baskanij.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op de log van Bas Kanij, de vliegende music reporter !
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

     klik op logo

    Translate WorldLingo

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Releases
    te koop bij 
    sounds 
    klik op logo
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Voor het gebruik van tekst of
    ander materiaal van deze blog
    neem eerst even contact op...
      
    If you want to use material
    from this blog
    please contact us first....
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Check these weblogs 

     

     
     
     
     
     
     

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Laatste artikelen
    Chrissy Steele-Magnet To Steele
     

    Chrissy Steele is ontegenzeggelijk een product van de laat jaren 80 met haar meer dan appetijtelijke uiterlijk en hoog getoupeerde haardos, ietwat schreeuwerige zang en prettig in het gehoor liggende rock, gesmeed naar traditionele Amerikaanse maatstaven en gebracht met veel pathos. Haar debuut – en naar uiteindelijk bleek enige wapenfeit – Magnet To Steele staat vol obligate rockers en tranentrekkende ballades, die door het mierzoete karakter weliswaar geen sterrenstatus vermelding van de tandarts zullen krijgen, maar desalniettemin smakelijk weghappen.

    Aanvankelijk zou het album niet onder Steele's eigen naam uitgebracht worden, maar toegevoegd worden aan het oeuvre van The Headpins, een band waar zij in 1989 tot toegetreden was ten faveure van de opgestapte Darby Mills. Vanwege de gelijkenis qua stemgeluid zou naderhand met enige regelmaat de veronderstelling opduiken dat beide dames één en dezelfde persoon zouden zijn. Bewijs hiervoor is overigens nooit geleverd.

    Magnet To Steele kwam tot stand onder zware omstandigheden. Gitarist en producer Brian 'Too Loud' MacLeod, oprichter en enig oorspronkelijk lid van The Headpins, zou kort voor de opnames in 1991 gediagnosticeerd worden met kanker, de voornaamste reden om het album uit te brengen als een Steele release. MacLeod schreef het merendeel van de nummers met medewerking van ondermeer Tim Feehan en Jeff Paris en alles werd beklonken en op tape gezet in de mobiele studio aan boord van zijn schip de Grand Marnier. Het zou MacLeod's laatste huzarenstukje zijn, want niet lang nadien zou hij het leven laten. Steele ging vervolgens nog op tour om het album te promoten, maar gedisillusioneerd vanwege de geringe steun van label Chrysalis ( dat haar het jaar daarop als een hete aardappel zou laten vallen ) en het verdriet over de dood van haar mentor MacLeod, besloot zij haar muzikale aspiraties voor onbeperkte tijd in de koelkast te zetten. Nochtans heeft zij haar sporen achtergelaten met dit Magnet To Steele, een fonkelend briljantje in de archieven van het AOR genre dat nog meer luister werd bijgezet door de bijdragen van zanger Mark Slaughter.

     
    Tracklist
     
    Love You Till It Hurts
    Armed And Dangerous
    Move Over
    Love Don't Last Forever
    Try Me
    Two Bodies
    Murder In The First Degree
    King Of Hearts
    Magnet To Steele
    Two Lips (Don't Make A Kiss)
    Cry Myself To Sleep
     
     
    Lees meer...
    Van Halen-A Different Kind Of Truth
     

    Reeds lang voor het verschijnen van de nieuwe boreling van het voorheen zo gelouterde rockgezelschap Van Halen was er de nodige consternatie over het al niet gerechtvaardigde karakter van het kleinood. Heer Edward zou immers de welhaast nonchalante souplesse waarmee hij ooit de snaren van zijn instrument bevingerde, teloor hebben zien gaan door zijn devote toewijding aan Bacchus en ander, mindere goden met als direct gevolg een corpulent overgewicht en verslapte worstvingertjes. Bovendien was daar tevens Diamond Dave, eens strak gehesen in een flitsend balletpakje en gewapend met een Prodent lach van oor tot oor, maar nu naar verluidt verworden tot een hees fluisterende gnoom met een plakzak die tot op het podium zou hangen als hij niet omhoog gehouden werd door een hedendaagse interpretatie van de ballerina uitdossing van drie decennia geleden. Het kon bijna niet anders of A Different Kind Of Truth zou een slap aftreksel worden van het geluid waar de band groot mee was geworden. De realiteit logenstraft evenwel deze boude veronderstelling. Weliswaar wordt geen millimeter van het gebaande pad afgeweken, maar dat mag de pret allesbehalve drukken. Van Halen heeft nog altijd het patent op stoere rock met een onderhuidse zwoelte, opgeluisterd met de nodige frivoliteiten en schotelt de luisteraar een kruising voor van Van Halen 1 en 1984. De oude meester Edward soleert als in zijn beste dagen en trekt bijkans de snaren van zijn gitaar in extatische geluidserupties waarbij het hoofd moeilijk stilgehouden kan worden. De bijna achteloos aaneen geregen accoorden worden door ome Dave voorzien van bronstige vocalen, geen herinnering aan het verleden maar een vitaal bewijs van levendigheid die de zich als een wedergeboorte doen aanvoelende terugkeer meer dan rechtvaardigt. Nummers als She's The Woman en Bullethead nestelen zich met groot gemak in de hersenpan en het luchtige Stay Frosty zal tijdens de optredens ongetwijfeld de handen op elkaar krijgen. De notoire kniesoor zal de wederopstanding waarschijnlijk afdoen als een niemendalletje, maar de nieuwe Van Halen luistert plezierig weg en is dat niet waar het bij muziek primair om draait?

     
    Tracklist
     
    Tattoo
    She's The Woman
    You And Your Blues
    China Town
    Blood And Fire
    Bullethead
    As Is
    Honeybabysweetiedoll
    The Trouble With Never
    Outta Space
    Stay Frosty
    Big River
    Beats Workin'
    Lees meer...
    Entwine-Painstained
     

    <![CDATA[]]>

    Painstained kan gerangschikt worden onder de categorie muziek die je meteen vanaf de eerste tonen bij de keel grijpt en je vervolgens gedurende de gehele luisterzit niet meer loslaat. Het Finse gezelschap begon ooit met het spelen van death metal, maar ontworstelde zich via de gothicscene geleidelijk van de beperkingen die een specifiek genre nu eenmaal met zich meebrengt. Door de jaren heen heeft Entwinezich ontwikkeld tot een gedegen rockband met een modern geluid die de invloeden van weleer volledig naar de achtergrond verdreven heeft ten faveure van pakkende melodielijnen. Nog slechts sporadisch, steels verscholen in de mix, duiken de death metal klanken op als verstilde herinneringen aan een bruut verleden. Storend is dit allerminst; het verleent het door Hiile Hiilesmaa geproduceerde album juist de nodige diepgang. De tien nummers zijn fris van klank en staan bol van de dynamiek. Breekbare momenten zoals die bekend zijn van de latere Anathema gaan hand in hand met ruige rockescapades waarbij piano-interludes scherp contrasteren met laaggestemde gitaren. Maar of de band nu vol gas geeft zoals in opener 'Soul Sacrifice', voorzien van een frivool Oosters melodietje, of zich verliest in balladesque vrijages met een tranentrekker als 'Lost In My Denial', het oog blijft altijd gericht op het beklijvende karakter van de muziek die tijdens de meest toegankelijke passages zo nu en dan refereert aan die van radiovriendelijke collega's als Stainden Nickelback. Ondanks deze referenties heeft het geluid van deze Finnen een eigen gezicht dat in vocaal opzicht gevisualiseerd wordt door de prettig in het gehoor liggende stem van Mika Tauriainen die, hoewel krachtiger en gevarieerder, in de verte wel iets weg heeft van die van landgenoot Ville Valo (Him). Een echte aanrader dit Painstained.


    Tracklist


    Soul Sacrifice
     
    Strife
     
    Dying Moan
     
    Beautifully Confined
     
    Lost In My Denial
     
    Greed Of Mankind
     
    Dead By Silence
     
    Hollow
     
    Caught By Desire
     
    Say Goodbye
     
     
    Lees meer...
    Joe Satriani-Professor Satchafunkilus And The Musterion Of Rock
     

    <![CDATA[]]>

    Eens in de zoveel tijd verheft Professor Satch zijn weledele achterste vanuit zijn luie stoel en beklimt hij het spreekgestoelte teneinde zijn beninde gelovigen te doceren vanuit het grote gitaarboek en daarbij en passant een aantal oorstrelende klanken uit zijn instrument te voorschijn te toveren. Op deze reeds enige tijd geleden op de parochie losgelaten muzikale geloofsbelijdenis is het niet anders. De heer Satriani steekt zijn voorliefde voor smeuig gefröbel niet onder stoelen of banken en laat meermaals blijken nog immer fervent fan te zijn van Jimi Hendrix en Robert Fripp, mensen die zo'n 40 jaar geleden aan de bakermat stonden van zijn inmiddels indrukwekkende loopbaan die naast talloze optredens, zowel solo als met de G3 tour concerten-reeks, en gastbijdragen bij illustere muzikale grootheden een discografie bevat van 13 studioplaten. Voorwaar een hele prestatie voor iemand die in het prille begin nauwelijks voet aan de grond kreeg en zich voornamelijk bedient van instrumentale oprispingen.

    Professor Satchafunkilus And The Musterion Of Rock is voor het merendeel gevuld met rustig spel zoals bekend van de allereerste platen, maar zo nu en dan schakelt het snarenwonder naar een wat hogere versnelling over en laat hij zijn gitaar ronken. Ook wordt het experiment niet geschuwd zoals in het aanstekelijke 'I Just Wanna Rock' met robot-achtige vocalen die ontlokt worden aan een waarschijnlijk van Peter Frampton geleende voicebox, en het afsluitende 'Andalusia' waarin een akoestische gitaar zich prachtig mengt met flamenco getinte interludes en ritmisch handgeklap. Gitaarliefhebbers zullen zich aan dit album beslist geen buil vallen en zich verlustigen aan het ontrafelen van de zich langzaam prijs gevende geheimen.


    Tracklist


    Musterion

    Overdriver

    I Just Wanna Rock

    Professor Satchafunkilus

    Revelation

    Come On Baby

    Out Of The Sunrise

    Diddle-Y-A-Doo-Dat

    Asik Vaysel

    Andalusia

     

     
    Lees meer...
    <![CDATA[]]>

    Sons Of Seasons-Gods Of Vermin
     
      
     
    Sons Of Seasons is het muzikale geesteskind van Oliver Palotai, gitarist en toetsenist van ondermeer Doro en Kamelot, en werd door hem begin 2007 opgezet om uiting te kunnen geven aan zijn drang de eigen creativiteit bot te kunnen vieren op composities van persoonlijke makelij. Gods Of Vermin brengt een kleurrijk palet tot leven met invloeden uit zowel de klassieke als de heavy sector, opgeluisterd met hier en daar een miniem snufje folk en jazz, en wordt gelabeld als zijnde dark symphonic metal, een benaming die de lading niet volledig dekt. De muziek heeft een divers karakter, staat bol van de bombast en balanceert scherp op de rand van complexiteit en technisch vernuft. Het geheel is gevat in een glasheldere productie van soms filmische proporties en wordt door de van Metalium bekende Henning Basse voorzien van vette vocalen. Door de klankleur van diens stem, in combinatie met de bombastische keyboardpartijen van Oliver, wasemen sommige tracks zoals de titelsong en 'Wheel Of Guilt' sterk de sfeer van Savatage, maar dat doet geen afbreuk aan de kwaliteit. Toch zijn niet alle nummers even goed. Net over de helft kakt het album enigszins in met een aantal standaard rifs die zo getrokken lijken te zijn uit het grote heavy metal instructieboek. Daar kan zelfs de vocale bijdrage van Simone Simons (Epica) geen verandering in brengen. Niettemin vormt dit debuut een niet te versmaden pasteitje voor avontuurlijk ingestelde luisteraars.


    Tracklist


    The Place Where I Hide

    Gods Of Vermin

    A Blind Man's Resolution

    Fallen Family

    The Piper

    Wheel Of Guilt

    Belial's Tower

    Fall Of Byzanz

    Wintersmith

    Dead Man's Shadows

    Sanatorium Song

    Third Moon Rising



    Lees meer...
    <![CDATA[]]>

    Hatesphere-To The Nines review cd
     
     
     
    Binnen enkele jaren na de oprichting in 2001 wist het Deense Hatesphere zich in ieder geval in het thuisland flink in de kijkerd te spelen. In het bijzonder albums als Bloodred Hatred, waarvoor een Deense metal award werd verkregen, en het met loftuitingen overladen The Sickness Within (2 prijzen voor respectievelijk Beste album en Beste Productie) verleenden de rondom gitarist Peter 'Pepe' Lyse Hansen opgetrokken formatie een meer dan aardige cultstatus die ook buiten de landsgrenzen haar glans behield. Al vanaf het prille begin vestigde de band de aandacht op zich door de snoeiharde thrash te voorzien van melodieuze hooks en een rauw hardcore randje. Mede hierdoor ontstond een zeer herkenbaar geluid dat voor alle releases typerend zou zijn. Ook dus voor het laatste stukje huisvlijt getiteld To The Nines, en dat mag eigenlijk best opmerkelijk genoemd worden daar op bandleider Hansen na geen enkel oorspronkelijk lid meer aan boord is. Op voorhand werd derhalve gevreesd dat met name het wegvallen van brulboei Jacob Bredahl een forse aderlating zou zijn, gelijk staand aan muzikale zelfmoord. Maar niets is minder waar. De typische Hatesphere sound is gebleven en de nieuwe frontman Jonathan Albrechtsen komt over als een gemetamorfeerde versie van zijn illustere voorganger. To The Nines klinkt vet en agressief en werd door Tue Madsen van een zwaar metalen productie voorzien en vormt het bewijs dat er in ieder geval in muzikaal opzicht leven na de dood mogelijk is. Freek de Jonge zou er bijna lyrisch van worden.
     

    <![CDATA[]]>

    Tracklist


    Backstabber

    To The Nines

    Cloaked In Shit

    Clarity

    Even If It Kills Me

    Commencing A Campaign

    The Writing's On The Wall

    In The Trenches

    Aurora

    Oceans Of Blood

     
     
    Lees meer...
    <![CDATA[]]>

    Grave Digger-Ballads Of A Hangman


    Grave Digger vindt zijn oorsprong aan het begin van de jaren 80 en vormt samen met lotgenoten als Helloween, Accept,Rage en Running Wild een integraal onderdeel van de Duitse heavy metal scene die onder de aanhangers van stoer gitaargeweld qua populariteit nauwelijks onderdeed voor die van het Engelse equivalent in de vorm van de NWOBHM. Het eerste album verscheen al in 1983 onder de welluidende titel Heavy Metal Breakdown en barstte welhaast uit zijn voegen door een overdaad aan überschnelle riffs en dito breaks. Meest opvallend aan het kleinood was nog wel het raspende en enigszins valse keelgeluid van brulboei Chris Boltendahl. Sedertdien is er eigenlijk weinig veranderd in het Duitse kamp van deze grafdelvers. Met uitzondering van de periode eind 1987 tot medio 1991 toen de band door tijdelijk gebrek aan succes op z'n spreekwoordelijke gat lag, worden er op gezette tijden albums uitgebracht die stuk voor stuk gezien kunnen worden als plagiaat van eigen werk. Wel gezegd moet worden dat dit alles gebeurt met het keurmerk van de overbekende braadworst op de hoes geplakt. Productioneel zijn de zaakjes namelijk puik in orde en de portie metal wordt degelijk geserveerd met gierende gitaren en een stampende ritmesectie. Het probleem blijft evenwel het gebrek aan originaliteit en de bijkans atonale aanslagen op het trommelvlies van heer Chris. Zo ook op de laatste boreling Ballads Of A Hangman. Het headbang gehalte is torenhoog en de met een twingitaar opgeluisterde strijdliederen zullen zeker voor overbelaste nekwervels zorgen bij de trouwe aanhang, maar dat neemt helaas niet weg dat deze eenheidsworst de bijgeleverde zuurkool niet waard is.


    Tracklist


    The Gallow's Pole

    Ballad Of A Hangman

    Hell Of Disillusion

    Sorrow Of The Dead

    Grave Of The Addicted

    Lonely The Innocence Dies

    Into The War

    The Shadow Of Your Soul

    Funeral For A Fallen Angel

    Stormrider

    Pray

     
     
    Lees meer...
    <![CDATA[]]>

    Crimfall-As The Path Unfolds


    Het Finse Crimfall werpt zich met ziel en zaligheid op het spelen van orkestrale folkmetal. Spil van het gezelschap is gitarist Jakke Viitala. Hoewel redelijk onbekend in metalland, heeft dit heerschap in de personen van de woest bassende Henri Sorvali (Finntroll) en de driftig trommelende Janne Jukarainen (ex-Naildown) een aantal klasbakken om zich heen verzameld dat van wanten weet. Voorts zijn daar MikkoHäkkinen (Draugnim) en Helena Haaparanta (ex-Tracere) die elkaar vocaal naar het leven staan met respectievelijk bruut gebrul, afkomstig naar het lijkt uit een voorportaal van Lucifer's paleis, en zinneprikkelende, lieflijke klanken van een hemelse schoonheid. Om de composities kracht bij te zetten en een zweem van originaliteit mee te geven, is er een arsenaal aan strijkers en blazers uit de kast getrokken, gevat in een bombastisch arrangement . De ingrediënten voor een klassieker in spé zijn onmiskenbaar aanwezig. Desalniettemin komt het potentieel niet tot vol wasdom. De reden hiervoor is niet zo zeer gelegen in de muzikale tekortkomingen van het Finse orkest, maar dient meer gezocht te worden in het ontbreken van een eigen gezicht. De invloeden van bands als Nightwish, After Forever, Epica en Therion liggen namelijk duimendik op de muziek en de klassieke arrangementen lijken zo weg gelopen uit de soundtrack van Lord Of The Rings. Nu zijn dit niet de minste namen om mee vergeleken te worden, maar met iets meer durf had dit werkje in een begeerlijke parel omgetoverd kunnen worden.


    Tracklist


    Neothera Awakening
     
    Crown Of Treason
     
    Wildfire Season
     
    Where Waning Winds Lead
     
    Sun Orphaned
     
    Ascension Pyre
     
    Shadow Hearth
     
    Non Serviam
     
    Aubade
     
    Hundred Shores Distant
     
    Novembré
     
     
    Lees meer...
    Stuck Mojo-The Great Revival
     

    <![CDATA[]]>

    Tezamen met Rage Against The Machine, Urban Dance Squad en in iets mindere mate Clawfinger wordt het uit Georgia afkomstige Stuck Mojo unaniem beschouwd als een pionier in het cross-over genre. Met een uitgebalanceerde mix van hiphop en metal, drijvend op een voedselrijke bodem van hevig op distortie gestoelde gitaarpartijen en agressieve rap vocalen, werd de wereld in een mum van tijd murw geslagen middels albums als Snapping Necks en Pigwalk, uitgebracht in respectievelijk 1995 en '96. Tours met ondermeer Life Of Agony,Type O Negative en Machine Head volgden in het kielzog en zelfs het podium van Dynamo viel ten prooi aan de dadendrang van de toen goed geoliede machine van Stuck Mojo. Maar het succes hield niet aan, want in de vorm van een een rebelse zanger diende zich een kink in de kabel aan. De persoon in kwestie, Bonz, verkeerde geregeld onder de invloed van drugs, waardoor wrijvingen ontstonden met de andere leden. Als gevolg hiervan stond de band vanaf 2001 een aantal jaren op non-actief, maar het bloed kruipt daar waar het niet gaan kan en in 2005 werd de boel nieuw leven ingeblazen. Vreemd genoeg met Bonz weer in de gelederen. Southern Born Killers werd opgenomen, maar reeds ten tijde van de opnames werd duidelijk dat Bonzditmaal definitief het veld zou moeten ruimen. Zijn opvolger stond reeds klaar, namelijk Lord Nelson, een even omvangrijk als kleurrijk heerschap dat sinds het prille begin fan was en door vriend Bonz binnen was gehaald om achtergrondzang te verzorgen. Met hem aan boord werd The Great Revival opgenomen en het is een opmerkelijk werkstuk geworden. De felheid van weleer is nog wel aanwezig in een nummer als The Flood, maaranno 2008 klinkt Stuck Mojo door de introductie van funky elementen en southern invloeden anders dan men gewend is. Van de partij is ook Christy Cook die met haar prachtige stem in een aantal nummers een goed tegenwicht biedt aan het zware geluid van Lord Nelson en voor de nodige toegankelijkheid zorgt. Voorwaar een prima album dat overigens ontsierd wordt door de cover Country Roads van John Denver. Die hoort eerder thuis op een compilatie van een skihut cd dan op een metal album, maar een kniesoor die daar op let.

     
     
    Lees meer...
    Girlschool-Legacy review cd
     

    <![CDATA[]]>

    Girlschoolwas ooit een veelbelovend gezelschap dat op sleeptouw werd genomen door Motörhead. Aanvankelijk ging men onder de naam Painted Lady door het leven, maar na enkele bezettingswisselingen werd die gewijzigd in Girlschool waarna een aantal aardige wapenfeiten aan de wereld gepresenteerd werd zoals het debuut Demolition, Demolition en de Ep St. Valentine's Day Massacre, een samenwerkingsverband met het reeds genoemde Motörhead. Na al die jaren gaat de band er nog altijd prat op niet alleen het langst bestaande meidenensemble te zijn maar ook het eerste. Dat daarbij gemakshalve voorbij gezien wordt aan The Runaways mag de pret niet drukken en dat doet het dan ook niet, want ondanks het feit dat de hoogtijdagen van de dames allang naar de kerkers van het muzikale archief zijn verdreven, wordt op dit dertigjarige eerbetoon aan zichzelf een ongebreideld enthousiasme tentoon gespreid. Het album werd opgedragen aan de in 2007 aan de gevolgen van leukemie overleden Kelly Johnson, voormalig snarenplukster van het inmiddels overrijpe vrouwenclubje en geëerd door middel van een ingemixte 'spooksolo' op openingstrack “Everything Is The Same”, en kent een keur aan rocksterren die één voor één en soms gezamenlijk hun opwachting maken. Zo wordt medewerking verleend door bijvoorbeeld J.J.French (Twisted Sister), Neil Murray (oa Whitesnake en Black Sabbath), Toni Iommi, Fast Eddie Clarke, Ronnie James Dio en uiteraard Lemmy. Het zijn vooral deze gasten die Legacy naar een acceptabel niveau verheffen. De dames spelen weliswaar een aardige pot muziek, maar de vrouwelijke tegenhanger van Motörheadblijft met haar op een punkinslag gebaseerde mix van hardrock en metal ver achter bij de prestaties van de uitgenodigde elitetroepen en ontstijgt nimmer het niveau van leuk achtergrondplaatje tijdens het stofzuigen. Niettemin een pluim voor het doorzettingsvermogen van de dames die onverdroten voort gaan met het maken van de muziek die hen na aan het hart ligt.


    Tracklist


    Everything's The Same
     
    From The Other Side
     
    I Spy(Girlschool mix)
     
    Spend, Spend, Spend
     
    Whole New World
     
    Just Another Day
     
    Legend
     
    Still Waters
     
    Metropolis
     
    Don't Mess Around
     
    Zeitgeist
     
    Don't Talk To Me
     
    I Spy(Dio/Iommi mix)
     
    Emergency
     
     
    London
     
     
     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl