baskanij.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op de log van Bas Kanij, de vliegende music reporter !
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

     klik op logo

    Translate WorldLingo

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Releases
    te koop bij 
    sounds 
    klik op logo
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Voor het gebruik van tekst of
    ander materiaal van deze blog
    neem eerst even contact op...
      
    If you want to use material
    from this blog
    please contact us first....
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Check these weblogs 

     

     
     
     
     
     
     

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Apostle Of Solitude-Sincerest Misery
     

      <![CDATA[]]>

    Vierkoppig gezelschap uit Indianapolis dat grossiert in zwaartekracht teisterende riffs met een hang naar Sabbathiaanse klanken. Het is enkel kommer en kwel wat de klok slaat. De algehele sfeer druipt van droefenis, hetgeen rijkelijk geïllustreerd wordt door de in diepe melancholie gedrenkte teksten van frontman Chuck Brown, bij intimici van het doom genre voorheen bekend als de drijvende kracht achter het eveneens in misere onder gedompelde The Gates Of Slumber. Zijn ijzingwekkende zang is zonder meer in staat zieltogende zielen zonder blikken of blozen over de rand van de afgrond heen de duisternis in te drijven om daar eeuwig rond te dolen in een poel van mistroostige gedachten. Om zijn vocale ellende kracht bij te zetten ondersteunt Chuck zichzelf met meesterlijke gitaarpartijen, messcherp en zo verkillend dat het zelfs Lucifer zwaar te moede zou worden. Voeg daarbij dan nog de strak in de mix gezette, logzware basriffs van Chuck Mclellan, de ijzersterke riedeltjes van tweede gitarist Justin Avery en de simpele, doch o zo effectieve drumslagen van Corey Webb en er is sprake van een doom klassieker in wording die zich laat wegluisteren als de ultieme kruising tussen Black Sabbath (hier geëerd middels een extravagante uitvoering van Electric Funeral), Candlemass en Solitude Aeturnus. Vrolijk zal men niet worden van deze plaat, maar adepten van loodzware, zich traag voortslepende klanken met een zwaar mismoedig karakter zullen het hoofd devoot buigen.


    Tracklist


    The Messenger
     
    Confess
     
    The Dark Tower
     
    A Slow Suicide
     
    Last Tears
     
    The Dustbowl Earth
     
    Warbird
     
    Sincerest Misery
     
    Electric Funeral (hidden bonus track)
     
     
    Lees meer...
    Black Anvil-Time Insults The Mind
     

    Black Anvil heeft als residentie New York en legt een ouderwetse pot thrash/black metal op de deurmat neer. De grootste referentiekaders zijn Celtic Frost, Possessed en Venom, maar de aandachtige luisteraar zal zeker ook invloeden van Slayer en Kreator bespeuren. Dat de drie heren die schuilgaan achter het zwarte aambeeld een hardcore verleden hebben in bands als Madball, Kill Your Idols en H2O sluimert op steelse wijze door in het vuige gitaargeluid dat bij tijd en wijle zo retestrak is dat Joop Braakhekke er van pure opwinding zijn vers bereide pasteien van zou laten vallen. Het vormt de basis van een negental liedjes die bol staan van de breaks en onverwachte spanningsbogen en die voorzien zijn van kille vocalen, afkomstig zo het lijkt van een gepijnigde ziel die de frustraties over zijn zending naar het voorgeborchte in plaats van naar de hemel niet de baas worden kan. Door de moddervette productie van General George knalt de muziek op volle oorlogssterkte uit de speakers, alles verpulverend wat ongelukkigerwijs in de weg staat. De algehele sfeer is rauw en ranzig en roept beelden op van rokerige holen waar demonisch beschilderde muzikanten op een nietsontziende manier hun instrumenten aan het mishandelen zijn. Met dit album brengt Black Anvil een prijzenswaardige ode aan de helden van weleer zonder te zwelgen in nostalgie, dat wil zeggen als de afsluitende cover 'Dethroned Emperor' van Celtic Frost buiten beschouwing wordt gelaten.


    Tracklist
     

    Margin For Terror

    Ten Talons Deep

    Deathsomnia

    On This Day Death

    Release The Kraken

    And You Thought You Know Pain!

    777

    L.T.H.L.T.K

    Dethroned Emperor

     
     
    Lees meer...
    Artas-The Healing
     

    Behalve een plaats in de Amerikaanse staat South Dakota en een kleine gemeente in het Franse departement Isère is Artas een luidruchtige metalband uit het land van besneeuwde Alpen toppen en frivole jodelmeisjes. Van blondgelokte Heidi's is op 'The Healing' evenwel geen sprake. Wel wordt een portie heftige thrash metal geserveerd met death metal en metalcore uitstapjes. Dubbele bassdrums zijn schering en inslag en de zang van brulboei Hannes is rauw en agressief en wordt afwisselend in het Engels, Spaans en Duits voorgedragen.

    De band, oorspronkelijk opererend onder de naam Staub&Schatten, bestaat uit een horde jonge honden die liefkozend naar zichzelf verwijzen als 'the five warriors' en met 'The Healing' ondergaan zij hun vuurdoop in de boze wereld van de zware muziek. Door het ongebreidelde enthousiasme waarmee het schijfje werd ingespeeld en de mega vette productie van Jacob Hansen kun je er nochtans absoluut niet aan afhoren dat het hier een debuut betreft. De 13 nummers laten zich beluisteren als het geluid van een ontspoorde trein die op nietsontziende wijze door de huiskamer raast, een spoor van vernielingen achterlatend. De muziek is waarlijk bruut en kan nog het best vergeleken worden met bands als Soilwork en Caliban. Minpunt is wel dat er te weinig afwisseling is, waardoor de nummers nogal op elkaar lijken met als gevolg dat de aandacht halverwege enigszins begint te verslappen. Vermeldenswaardig is voorts nog de bewerking van Coolio's rapklassieker 'Gangsta's Paradise' die voorzien van een zwaar metalen jasje zowaar voor het eerst om aan te horen is.


    Tracklist


    Barbossa

    Bastardo

    Gangsta's Paradise

    The Healing

    Fick Das Fett

    Rhagenfels

    Through Dark Gates

    Blut

    The Butcher's Guilt

    Kontrol

    From Dirt We'll Rise

    I Am Your Judgement Day

    A Song Of Ice And Fire


     
    Lees meer...
    A+E Line-Piñata Party
     

    Doldriest gezelschap uit Engeland dat zich naar verluidt clownesk gedraagt en een ongeëvenaarde hang naar groteske daden onder de leden herbergt. Het schijfje duurt krap tien minuten en presenteert een kakofonie aan geluiden. Beluistering er van staat gelijk aan een helse rit in een bolderkar over een slecht bestrate weg met ongelijke klinkers.

    Volgens de biografie op de website van het zotte trio, staat de muziek te boek als sludge-pop, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hier meer sprake is van een zwaar op hol geslagen versie van The Sex Pistols met aan het hoofd een krankzinnig brullende nazaat van de illustere Johnny Rotten. De man in kwestie komt redelijk beschonken over en drapeert zijn schier onbegrijpelijke teksten over punkachtige gitaarpartijen die bij tijd en wijle ondersteund worden door elektronische geluiden die zo aan de Tardis van Dr Who ontsnapt lijken te zijn.

    Vreemd genoeg ademt het geheel een ongekende frisheid en ondanks de korte duur van de nummers hechten deze zich toch vast aan de hersenschors om daar nogmaals een rondje te draaien. Geschikt voer voor de avontuurlijke luisteraar.


    Tracklist


    Dr Baloriums Titty Emporium

    Trousersfulloflegs

    Crispy Duck

    Laura Medina

    Oscar Wakeman

    VI Wives Of Henry VIII

    Woooergh

    Dr Baloriums Titty Emporium (reprise)

     
     
    Lees meer...

    Ava Inferi-The Silhouette


    Ava Inferi is afkomstig uit het doorgaans zonovergoten Portugal, maar verliest zich niettemin in melancholisch druipende melodieën van welhaast etherische schoonheid. De muziek is meeslepend van aard en vertoont door de klankkleur grote overeenkomsten met de eerste twee albums van Theatre Of Tragedy. Toch is hier allesbehalve sprake van zelfs maar een indirecte kopie daar het muzikale spectrum zeer breed is en opgeluisterd wordt door achtergrondgeluiden zoals maniakaal gelach, bruisende golven en zacht knisperend haardvuur. Daarnaast zijn de vocalen van Carmen Simões heel wat veelzijdiger dan die van Liv Kristine, hetgeen vooral tot uiting komt in de schijnbaar moeiteloze overschakeling van alt naar sopraan gedragen partijen.

    De spil van de band wordt gevormd door de al genoemde Carmen en vriend Rune Eriksen, bekend van het Noorse Mayhem waarbij hij eveneens de gitaar hanteert. Het idee samen Ava Inferi op te richten ontstond vanuit de gedachte een smeltkroes te vinden waarin de muzikale voorkeuren van beiden samen zouden vloeien tot een samenhangend geheel. Om het beestje een enigszins mysterieuze naam te geven, werd gekozen voor de Grieks/Latijnse combinatie Ava Inferi, een contradictie van de eerste orde met Ava symbool staand voor dat wat hoog is en Inferi voor dat wat zich beneden bevindt.

    The Silhouette is na het in 2006 verschenen Burdens de tweede release van deze gotische doom formatie. Aanvankelijk zou het opnameproces in Noorwegen haar beslag krijgen, maar vanuit praktisch oogpunt viel de keuze uiteindelijk op een studio in Braga, midden in een regio die algemeen beschouwd wordt als het spirituele middelpunt van Portugal door de aanwezigheid van om en nabij de 100 kerken. Eén en ander heeft zijn sporen achter gelaten in het geluid van het album dat klinkt als een klok.

    Echte uitschieters staan er niet op The Silhouette of het moet openingsnummer 'A Dança Das Ondas' zijn dat door de naadloze inpassing van elementen vanuit de fado
    -de traditionele Portugese muziek- een wat meer duistere lading heeft dan de rest van de nummers en je als argeloze luisteraar meteen mee zuigt naar de diepste krochten van de menselijke psyche waar geen sprankje hoop en licht toegang kunnen vinden. Perfect voer voor nurkse misantropen.


    Tracklist
     

    A Dança Das Ondas

    Viola

    The Abandoned

    Oathbound

    The Dual Keys

    Wonders Of Dusk

    La Stanza Nera

     
    Grin Of Winter
     
    Pulse Of The Earth
     
     
     
    Lees meer...

    Alter Bridge-Review Blackbird

     

    Het mag inmiddels geen geheim meer heten, dat driekwart van de bezetting van Alter Bridge voorheen deel uitmaakte van de post-grunge formatie Creed, een in essentie alleraardigst gezelschap dat te gronde ging aan de clowneske gedragingen van de wispelturige frontman Scott Stapp. Na het uiteenvallen van de band zaten Mark Tremonti (gitaar), Brian Marshall (basgitaar) en Scott Phillips (drums) echter niet bij de pakken neer en besloten zij in 2003 de draad weer op te pakken met Alter Bridge. Daar het uit den boze was dat enfant terrible Stapp opnieuw de honneurs achter de microfoon waar zou nemen, werd gezocht naar een nieuw ‘gezicht’, wat werd gevonden in de persoon van Myles Kennedy, naast strotvirtuoos ook nog eens een begenadigde gitarist.

    Kennedy zat vroeger in the Mayfield Four en kwam toen die band ooit als voorprogramma van Creed mocht fungeren in aanraking met het trio waarmee hij vijf jaar nadien dus Alter Bridge zou vormen. Ten tijden van zijn aantreding was het materiaal voor het debuutalbum ‘One Day Remains’ echter al geschreven, zodat zijn inbreng dus enigszins beperkt bleef. Maar voor opvolger ‘Blackbird’ gold dat niet, want ditmaal kreeg Myles alle ruimte om zijn creatieve dadendrang te botvieren op meer dan een aantal aardige ‘moppies’, uiteraard in nauwe samenwerking met opper Tremonti.

       Voor de release van ‘Blackbird’ werd uitgekeken naar een nieuw label. Dit omdat het oude te veel aanstuurde op een hereniging met Stapp en er op bleef hameren dat het geluid een meer popgerichte lading diende te krijgen. Natuurlijk strookte deze opvatting niet met die van de band. Zodoende was er geen andere optie dan het contract af te kopen voor de lieve som van 4 miljoen dollar! Na deze forse aderlating kon vervolgens asiel aangevraagd worden bij Republic/Universal. Eén en ander over dit gebeuren is terug te vinden in de tekst van ‘Ties That Bind’.

    Met bovengenoemde openingstrack wordt direct fel van leer getrokken; het is een tendens die zich vrijwel over de gehele linie voortzet. In vergelijking tot het debuut lijkt wel sprake van een wedergeboorte, die behalve door de herkenbaarheid van de vocalen in geen enkel opzicht meer de herinnering oproept aan bakermat Creed. Het materiaal is bij vlagen spijkerhard met bijkans aan Machinehead opgehangen riffs en eigenlijk voor het eerst ondergaat Tremonti de metamorfose van ingetogen snarenplukker naar woest shred beest in volle glorie. Zijn zwaar metalen riffs contrasteren harmonieus met het blues gedragen geluid van tegenhanger Kennedy, waardoor ‘Blackbird’ enorm aan diepgang wint.

    Op dit tweede werkje komt Alter Bridge veelzijdig uit de hoek waarin eens de klappen vielen. Ontdaan van het juk van Wind-Up ontpopt de band zich tot een volwaardige rock act, die in staat is met memorabele songstructuren op de proppen te komen. Vooral de epische tranentrekker en titeltrack ‘Blackbird’ over de dood van een goede vriend laat diepe sporen van emotie na in het door staal geharde karakter van de ware rocker. Kortom: een release menig luisterbeurt waardig.
     

    Tracklist
     

    Ties That Bind

    Come To Life

    Brand New Start

    Buried Alive

    Coming Home

    Before Tomorrow Comes

    Rise Today

    Blackbird

    One By One

    Watch Over You

    Break Me Down

    White Knuckles

    Wayward One

     
    Lees meer...   (1 reactie)

    Arch Enemy-Rise Of The Tyrant

     

    Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Dit laatste brouwsel van Arch Enemy is een waar meesterwerk op het gebied van de melodieuze death metal. De riffs zijn megavet, de nummers tegelijkertijd ruig en toegankelijk en Angela Gossow zet haar beste prestatie ooit neer. Sinds haar toetreding tot de band in 2001 verbaasde zij reeds menigeen met haar ongemeen felle strot, maar wat zij hier ten gehore brengt, tart werkelijk elke beschrijving. Zij grauwt en krijst als een slecht geslacht speenvarken, intens bruut, gedreven en met een welhaast demonische bezetenheid. Bij vlagen presteert zij het zelfs om over te komen als een volledig op hol geslagen Udo Dirkschneider, die als ontbijt beschuit met kopspijkertjes genuttigd heeft. Zo er al enige sprake van lustgevoelens mochten bestaan bij het aanschouwen van haar ranke verschijning, dan verdwijnen die alras dun achterlangs door de broek wanneer zij haar als strijdliederen klinkende teksten krachtig naar buiten perst  en tegelijkertijd haar wreed verwrongen tronie toont, als het ware visioenen oproepend van een heerschare van gnomen, trollen, harpijen en ander duivels addergebroed.

    In weerwil van het vocale geweld is Rise Of The Tyrant niet slechts voorbehouden aan degenen die hun dagelijkse portie death metal het liefst zwaar over de top en extreem agressief geserveerd willen hebben. Zoals reeds meermaals aangekondigd door bandleider Michael Amott is Arch Enemy op Rise Of The Tyrant er uitermate goed in geslaagd een weloverwogen balans te vinden tussen agressie en melodie, hetgeen niet in de laatste plaats te wijten is aan de terugkeer van de verloren gewaande zoon Chris Amott. Het zijn namelijk zijn met schijnbaar speels gemak gebrachte solo’s die de nummers een zekere mate van toegankelijkheid verlenen en het album als geheel naar een hoger plan tillen. Toch mag ook de hernieuwde invloed van meester producer  Fredrik Nordström in deze zake niet buiten beschouwing gelaten worden, want zijn visie en vaste hand aan de knoppen hebben het eveneens mogelijk gemaakt dat dit album uit kon groeien tot het briljantje dat het is.

    Alle 11 nummers zijn rake treffers en slaan met uitzondering van het wonderschone instrumentaaltje Intermezzo Liberté in met de ongebreidelde kracht van een atoombom. Riffs, licks en solo’s wisselen elkaar in een moordend tempo af en met name in het gitaarwerk van de gebroeders Amott duiken zo nu en dan op slinkse wijze  

    invloeden op van Mercyful Fate, Opeth en Yngwie Malmsteen. Zelfs het gebruik van een heus koor, zoals te horen in The Great Darkness, wordt niet geschuwd om de gemoederen danig wakker te schudden. Het moge duidelijk zijn: Arch Enemy is terug aan het front!

     
     

    Tracklist

     
     

    Blood On Your Hands

    The Last Enemy

    I Will Live Again

    In This Shallow Grave

    Revolution Begins

    Rise Of The Tyrant

    The Day You Died

    Intermezzo Liberté

    Night Falls First

    The Great Darkness

    Vultures   


    Lees meer...   (1 reactie)

    Autumn-My New Time

     

    Dit derde album markeert voor Autumn in vele opzichten een nieuw begin. Het had overigens niet veel gescheeld of het was er nooit gekomen. Gedwongen door allerlei omstandigheden zagen drie van de zes leden zich namelijk genoodzaakt de band de rug toe te keren.

     Allereerst, vlak voor de tour met Within Temptation een aantal jaren geleden, koos gitarist Jasper Koenders voor ondermeer een carrière in de wetenschap. Vervolgens besloot toetsenist Menno Terpstra zijn instrument vanwege het te serieus geworden karakter van de band aan de spreekwoordelijke wilgen te hangen en tot overmaat van ramp gaf tot slot bassist en oprichter Meindert Sterk er de brui aan om volgens zeggen meer tijd aan zijn gezin te kunnen besteden. Vooral deze laatste aderlating kwam bij de overgebleven leden hard aan, temeer daar het schrijfproces voor het nieuwe album reeds begonnen was en er interesse bestond van diverse labels. Omdat het op dat moment ook allang geen koek en ei meer was met label Universal, werd ernstig overwogen maar een punt achter Autumn te zetten. Maar gelukkig is het daar nooit van gekomen.        

    Onder aanvoering van frontvrouw Nienke de Jong besloot de band het licht aan het eind van de tunnel nader in ogenschouw te gaan nemen en er nogmaals helemaal voor te gaan. Om te beginnen werden drie nieuwe leden ingelijfd in de personen van gitarist Mats van der Valk, toetsenist Jan Munnik en bassist Jerome Vrielink. Onder invloed van dit nieuw elan werd het schrijfproces voortgezet en toen vervolgens Metal Blade zich als de opvolger van Universal aandiende, was het cirkeltje weer rond.

       Zoals gezegd markeert deze laatstgeborene een nieuw begin. Niet alleen dus vanwege de bezettingswisselingen en de breuk met het label, maar met name ook door de subtiele veranderingen waar het de muziek betreft. Autumn distantieert zich hier duidelijk van het gothic stigma dat sinds het prille begin door het ontbreken van de karakteristieke barokke, georkestreerde klanken ten onrechte als een zwaar anker aan de nek was gehangen. De band klinkt fris en gedreven en etaleert de artistieke kunde door middel van een strak geluid, dat paradoxaal genoeg beurtelings toegankelijk en heavy klinkt en nog slechts ten dele herinneringen oproept aan de twee eerdere bevallingen When Lust Evokes The Curse en Summer’s End. Wel doet het daarentegen qua toonzetting en sfeer geregeld denken aan The Gathering ten tijden van How To Measure A Planet. De nummers hebben onmiskenbaar een kop en staart, zijn compact en herbergen een divers arsenaal aan subtiel uitgevoerde vingeroefeningen.

    My New Time werd opgenomen in Nienke’s eigen Graveland studio met aan de knoppen Arno Krabman, die eerder live al meermaals verantwoordelijk was voor het in goede banen leiden van het geluid.

      Het opnameproces verliep ditmaal relatief snel, deels doordat een goede preproductie  voorhanden was en deels omdat de druk op de ketel tot ver boven het kookpunt was opgelopen door het angstwekkend snel naderbij komen van de gestelde deadline. Alles verliep evenwel volgens plan en elf pareltjes werden tijdig ingeblikt en los gelaten op de begerige oren der fanschare.

    Inmiddels benieuwd geworden naar de achtergronden van de verschillende nummers? Laat de nieuwsgierigheid bevredigen door Mats en Jens van der Valk.
     
    SATELLITES

    Mats:

    "Een van de meest toegankelijke tracks op de plaat en een perfecte opener. Gek genoeg zijn de gitaren en het refrein geïnspireerd op de heavy riffs van death `n' roll band Entombed. Het is tevens het eerste Autumn-nummer dat ik heb geschreven.
    Mensen moeten steeds harder hollen op alle vlakken in hun leven om niet uit de gratie te vallen. We moeten aan allerlei criteria voldoen: leuke vrienden hebben die je genoeg aandacht schenkt, steeds beter presteren op je werk en in bed, je moet een goed gesprek kunnen voeren; kortom, alles moet perfect zijn. Zo niet? Voor jou 10 anderen! Ik denk dat mensen in onze moderne wereld daar erg mee bezig zijn en zich daar kapot op lopen. Veel mensen lijken bang te zijn ouder te worden."

    CLOSEST FRIENDS CONSPIRE

    Jens:

    "Dit nummer dateert uit de tijd van Summer's End, maar was toen te afwijkend om op die plaat te zetten. Het heeft zowel een sterke rock groove als een stevige metal sound, en krijgt tegelijkertijd een bijzondere lading door het toetsenwerk.
    De tekst gaat over verraad en wantrouwen. Soms is het moeilijk je hoofd boven het maaiveld uit te steken uit angst dat het wordt afgehakt. Je kunt niet altijd vertrouwen op de mensen om je heen. Het is een wat negatievere noot op de plaat, want uit de meeste teksten spreekt voornamelijk hoop en kracht. Maar ook dit is een kant van de menselijke interactie die voor iedereen herkenbaar is."

    BLUE WINE

    Jens:

    "Niet het meest voor de hand liggende Autumn-nummer, maar wel een track dat perfect bij onze nieuwe stijl past. Het ritme en de zang zijn ietwat vreemd en er zit een bepaalde cadans door het hele nummer. Het heeft lang op de reservelijst gestaan, omdat we het absoluut perfect wilden uitvoeren; het gevoel moest exact worden weergegeven. Als we de groove en het gevoel niet exact zouden kunnen vastleggen, zou het een middelmatig liedje worden. Jan Munnik, met zijn prog-achtergrond, heeft ons ervan overtuigd dat het op de plaat moest komen."

    Mats:

    "De vrij complexe melodie stond gelijk als een huis en er bleek veel ruimte voor de zang. Met name de drums geven het nummer de feel die het nodig heeft. Jan is zichzelf te buiten gegaan aan extravert drumgedrag, geheel tegen zijn natuur in."

    Jens:

    "Iedereen heeft zichzelf overtroffen op dit nummer. Het was een uitdaging waar we voor ons gevoel allemaal met glans voor zijn geslaagd! Blue Wine heeft een tekstuele diepgang door het gebruik van bepaalde metaforen. Het gaat over hoe je je bewust kunt overgeven aan valse hoop, je kop in het zand kunt steken om een bepaald verloren gevoel heel even te mogen herbeleven. Misschien tegen beter weten in, maar soms maakt alcohol juist minder kapot dan je lief is...."

    ANGEL OF DESIRE

    Mats:

    "`Angel…' is qua opbouw het meest basic nummer, maar stoomt daardoor wel genadeloos door. Daarnaast hoor je het misschien niet, maar de eenvoud van het refrein is haast stoner-gerelateerd. De stevige brug is het ultieme live-element. Het is een nummer vol contrasten. De coupletten zijn heel clean, heel sprankelend, terwijl de muziek juist laaggestemd is. Tekstueel verwijst het naar hoe je als mens soms geneigd bent jezelf meer te pijnigen dan nodig is. Het heeft te maken met illusies, het tegen beter weten in vast willen blijven houden aan dingen, niet willen toegeven dat sommige dingen nu eenmaal ten einde komen. De positieve noot is dat het ook helend kan werken om een tijdje diep in je gevoel te gaan zitten."

    MY NEW TIME

    Jens:

    "Een dynamische track met intense zang; tevens het meest up-tempo nummer van de plaat. My New Time staat voor verandering. Het is een soort middelvinger naar een situatie waarin je jezelf niet prettig voelt en waarin je besluit het op je eigen manier te doen. Zo van: `vanaf nu bepaal ik zelf mijn koers.' Dat is in feite waar het hele album voor staat. Als band gaan we altijd al onze eigen weg, onafhankelijk van welke hype of genre ook of van wat men van ons verwacht te horen. De kracht van dat gevoel spreekt ook uit de tekst en mede hierdoor bleek `My New Time' het perfecte titelnummer voor het nieuwe album. Er zijn veel bands die schrijven om mensen tevreden te stellen, maar als we dat zouden doen, dan zou bij ons de ziel verloren gaan."

    COMMUNICATION ON OPIUM

    Mats:

    "Een ouder nummer, maar met de nieuwe bezetting werd het opeens haalbaar om het goed uit te voeren. Deze versie is wel veel lichtvoetiger geworden dan het origineel. Een grappig detail is dat de coupletten heftiger zijn dan de refreinen, terwijl dat meestal net andersom is. Het is een nummer zonder haast, een rustpuntje in het geheel.... maar wel een track met een spanningsboog."

    Jens:

    "Het heeft inderdaad een bepaalde spanning in zich: een extreem heavy riff tegenover de ingetogen, dragende zang. Je voelt de spanning, maar het komt niet echt tot een uitbarsting."

    Mats:

    "Tekstueel is `Communication…' de positieve tegenhanger van `Blue Wine'. Het gaat over balans, vertrouwen en saamhorigheid. Twee mensen gaan, in een lichte roes van opiaten, binnen een veilige omgeving in elkaar op. Een intense belevenis waar woorden verstommen. Er is geen plaats voor een derde; in hun dromen, noch in hun harten."

    TWISTED AND TURNED

    Jens:

    "Dit nummer hadden we destijds ook al opgenomen voor Summer's End, maar het bleek te lichtvoetig naast de overige, vrij donkere tracks. Het kon zich toen nog niet ontplooien. Jan Munnik zette er echter een geweldige toetsenlijn op, waarop het al snel een van de speerpunten van de nieuwe plaat werd. Het is een van de meest poppy nummers, maar wel heavy en tot in de puntjes uitgewerkt.
    Het gaat over hoe je soms meer invloed hebt dan een ander door heeft. De ik-persoon in de tekst lijkt aan alle kanten gemanipuleerd te worden en het onderspit te delven, maar blijkt uiteindelijk degene die aan de touwtjes trekt."

    SHADOWMANCER

    Mats:

    "Muzikaal echt een stoomwals qua tempo en drive, maar waarin tegelijkertijd heel veel gebeurt. Het orgel geeft het een echte 70's feel. Het is raadselachtig in zijn tegenstrijdigheid van stijlen en onalledaagse opbouw. Ook de tekst is een raadsel, terwijl het toch over iets heel alledaags gaat..."

    Jens:

    "In de wereld van prog-rock zou dit als redelijk lichtverteerbaar beschouwd worden, maar het is absoluut geen nummer dat men zou verwachten van Autumn, met een aantal vreemde maatsoorten en verrassende wendingen. We hebben deze track bewust op de plaat gezet om onszelf van een andere kant te laten zien. We willen zowel de luisteraar als onszelf verrassen."

    FORGET TO REMEMBER (SUNDAY MORNINGS)

    Mats:

    "Dit nummer wekt haast een soort hypnose op, het sleept je als het ware met zich mee. Het heeft tegelijkertijd een echte popuitstraling."

    Jens:

    "Nienke kon zich goed in de tekst vinden en heeft er veel uitgehaald. In het crescendo breekt haar zang bijna, waardoor het volgens de regels misschien niet meer mooi zou moeten zijn, maar dat maakt juist dat het aan emotie wint. Het geeft de track de intensiteit die het nodig heeft. Haar zang, in combinatie met de melodieuze muziek, maakt het een van de betere tracks."

    Mats:

    "Het gaat over het breken met dogma's, niet langer klakkeloos doen wat mensen van je verwachten. Mensen komen er soms achter dat ze zichzelf tekort hebben gedaan en besluiten dat bepaalde opvattingen en gewoontes geen toekomst hebben."

    STATE OF MIND

    Jens:

    "Hard en intens! Het heeft een log en dreigend ritme en een enorme groove. Daarnaast heeft producer Arno er de nodige effecten aan toegevoegd. Het walst compleet over je heen. Echt een nummer dat gegroeid is naarmate er meer lagen aan toegevoegd werden. Vooral de toetsen geven het een bepaalde creepyness, maken het een bijna angstaanjagend nummer. Het is een track die als geen ander de vertaalslag maakt tussen het oude en het nieuwe Autumn."

    Mats:

    "De basistekst is geschreven door Jan Grijpstra, die op dit album zijn eerste schreden op het tekstschrijverschap heeft gezet, en niet onverdienstelijk! Het nummer gaat over hoe drugs een verrijking kunnen zijn als je er verantwoord mee om weet te gaan. Er zit tegelijkertijd ook een zekere waarschuwing in."

    Jan:

    "De tekst gaat over hoe je uit het dagelijkse leven kunt ontsnappen door een fantasiewereld te creëren, waarin alles precies is zoals jij wilt. Het gevaar van dergelijk escapisme is dat het soms moeilijk is om weer uit die fantasiewereld in het echte leven te stappen. Hetzelfde gebeurt in feite als je drugs gebruikt: ook dan creëer je een eigen wereld die niet echt bestaat."

    Jens:

    "Het laat goed zien hoe een tekst een nummer tot haar recht kan laten komen. Het nummer had muzikaal al een bepaalde dreiging, maar dat kwam na de tekst pas echt tot uiting. De arrangementen die hierna nog zijn toegevoegd, maken het plaatje compleet."

    EPILOGUE (WHAT'S DONE IS DONE)

    Jens:

    "Dit nummer komt oorspronkelijk ook uit de koker van Jan G., met name de basistonen die de coupletten en deels het refrein hebben gevormd. Hij speelt geen toetsen, maar wist op de piano net de juiste akkoorden te vinden. Het is vervolgens verder uitgewerkt door Jan Munnik. `Epilogue' is net even een buitenbeentje, maar tegelijkertijd de meest representatieve track van de plaat."

    Mats:

    "De tekst is van Jens en mij samen. Het gaat over hoe je bepaalde dingen die gebeurd zijn niet kunt veranderen. Hoe ga je daarmee om? Je kunt blijven piekeren over het verleden, maar je kunt ook kijken naar de toekomst."

    Jens:

    "De sfeer is vrij intens. Het kan je bij wijze van spreken net het mes op de pols doen zetten of je de laatste traan doen wegpinken en je leven weer doen oppakken. Als band hebben we vaak genoeg de handdoek in de ring willen gooien door allerlei tegenslagen. Maar de conclusie was altijd dat we door wilden gaan. Dat heeft ons sterker gemaakt."

     
    Lees meer...

    Alabama Thunderpussy-Open Fire

     

     

    Amerikaanse band die haar van oorsprong sludge achtige metalgeluid heeft ingeruild voor compromisloze spierballenrock met een vette gitaarsound. De eerste tekenen voor deze ommekeer waren reeds te bespeuren op het in 2005 verschenen album ‘Fulton Hill’. Ten grondslag hieraan lag zonder twijfel de inlijving van gitarist Ryan Lake, die met zijn weergaloze fratsen de muziek van de nodige flair voorzag. Op opvolger ‘Open Fire’ is het niet anders. De 11 tracks slaan in als mortiergranaten, rollen dan als een bulldozer over je heen, drijvend op krachtige drums en een strak spelende bas, om zich uiteindelijk als een hardnekkige pijn net onder de schedelpan te nestelen, niet meer er uit te krijgen. Het gitaarspel van Ryan is strak en wordt gekenmerkt door een groot gevoel voor timing en melodie. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het gedragen middenstuk van ‘Void Of Harmony’ en de fantastische solo in ‘Whisky War’. Laatstgenoemde is overigens het enige nummer waarin de southern invloeden van met name het vorige album nog sterk door klinken. De band klinkt hier als een opgefokte versie van Molly Hatchet en teistert bijna drie minuten lang de conussen der speakers. Dat deze rauwe rockers dus weten waar Abraham de mosterd haalde, moge inmiddels bekend zijn, maar het overduidelijk naar Motörhead refererende loopje van ‘None Shall Return’ onderstreept dit gegeven eens te meer. De nummers worden trouwens meer dan verdienstelijk voorgedragen door de nieuwe zanger alias brulboei Kyle Thomas. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Alabama Thunderpussy op dit schijfje het wiel beslist niet opnieuw heeft uitgevonden, maar de muziek rockt als de spreekwoordelijke neten en daar gaat het uiteindelijk toch om.

     

    Tracklist

     

    The Cleansing

    Void Of Harmony

    Words Of The Dying Man

    The Beggar

    None Shall Return

    Whiskey War

    A Dreamer’s Fortune

    Valor

    Open Fire

    Brave The Rain

    Greed

     

    Bas Kanij 


    Lees meer...

    The Aurora Project- Unspoken words

     

    Hoewel enige tijd uit, lijkt de plaat van deze

    zeskoppige formatie enigszins aan de aandacht

    van de muziekliefhebber ontsnapt te zijn. Geheel

    onterecht, want het is een juweeltje dat met veel

    aandacht - er werd liefst 5 jaar aan de plaat

    gewerkt- en vakmanschap tot schijnen werd

    gebracht in de vorm van een conceptverhaal.

    Het album ademt een licht progressieve sfeer

    uit en doet bij vlagen denken aan een band als

    Riverside. Ook komen er door de melancholische

    inslag invloeden van bijvoorbeeld een band als

    Anathema boven drijven. Ondanks een aantal

    stevige passages luisteren de nummers over het

    algemeen prettig weg en zijn ze compositorisch

    van een hoog gehalte. Als bonus tot slot wordt

    de luisteraar nog getrakteerd op een multimedia

    gedeelte waar de achtergronden van het concept

    nog verder uitgediept worden. Enig minpunt van

    de plaat is dat er een aantal stukken gesproken tekst

    zijn die de verschillende nummers aaneenrijgen

    tot een coherent geheel. Desalniettemin een puike

    plaat van een puike band, die het zeker verdient

     gehoord te worden

    .

    Bas Kanij

     

     

    Tracklist:

    1. Unspoken Words I
    2. The Betrayal
    3. Unspoken Words II
    4. The Untold Prophecy
    5. The Event Horizon
    6. System Log
    7. The Gathering
    8. Unspoken Words III
    9.
    Nocuturnal Lament
    10. The Resurrection

     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl