baskanij.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op de log van Bas Kanij, de vliegende music reporter !
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

     klik op logo

    Translate WorldLingo

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Releases
    te koop bij 
    sounds 
    klik op logo
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Voor het gebruik van tekst of
    ander materiaal van deze blog
    neem eerst even contact op...
      
    If you want to use material
    from this blog
    please contact us first....
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Check these weblogs 

     

     
     
     
     
     
     

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Laatste artikelen
    Apostle Of Solitude-Sincerest Misery
     

      <![CDATA[]]>

    Vierkoppig gezelschap uit Indianapolis dat grossiert in zwaartekracht teisterende riffs met een hang naar Sabbathiaanse klanken. Het is enkel kommer en kwel wat de klok slaat. De algehele sfeer druipt van droefenis, hetgeen rijkelijk geïllustreerd wordt door de in diepe melancholie gedrenkte teksten van frontman Chuck Brown, bij intimici van het doom genre voorheen bekend als de drijvende kracht achter het eveneens in misere onder gedompelde The Gates Of Slumber. Zijn ijzingwekkende zang is zonder meer in staat zieltogende zielen zonder blikken of blozen over de rand van de afgrond heen de duisternis in te drijven om daar eeuwig rond te dolen in een poel van mistroostige gedachten. Om zijn vocale ellende kracht bij te zetten ondersteunt Chuck zichzelf met meesterlijke gitaarpartijen, messcherp en zo verkillend dat het zelfs Lucifer zwaar te moede zou worden. Voeg daarbij dan nog de strak in de mix gezette, logzware basriffs van Chuck Mclellan, de ijzersterke riedeltjes van tweede gitarist Justin Avery en de simpele, doch o zo effectieve drumslagen van Corey Webb en er is sprake van een doom klassieker in wording die zich laat wegluisteren als de ultieme kruising tussen Black Sabbath (hier geëerd middels een extravagante uitvoering van Electric Funeral), Candlemass en Solitude Aeturnus. Vrolijk zal men niet worden van deze plaat, maar adepten van loodzware, zich traag voortslepende klanken met een zwaar mismoedig karakter zullen het hoofd devoot buigen.


    Tracklist


    The Messenger
     
    Confess
     
    The Dark Tower
     
    A Slow Suicide
     
    Last Tears
     
    The Dustbowl Earth
     
    Warbird
     
    Sincerest Misery
     
    Electric Funeral (hidden bonus track)
     
     
    Lees meer...
    Medeia-Cult
     
     

    <![CDATA[]]>

    Of de naam van deze band iets uitstaande heeft met die van de gelijknamige tragedie van de Griekse dichter Euripides die ruim vierhonderd jaar voor de geboorte van Christus een poëtisch stuk wijdde aan de lotgevallen van de draagster van de naam in kwestie, wordt niet in de annalen vermeld. Wie zich evenwel enigszins verdiept in de materie, zal tot de conclusie komen dat de geboekstaafde belevenissen qua gruwelijkheden en dramatiek moeiteloos passen binnen het kader van de muziek die Medeia op haar tweede artistieke excrement ten gehore brengt. Geïnspireerd door de schoonheid van thuishaven Finland met haar talloze meren en lommerrijke taferelen komt het 5-koppige gezelschap met een vette death metal plaat op de proppen. Polkas en blastbeats volgen elkaar traditiegetrouw in het kielzog op en de zang van Rotten Soundfrontman Keijo Niinimaa bezit precies de juiste hoeveelheid vuige intonatie om dit product tot een dodelijk ongeleid projectiel te bombarderen, geheel conform de eisen van het genre. Desalniettemin is Cult meer dan slechts een zoveelste release in een reeds lang overbevolkte subcategorie van de metal, want door het op gepaste wijze inzetten van piano interludes en het sporadisch gebruik van een galmende vrouwenstem neigt de muziek bij vlagen in de richting van sferische black metal en dat verleent het geheel bepaald cachet. Een goed voorbeeld hiervan is “Cold Embrace”, waarin bruutheid en geraffineerd sentiment op magistrale wijze hand in hand gaan. Al met al een interessant werkje dat enige aandacht verdient.


    Tracklist


    The Lowest Filth
     
    Cold Embrace
     
    Descension
     
    Devouring
     
    Through Sacrifice
     
    Manifestation
     
    The Architect
     
    Made Flesh Again
     
    Unholy Communion
     
    Ceremonial
     
    The Unseen
     
     
     
    Lees meer...
    Temple Of The Dog-Temple Of The Dog
     

    <![CDATA[]]>

    Gelegenheidsformatie uit 1990, bestaande uit leden van Soundgarden en Pearl Jam dat ten tijde van dit onvolprezen grunge meesterwerk overigens haar bestaansrecht nog moest verkrijgen. De band met aan het hoofd Chris Cornell werd in het leven geroepen met als enige doelstelling een album op te nemen dat een eerbetoon moest vormen aan de eerder dat jaar overleden zanger Andrew Wood van Mother Love Bone. De naam Temple Of The Dog is een frase afkomstig uit het nummer 'Man Of Golden Words' van genoemde band.

    Om de dood van zijn oud kamergenoot en persoonlijke vriend te verwerken, besloot Chris Cornell een aantal liedjes te componeren waarin hij het verdriet van zich af zou kunnen schrijven. Hulp kreeg hij daar bij van bassist Jeff Ament en gitarist Stone Gossard, beiden van Mother Love Bone en op dat moment bezig met wat naar later zou blijken de eerste aanzet was tot de oprichting van Pearl Jam. Het toeval wil dat rond die tijd reeds contact was gelegd door Ament en Gossard met een heerschap genaamd Edvard Louis Severson III, beter bekend onder de naam Eddie Vedder, die via de ex-trommelaar van The Red Hot Chili Peppers, ene Jack Irons, in het bezit was gekomen van een demo tape van de voormalige Mother Love Bone leden. Danig onder de indruk had hij vervolgens de nummers 'Alive', 'Once' en 'Footsteps' geschreven, nummers die de geschiedenis in zijn gegaan als de Mamasan-trilogie, en die opgestuurd naar Ament en Gossard. Die wilden dit gouden keeltje wel in hun nieuw te vormen band hebben en zo kwam het dat Eddie Vedder precies op tijd in Seattle arriveerde om naast Chris Cornell te kunnen schitteren in Temple Of The Dog, inmiddels gecompleteerd met drummer Matt Cameron en tweede gitarist Mike McCready.

    Aanvankelijk werd Temple Of The Dog wereldwijd de hemel in geprezen. Desondanks liet het echte succes tot 1992 op zich wachten toen Pearl Jam met het debuut Ten alom hoge ogen gooide en het gemeengoed werd dat leden van deze formatie actief waren geweest in het project van Chris Cornell. Daar het ijzer nu eenmaal gesmeed dient te worden als het heet is, werd het nummer 'Hunger Strike' met Eddie Vedder op lead zang tot single gebombardeerd, waarna het enige wapenfeit van Temple Of The Dog binnen korte tijd de platina status bereikte.

    Op 'Temple Of The Dog' zijn duidelijk de contouren zichtbaar van het nog groot te worden Pearl Jam en het album kan met recht beschouwd worden als één van de mijlpalen van de grunge. Het bevat gruizige pareltjes als het langgerekte 'Reach Down' en 'Wooden Jesus', kent bloedstollend mooie momenten met de power ballades 'Say Hello 2 Heaven' en 'Call Me A dog' en herbergt daarnaast met 'Your Saviour' een obligate rocker. Het instrumentale machtsvertoon is overdonderend. De ritmesectie staat als een huis en de beide gitaristen soleren dat het een lieve lust is. Toch gaat de meeste lof naar Chris Cornell die met volle overgave de sterren van de hemel zingt en daarmee dit eerbetoon aan Andrew Wood de glans verleent die het verdient.


    Tracklist


    Say Hello 2 Heaven

    Reach Down

    Hunger Strike

    Pushin Forward Back

    Call Me A Dog

    Times Of Trouble

    Wooden Jesus

    Your Saviour

    Four Walled World

    All Night Thing

     
     
    Lees meer...   (1 reactie)
    <![CDATA[]]>

    Tomorrow's Eve-Tales From Serpentia


    Met Tales From Serpentia is het Duitse Tomorrow's Eve alweer aan het vierde volledige album toe en biedt eens te meer soelaas aan verstokte progmetallers. In de beste traditie van Dream Theater en Van den Plas wordt een kristalheldere mix voorgeschoteld van complexe riffs, spetterend gitaarwerk en bombastische keyboard partijen. Het muzikale raamwerk omvat vrijwel alle facetten van het progressieve genre. Zo wordt enerzijds moeiteloos overgeschakeld van mooi ingetogen passages in een sobere, welhaast akoestische setting naar crescendo-achtige stukken, woest en overweldigend als een zonder nadere aankondiging losbarstende donderbui terwijl aan het zwerk niets dan hemelsblauw te bespeuren valt, en worden anderzijds op speels gemak toegankelijke sferen ingewisseld voor zeer complexe. Wie een smaakvol beeld van het dynamische karakter van de muzikale dis wil krijgen, doet er goed aan meteen door te schieten naar het afsluitende 'Muse', met ruim 19 minuten op de teller een progmonster van jewelste. In dit nummer gaan werkelijk alle remmen los en wordt de artistieke virtuositeit van de instrumentalisten op kundige wijze geëtaleerd. De ritmesectie speelt strak en weeft met behulp van breed uitwaaierende keyboard klanken een kleurrijk tapijt dat nog eens extra glans verkrijgt door de razend snelle escapades van snarenbeul Rainer Grund die als een ware goochelaar de ene na de andere solo uit de hoge hoed tovert. Om het geheel vervolgens geraffineerd te completeren, voegt Martin LeMar zijn vocale 'steken' als bepaald niet overbodige tierelantijnen aan het ambachtelijk werk toe met een krachtige strot die klinkt als een kruising van Tobias Sammett van Edguy met Geoff Tate van Queensryche. “Maar”, zal menigeen zich na het lezen van deze lofrede afvragen, “valt er dan helemaal niets aan te merken op dit schijfje?” Jawel, het is te snel afgelopen. Nog maar een keer luisteren dus!


    Tracklist


    Nightfall

    The Years Ahead

    Dream Diary

    No Harm

    Remember

    Succubus

    Warning

    The Curse

    The Tower

    Faces

    Muse

     
     
    Lees meer...
    Trivium-Interview Paolo Gregoletto


    <![CDATA[]]>
    Onder de rook van wat waarschijnlijk 's wereld bekendste attractiepark is, werd in de loop van 2000 in Orlando, Florida Trivium ter wereld gebracht. Terwijl op gepaste afstand duizenden mensen per dag de revue passeerden, vonden in het huis van drummer Travis Smith de eerste, ampele sessies plaats die uiteindelijk zouden leiden tot de incarnatie van één van de meest spraakmakende metal acts van de laatste jaren. In die begindagen stond zanger Brad Lewter nog aan het roer, maar het duurde niet lang voordat het stokje werd over genomen door Matt Heafy die daarnaast ook nog eens de gitaarpartijen voor zijn rekening nam. Wrang genoeg voor Brad was hij juist degene geweest die zijn latere opvolger binnen had gehaald na hem aanschouwd te hebben op een talentenjacht van een lokale High School waar deze met veel bravoure een aantal covers ten gehore had gebracht van onder andere Metallica.
     
    Kort na Matt's toetreding tot de band – en reeds na enkele optredens in plaatselijke drinkgelegenheden – besloot Brad naar verluidt wegens muzikale meningsverschillen zijn heil elders te zoeken, zodoende de weg vrij makend voor Matt. Enige tijd daarna zou de eerste demo opgenomen worden en het was deze opname die via een bevriende webdesigner zijn weg zou vinden naar de burelen van het Duitse Lifeforce Records met als welkome bonus een contract. Het resultaat en tevens enige wapenfeit van deze trans-Atlantische samenwerking liet zich verzilveren in de vorm van een schijfje met de welluidende titel Ember To Inferno, een alleraardigst debuut waarop de potentie, geschreven in muzikale hoofdletters, duidelijk naar voren trad. Tot het onuitsprekelijke genoegen van de band vond Monte Conner, de grote baas van Roadrunner Records, dat ook toen hij een nummer hoorde dat min of meer toevalligerwijs op een compilatie cd van een tijdschrift terecht was gekomen. Na wat contacten over en weer was alles in kannen en kruiken en kon de overstap gemaakt worden van een klein naar een groot label. Het zou Trivium geen windeieren leggen getuige de voor een metalen album gigantische verkoopcijfers van enkele 100.000en exemplaren van de tweede vrucht genaamd Ascendancy binnen de tijdspanne van een vloek en een zucht. Tegen die tijd waren Corey Beaulieu en Paolo Gregoletto inmiddels lid van de familie geworden om hun niet misselijke kunsten met vingervlugge vlijt tentoon te spreiden op respectievelijk drums en basgitaar.
     
     

    Ascendancy wordt door velen gezien als het artistieke hoogtepunt van Trivium, het pièce des résistance. Paolo is echter een andere mening toegedaan die hij onder de gevleugelde begeleiding van wild in het rond wiekende armen uit de doeken doet. “Waarom het is, kan ik niet zeggen, maar het is een feit dat Ascendancy gezien wordt als de beslissende factor in onze carrière, ons klassieke album dat als maatstaf moet dienen voor alles wat we maken. Onzin, want toen we het album opnamen, hadden we vooraf totaal geen verwachtingen. We waren allen zo groen als we maar konden zijn en dreven slechts mee met de stroom. Geen van ons had zelfs maar durven hopen dat het album zo'n succes zou worden - het was tenslotte allesbehalve commercieel – en de status zou bereiken die het nu heeft. Ik geloof ook niet dat het ons artistieke hoogtepunt is. We zijn nog steeds bezig te evolueren als muzikanten en zijn nu beter dan we ooit geweest zijn. Met Shogun hebben we de juiste balans gevonden tussen het oude en het nieuwe werk. Dit is het album dat gaat dienen als blauwdruk voor alles wat komen gaat, hetgeen overigens niet betekent dat er geen verrassingen meer zullen zijn, want die hebben we wel degelijk. Misschien nemen we wel een nummer op met over the top vocalen, bruut en agressief, maar het is ook mogelijk dat we er één opnemen met enkel cleane zang en heel melodie gericht. Wie zal het zeggen. De tijd zal het leren.”
     
    Gesproken over de vocalen...opvallend is de terugkeer van Matt's schreeuwerige zang op het nieuwe studiowerk, temeer daar het onderwerp in kwestie na het uitbrengen van The Crusade (de opvolger van Ascendancy) verklaarde voortaan alleen nog gebruik te willen maken van zijn normale stem. De verklaring voor deze boude bewering is even simpel als voor de hand liggend volgens Paolo. “Ten tijde van de opnames van The Crusade waren we dat geschreeuw allemaal meer dan zat. We hadden het idee dat we meer dan dat te bieden hadden. Bovendien was het album veel melodieuzer dan Ascendancy en bood geen plaats aan de manier waarop Matt voorheen zong. Dat zijn 'oude' stem nu weer terug is, komt omdat we ons realiseerden dat die een belangrijk onderdeel vormt van ons geluid. Wij zijn geen band die de eigen geschiedenis ontkent. De schreeuwerige zang hoort bij ons, maar we weten nu hoe we die goed kunnen gebruiken. Het geeft onze muziek dat agressieve randje dat in schril contrast staat tot onze melodieuze kant. Eigenlijk kunnen we ook niet zonder. Zoals gezegd hoort het bij ons; het heeft in grote mate bijgedragen ons groot te maken en laten we eerlijk zijn, zonder Matt's geschreeuw zouden de oude nummers niet de nummers zijn die ze nu zijn.”
     
    Shogun wijkt in meerdere opzichten af van het eerdere materiaal dat Trivium opnam. Zo is er voor het eerst een coherent verband tussen de agressieve en meer toegankelijke zijde van de band door middel van een dynamische structuur die beide elementen in de muziek integreert. Dan is daar de al aangehaalde verandering in de zang. Daarnaast werd gekozen voor Nashville in plaats van Orlando als de plek waar opgenomen zou worden en was er voor het eerst geen sprake van een onderliggende betekenis aangaande de titel van het album. Het zijn zaken die nauw met elkaar verweven zijn, zo verklaart Paolo met zichtbaar plezier als hij zich voorover buigt, ondertussen een weerbarstige lok haar naar opzij schuivend. “Met Shogun wilden we de essentie laten horen van wat we zijn, een manier vinden om strakker te klinken als band. Het was de truc om het geluid te vinden wat daar het beste bij paste, het geluid dat precies weer zou geven waar wij muzikaal voor staan. Om dat te kunnen bereiken, was het noodzakelijk het agressieve karakter dat we op The Crusade ten faveure van de melodie enigszins naar de achtergrond hadden geschoven weer tevoorschijn te halen, zodat een juiste balans tussen de twee zou ontstaan. We waren van mening dat dit niet kon in de studio in Orlando waar we tot nu toe gewerkt hadden. Ook wilden we ditmaal niet samenwerken met John Suecof. Hij is een goede vriend van ons, maar met hem wisten we wat we zouden krijgen en dat was dus precies wat we nu niet wilden. Verandering van spijs doet eten, dus zijn we uitgeweken naar Nashville met Nick Raskulinecz als producer. En dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Shogun heeft het geluid wat we onbewust voor ogen hadden. We klinken strakker dan ooit tevoren. De structuur van het materiaal is enorm verbeterd ten aanzien van het oude werk, er is meer dynamiek en alles klinkt heel organisch. Er was geen vooropgezet plan betreffende een overheersend thema dat zou aangeven waar we op dat moment als band stonden. We waren gewoon vier jongens die de studio in zijn gegaan om de muziek te maken die we wilden maken. Niets meer, niets minder.”
     
     

    Na deze spraakwaterval valt de tengere bassist stil teneinde zijn keel te smeren met een zojuist aangereikte frisdrank. Hij staart even intens naar de muren van de ruimte waar het interview plaats vindt alsof hij daar een alleen voor hem zichtbare afbeelding waarneemt die zijn fascinatie voor het smetteloze wit rechtvaardigt. Hij schrikt op uit zijn schijnbaar lethargische staat wanneer zijn groovende baspartijen op Shogun ter berde worden gebracht. “Weet je, die vormden een integraal onderdeel van ons zeg maar nieuwe geluid. Het moest vooral strak klinken en zonder mezelf op de borst te willen kloppen, kan ik zeggen dat dit aardig gelukt is. Ik, maar zeker ook de andere jongens, ben enorm gegroeid sinds ik jaren geleden bij de band kwam. Ik had daarvoor weliswaar in bandjes gespeeld, maar dit was andere koek. Bij Trivium moest ik echt laten zien wat ik kon. Dit was het echte werk en dat was precies wat ik wilde. Sinds ik als 11-jarige een fascinatie ontwikkelde voor de bas, heeft het vak van muzikant altijd aantrekkingskracht op me uitgeoefend. Trivium heeft me de kans geboden dit vak ook daadwerkelijk uit te oefenen.”
     
    Paolo kwam op min of meer fortuinlijke wijze bij zijn nieuwe broodheer terecht. “Net voor ik ingelijfd werd, stond ik op een tweesprong in mijn leven. Het was of naar de universiteit gaan of nog een allerlaatste poging wagen het te maken als muzikant. Het besluit werd me makkelijk gemaakt doordat ik hoorde dat Trivium zonder bassist zat. Ik had het gevoel dat dit voorbestemd was en besloot mijn kans te wagen. Daar ik de jongens al eens vaker was tegen gekomen, was het contact snel gelegd en werd ik aangenomen als de nieuwe bassist. In het begin was het zwaar omdat we te kampen hadden met mensen die misbruik van ons wilden maken, maar op een gegeven moment raakte alles in een stroomversnelling en ging het alleen nog bergopwaarts.”
     
    Met dat moment doelt Paolo op het optreden dat de band in 2005 gaf op het Download Festival, een sinds 2003 door Live Nation jaarlijks georganiseerd driedaags gebeuren waar de groten van het muzikale spectrum hun opwachting mogen maken temidden van een aantal opkomende namen. Eén van die opkomende namen was toen Trivium. De band was aanwezig op persoonlijke uitnodiging van de organisator van de toenmalige tour door Engeland, een man die tevens de belangrijkste instigator van het festival bleek te zijn. “Hij was helemaal onder de indruk van de reacties van het publiek op onze show in Londen”, weet Paolo zich te herinneren. “Blijkbaar hield hij onze naam ergens in zijn hoofd opgeborgen, want toen er om één of andere reden een plek in de line-up vrij kwam, kregen wij de vraag of we in wilden vallen. Oorspronkelijk zouden we ergens achteraf spelen, maar kort voor aanvang viel er een gat in de programmering van het hoofdpodium. Of wij dat op konden vullen. Nou, dat kon natuurlijk, hoewel het wel een gok was omdat we heel vroeg in de ochtend op moesten. Maar het loonde zich daar het vanaf dat moment echt een gekkenhuis werd met de band. Plotseling stonden onze gezichten op de voorkant van Kerrang, ontvingen we de Metal Hammer Award en vroeg iedereen zich af wie Trivium was. Dit alles opende de weg voor ons naar de rest van Europa. Het bleek een lange weg te zijn, maar wel één die ons gebracht heeft naar waar we nu zijn.”
     
     

    En laat dat nu precies de plek zijn waar de band graag vertoeft: Aan het hoofd van de nieuwe lichting extreme metal acts.
     
     

     
    Lees meer...
    Mencea-Dark Matter, Energy Noir
     

    <![CDATA[]]>

    Menceabestaat uit een troep jonge wolven, maar dat is allerminst af te horen aan de muziek op het debuut Dark Matter, Energy Noir. De band presenteert zich hierop namelijk als een oude rot in het vak die uiterst geraffineerd een vette mix neer zet van brute vocalen, zware drumpartijen, spetterend gitaarwerk en beurtelings agressieve en melodieuze riffs, gevat in een kader van complexe melodieën, voorheen slechts voorbehouden aan een band als Meshuggah en later succesvol geadopteerd door bijvoorbeeld Gojira, In Flames en Textures. Het geheel is vervolgens ook nog eens vast gesnoerd in het keurslijf van een op maat gesneden productie. Niet vreemd wanneer in overweging wordt genomen dat het in Berlijn opgenomen schijfje onder het toeziend oog van Daniel Bergstrand tot stand is gekomen, een grote naam in metal land wanneer het aankomt op het mixen van albums. Hij kreeg ooit lucht van het Griekse vijftal toen hij per toeval een aantal demo's in handen kreeg. Danig onder de indruk besloot hij een samenwerkingsverband op te zetten, hetgeen resulteerde in dit kleinood dat uiteindelijk na een rondje Europa in New York van een retestrakke mastering voorzien werd door de van ondermeer Metallica en AC/DC bekende George Marino. Dark Matter, Energy Noir laat zich beluisteren als een modern metal album. De acht tracks staan bol van een gecontinueerde agressiviteit die gecombineerd met technisch vernuft, ambient keyboardwerk en plotse breaks aangename trillingen in de onderbuik veroorzaken. Hadden de Sirenen dit ten tijde van Odysseus' terugkeer naar huis na zijn aandeel in de Trojaanse oorlog op hun repertoire gehad, dan was de Griekse held beslist voor hun verlokkingen gezwicht, vast geketend aan de mast van zijn schip of niet.


    Tracklist


    The Passing
     
    Ardad
     
    Forbidden
     
    Deep In The Under
     
    The Holy Cast
     
    Eminence
     
    Curse The Damned
     
    When Strife And Greed Collide
     
     
     
    Lees meer...
    Cryonic Temple-Immortal
     
     
     
    Deze alweer vierde release van het Zweedse kwintet zal bepaald geen aardverschuiving teweeg brengen in het land der zware metalen. Maar zij die reeds bij het horen van de zinsnede 'melodieuze power metal met een hang naar de 80's' buiten zinnen van extase raken, zullen er beslist een vette kluif aan hebben. Volgens de povere biografie van de band vond de oprichting plaats in 1996 en zijn er onlangs een aantal nieuwe leden aangetrokken waaronder de van Mindscape afkomstige zanger Magnus Thurin die overigens een opmerkelijke gelijkenis vertoont met het karakter Pum Pum uit de verhalen van Erik de Noorman. Magnus heeft een karakteristieke stem die veelal de hoogste regionen van de toonladder opzoekt en in de refreinen bij herhaling gedubbeld wordt door een koor van eigen makelij teneinde een vollere sound te creëren. De muziek neigt naar het geluid van het bijna vergeten Heavens Gate en het aloude Stormwitch, maar kent ook raakvlakken met Iron Savior en Blind Guardian. Daarnaast worden op welhaast achteloze wijze op gezette tijden riffs 'geleend' van Helloween. Toch is Immortal geen slecht album. Door de transparante productie klinkt het als een klok. De ritmesectie speelt strak en op de duellerende gitaarpartijen van het duo Collin/Ahonen valt evenmin iets aan te merken. Een manco is wel dat het gros van de elf tracks eenzelfde opbouw kent en hetzelfde straffe tempo hanteert. Het gevaar van verveling ligt hierdoor levensgroot op de loer. Het lijkt derhalve zaak voor Cryonic Temple bij een volgende boreling iets meer variatie aan te brengen in de strijdliederen en zich bovendien een eigen smoelwerk aan te meten. Lukt dit, dan behoort een verlengd bestaansrecht absoluut tot de mogelijkheden.


    Tracklist


    Immortal

    Standing Tall

    Where Sadness Never Rests

    Beg Me

    Freedom Calling

    Fear Of The Rage

    Time

    Fight To Survive

    Train Of Destruction

    As I Sleep

    Departure

     
     
    Lees meer...
    Black Anvil-Time Insults The Mind
     

    Black Anvil heeft als residentie New York en legt een ouderwetse pot thrash/black metal op de deurmat neer. De grootste referentiekaders zijn Celtic Frost, Possessed en Venom, maar de aandachtige luisteraar zal zeker ook invloeden van Slayer en Kreator bespeuren. Dat de drie heren die schuilgaan achter het zwarte aambeeld een hardcore verleden hebben in bands als Madball, Kill Your Idols en H2O sluimert op steelse wijze door in het vuige gitaargeluid dat bij tijd en wijle zo retestrak is dat Joop Braakhekke er van pure opwinding zijn vers bereide pasteien van zou laten vallen. Het vormt de basis van een negental liedjes die bol staan van de breaks en onverwachte spanningsbogen en die voorzien zijn van kille vocalen, afkomstig zo het lijkt van een gepijnigde ziel die de frustraties over zijn zending naar het voorgeborchte in plaats van naar de hemel niet de baas worden kan. Door de moddervette productie van General George knalt de muziek op volle oorlogssterkte uit de speakers, alles verpulverend wat ongelukkigerwijs in de weg staat. De algehele sfeer is rauw en ranzig en roept beelden op van rokerige holen waar demonisch beschilderde muzikanten op een nietsontziende manier hun instrumenten aan het mishandelen zijn. Met dit album brengt Black Anvil een prijzenswaardige ode aan de helden van weleer zonder te zwelgen in nostalgie, dat wil zeggen als de afsluitende cover 'Dethroned Emperor' van Celtic Frost buiten beschouwing wordt gelaten.


    Tracklist
     

    Margin For Terror

    Ten Talons Deep

    Deathsomnia

    On This Day Death

    Release The Kraken

    And You Thought You Know Pain!

    777

    L.T.H.L.T.K

    Dethroned Emperor

     
     
    Lees meer...
    The Georgian Skull-Mother Armageddon Healing Apocalypse
     

    Half Engels, half Canadees kwartet dat zich vernoemd heeft naar een 1.75 miljoen jaar oude schedel die vorig jaar in de republiek Georgië gevonden werd. Het was een vondst die paleontologen het water in de mond deed lopen, omdat het kleinood ooit op de schouders gerust zou hebben van één van de eerste migranten vanaf het Afrikaanse continent naar dat van Europa en zomaar de hele evolutieleer op zijn kop zou kunnen zetten zonder blikken of blozen. Bezien vanuit historisch oogpunt is de Georgische schedel dus een grensverleggende ontdekking. Van zijn muzikale afgeleide, voort gekomen uit de inmiddels begraven resten van Mister Bones, kan dat evenwel niet gezegd worden. De muziek is diep geworteld in de oer rock van mastodonten als Black Sabbathen Led Zeppelinen wordt tekstueel bevolkt door demonische wezens en aanverwante verschijningen. Niet bepaald opzienbarend, maar wel heerlijk retro. De riffs zijn lood- en loodzwaar en hoewel er op dit debuut duidelijk getapt wordt uit het stoner vaatje, overigens op smaak gebracht met een greintje doom, herinneren die toch op de één of andere manier aan die van het Zweedse monster Entombed. Het geheel klinkt gruizig en is even zompig als de Everglades, hetgeen nog het best geïllustreerd wordt door de brommende keelklanken van zanger Al 'The Yeti' Bones, onder ingewijden ook bekend als de frontman van het AmerikaanseThe Mighty Nimbus. Al met al een lekker weg luisterende plaat van een veelbelovende band.


    Tracklist


    Final Days Of Doom
     
    Demon Crippler
     
    Hearts Burning
     
    Becoming Machines
     
    The Funeral
     
    Intermission
     
    Hunting The Ghost
     
    Possessed Obsessed
     
    Doom Lord Pusher
     
    Where The Demons Dwell
     
    Smoking Your Exorcism
     
     
     
    Lees meer...
    Kampfar-Heimgang


    In de optiek van het Noorse Kampfar staat Heimgang centraal voor de verbinding tussen de gewone wereld en de onderwereld en heeft het zoals velen abusievelijk denken absoluut niets uitstaande met de Duitse variant van het woord dat of naar huis gaan of het overlijden betekent. Maar welke betekenis men ook aan het woord verleent, het dekt de lading van het gebodene waar het deze band betreft naar behoren. Sinds de oprichting in 1994 door zanger annex gutturaal doodsrochelaar Dolk heeft de inmiddels tot een vierkoppige bezetting uitgegroeide formatie zich namelijk toegelegd op een nihilistische vorm van pagan/black metal met folkloristische elementen slinks daarin verweven. De teksten worden steevast in het Noors gebracht en zorgen tezamen met de doorgaans sobere productie voor een obscuur underground geluid dat de liefhebbers van het genre zeker tot een euforisch hoogtepunt zal brengen.

    De tien nummers op Heimgang steken op het eerste gehoor simpel in elkaar, maar kennen in feite meerdere lagen die zich pas na enkele luisterbeurten langzaam prijs geven. Tot op heden was de muziek van Kampfar verstoken van keyboard geluiden. Deze keer worden die evenwel sporadisch ingezet om een aantal nummers zoals afsluiter 'Vandring' wat kleur te verlenen en en passant te voorzien van een nog duisterder sfeer. Tot een commerciële knieval heeft dit overigens niet geleid, want Heimgang grijpt op nostalgische wijze terug naar de oertijd van de black metal toen het zich afzetten tegen alles wat niet 'black' was meer gewicht in de schaal legde dan het nastreven van een toegankelijk geluid.


    Tracklist


    Vantro
     
    Inferno
     
    Dodens Vee
     
    Skogens Dyp
     
    Antvort
     
    Vansinn
     
    Mareham
     
    Feigdarvarsel
     
    Vettekult
     
    Vandring
     
      
     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl