beslist geen buil vallen en zich verlustigen aan het ontrafelen van de zich langzaam prijs gevende geheimen.

Tracklist

Musterion

Overdriver

I Just Wanna Rock

Professor Satchafunkilus

Revelation

Come On Baby

Out Of The Sunrise

Diddle-Y-A-Doo-Dat

Asik Vaysel

Andalusia

   

Tracklist

The Place Where I Hide

Gods Of Vermin

A Blind Man's Resolution

Fallen Family

The Piper

Wheel Of Guilt

Belial's Tower

Fall Of Byzanz

Wintersmith

Dead Man's Shadows

Sanatorium Song

Third Moon Rising

Grave Digger-Ballads Of A Hangman

Grave Digger vindt zijn oorsprong aan het begin van de jaren 80 en vormt samen met lotgenoten als Helloween, Accept,Rage en Running Wild een integraal onderdeel van de Duitse heavy metal scene die onder de aanhangers van stoer gitaargeweld qua populariteit nauwelijks onderdeed voor die van het Engelse equivalent in de vorm van de NWOBHM. Het eerste album verscheen al in 1983 onder de welluidende titel Heavy Metal Breakdown en barstte welhaast uit zijn voegen door een overdaad aan überschnelle riffs en dito breaks. Meest opvallend aan het kleinood was nog wel het raspende en enigszins valse keelgeluid van brulboei Chris Boltendahl. Sedertdien is er eigenlijk weinig veranderd in het Duitse kamp van deze grafdelvers. Met uitzondering van de periode eind 1987 tot medio 1991 toen de band door tijdelijk gebrek aan succes op z'n spreekwoordelijke gat lag, worden er op gezette tijden albums uitgebracht die stuk voor stuk gezien kunnen worden als plagiaat van eigen werk. Wel gezegd moet worden dat dit alles gebeurt met het keurmerk van de overbekende braadworst op de hoes geplakt. Productioneel zijn de zaakjes namelijk puik in orde en de portie metal wordt degelijk geserveerd met gierende gitaren en een stampende ritmesectie. Het probleem blijft evenwel het gebrek aan originaliteit en de bijkans atonale aanslagen op het trommelvlies van heer Chris. Zo ook op de laatste boreling Ballads Of A Hangman. Het headbang gehalte is torenhoog en de met een twingitaar opgeluisterde strijdliederen zullen zeker voor overbelaste nekwervels zorgen bij de trouwe aanhang, maar dat neemt helaas niet weg dat deze eenheidsworst de bijgeleverde zuurkool niet waard is.

Tracklist

The Gallow's Pole

Ballad Of A Hangman

Hell Of Disillusion

Sorrow Of The Dead

Grave Of The Addicted

Lonely The Innocence Dies

Into The War

The Shadow Of Your Soul

Funeral For A Fallen Angel

Stormrider

Pray

Crimfall-As The Path Unfolds

Het Finse Crimfall werpt zich met ziel en zaligheid op het spelen van orkestrale folkmetal. Spil van het gezelschap is gitarist Jakke Viitala. Hoewel redelijk onbekend in metalland, heeft dit heerschap in de personen van de woest bassende Henri Sorvali (Finntroll) en de driftig trommelende Janne Jukarainen (ex-Naildown) een aantal klasbakken om zich heen verzameld dat van wanten weet. Voorts zijn daar MikkoHäkkinen (Draugnim) en Helena Haaparanta (ex-Tracere) die elkaar vocaal naar het leven staan met respectievelijk bruut gebrul, afkomstig naar het lijkt uit een voorportaal van Lucifer's paleis, en zinneprikkelende, lieflijke klanken van een hemelse schoonheid. Om de composities kracht bij te zetten en een zweem van originaliteit mee te geven, is er een arsenaal aan strijkers en blazers uit de kast getrokken, gevat in een bombastisch arrangement . De ingrediënten voor een klassieker in spé zijn onmiskenbaar aanwezig. Desalniettemin komt het potentieel niet tot vol wasdom. De reden hiervoor is niet zo zeer gelegen in de muzikale tekortkomingen van het Finse orkest, maar dient meer gezocht te worden in het ontbreken van een eigen gezicht. De invloeden van bands als Nightwish, After Forever, Epica en Therion liggen namelijk duimendik op de muziek en de klassieke arrangementen lijken zo weg gelopen uit de soundtrack van Lord Of The Rings. Nu zijn dit niet de minste namen om mee vergeleken te worden, maar met iets meer durf had dit werkje in een begeerlijke parel omgetoverd kunnen worden.

Tracklist

Gelegenheidsformatie uit 1990, bestaande uit leden van Soundgarden en Pearl Jam dat ten tijde van dit onvolprezen grunge meesterwerk overigens haar bestaansrecht nog moest verkrijgen. De band met aan het hoofd Chris Cornell werd in het leven geroepen met als enige doelstelling een album op te nemen dat een eerbetoon moest vormen aan de eerder dat jaar overleden zanger Andrew Wood van Mother Love Bone. De naam Temple Of The Dog is een frase afkomstig uit het nummer 'Man Of Golden Words' van genoemde band.

Om de dood van zijn oud kamergenoot en persoonlijke vriend te verwerken, besloot Chris Cornell een aantal liedjes te componeren waarin hij het verdriet van zich af zou kunnen schrijven. Hulp kreeg hij daar bij van bassist Jeff Ament en gitarist Stone Gossard, beiden van Mother Love Bone en op dat moment bezig met wat naar later zou blijken de eerste aanzet was tot de oprichting van Pearl Jam. Het toeval wil dat rond die tijd reeds contact was gelegd door Ament en Gossard met een heerschap genaamd Edvard Louis Severson III, beter bekend onder de naam Eddie Vedder, die via de ex-trommelaar van The Red Hot Chili Peppers, ene Jack Irons, in het bezit was gekomen van een demo tape van de voormalige Mother Love Bone leden. Danig onder de indruk had hij vervolgens de nummers 'Alive', 'Once' en 'Footsteps' geschreven, nummers die de geschiedenis in zijn gegaan als de Mamasan-trilogie, en die opgestuurd naar Ament en Gossard. Die wilden dit gouden keeltje wel in hun nieuw te vormen band hebben en zo kwam het dat Eddie Vedder precies op tijd in Seattle arriveerde om naast Chris Cornell te kunnen schitteren in Temple Of The Dog, inmiddels gecompleteerd met drummer Matt Cameron en tweede gitarist Mike McCready.

Aanvankelijk werd Temple Of The Dog wereldwijd de hemel in geprezen. Desondanks liet het echte succes tot 1992 op zich wachten toen Pearl Jam met het debuut Ten alom hoge ogen gooide en het gemeengoed werd dat leden van deze formatie actief waren geweest in het project van Chris Cornell. Daar het ijzer nu eenmaal gesmeed dient te worden als het heet is, werd het nummer 'Hunger Strike' met Eddie Vedder op lead zang tot single gebombardeerd, waarna het enige wapenfeit van Temple Of The Dog binnen korte tijd de platina status bereikte.

Op 'Temple Of The Dog' zijn duidelijk de contouren zichtbaar van het nog groot te worden Pearl Jam en het album kan met recht beschouwd worden als één van de mijlpalen van de grunge. Het bevat gruizige pareltjes als het langgerekte 'Reach Down' en 'Wooden Jesus', kent bloedstollend mooie momenten met de power ballades 'Say Hello 2 Heaven' en 'Call Me A dog' en herbergt daarnaast met 'Your Saviour' een obligate rocker. Het instrumentale machtsvertoon is overdonderend. De ritmesectie staat als een huis en de beide gitaristen soleren dat het een lieve lust is. Toch gaat de meeste lof naar Chris Cornell die met volle overgave de sterren van de hemel zingt en daarmee dit eerbetoon aan Andrew Wood de glans verleent die het verdient.

Tracklist

Say Hello 2 Heaven

Reach Down

Hunger Strike

Pushin Forward Back

Call Me A Dog

Times Of Trouble

Wooden Jesus

Your Saviour

Four Walled World

All Night Thing