baskanij.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op de log van Bas Kanij, de vliegende music reporter !
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

     klik op logo

    Translate WorldLingo

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Releases
    te koop bij 
    sounds 
    klik op logo
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Voor het gebruik van tekst of
    ander materiaal van deze blog
    neem eerst even contact op...
      
    If you want to use material
    from this blog
    please contact us first....
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Check these weblogs 

     

     
     
     
     
     
     

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    <![CDATA[]]>

    Crimfall-As The Path Unfolds


    Het Finse Crimfall werpt zich met ziel en zaligheid op het spelen van orkestrale folkmetal. Spil van het gezelschap is gitarist Jakke Viitala. Hoewel redelijk onbekend in metalland, heeft dit heerschap in de personen van de woest bassende Henri Sorvali (Finntroll) en de driftig trommelende Janne Jukarainen (ex-Naildown) een aantal klasbakken om zich heen verzameld dat van wanten weet. Voorts zijn daar MikkoHäkkinen (Draugnim) en Helena Haaparanta (ex-Tracere) die elkaar vocaal naar het leven staan met respectievelijk bruut gebrul, afkomstig naar het lijkt uit een voorportaal van Lucifer's paleis, en zinneprikkelende, lieflijke klanken van een hemelse schoonheid. Om de composities kracht bij te zetten en een zweem van originaliteit mee te geven, is er een arsenaal aan strijkers en blazers uit de kast getrokken, gevat in een bombastisch arrangement . De ingrediënten voor een klassieker in spé zijn onmiskenbaar aanwezig. Desalniettemin komt het potentieel niet tot vol wasdom. De reden hiervoor is niet zo zeer gelegen in de muzikale tekortkomingen van het Finse orkest, maar dient meer gezocht te worden in het ontbreken van een eigen gezicht. De invloeden van bands als Nightwish, After Forever, Epica en Therion liggen namelijk duimendik op de muziek en de klassieke arrangementen lijken zo weg gelopen uit de soundtrack van Lord Of The Rings. Nu zijn dit niet de minste namen om mee vergeleken te worden, maar met iets meer durf had dit werkje in een begeerlijke parel omgetoverd kunnen worden.


    Tracklist


    Neothera Awakening
     
    Crown Of Treason
     
    Wildfire Season
     
    Where Waning Winds Lead
     
    Sun Orphaned
     
    Ascension Pyre
     
    Shadow Hearth
     
    Non Serviam
     
    Aubade
     
    Hundred Shores Distant
     
    Novembré
     
     
    Lees meer...
    Cryonic Temple-Immortal
     
     
     
    Deze alweer vierde release van het Zweedse kwintet zal bepaald geen aardverschuiving teweeg brengen in het land der zware metalen. Maar zij die reeds bij het horen van de zinsnede 'melodieuze power metal met een hang naar de 80's' buiten zinnen van extase raken, zullen er beslist een vette kluif aan hebben. Volgens de povere biografie van de band vond de oprichting plaats in 1996 en zijn er onlangs een aantal nieuwe leden aangetrokken waaronder de van Mindscape afkomstige zanger Magnus Thurin die overigens een opmerkelijke gelijkenis vertoont met het karakter Pum Pum uit de verhalen van Erik de Noorman. Magnus heeft een karakteristieke stem die veelal de hoogste regionen van de toonladder opzoekt en in de refreinen bij herhaling gedubbeld wordt door een koor van eigen makelij teneinde een vollere sound te creëren. De muziek neigt naar het geluid van het bijna vergeten Heavens Gate en het aloude Stormwitch, maar kent ook raakvlakken met Iron Savior en Blind Guardian. Daarnaast worden op welhaast achteloze wijze op gezette tijden riffs 'geleend' van Helloween. Toch is Immortal geen slecht album. Door de transparante productie klinkt het als een klok. De ritmesectie speelt strak en op de duellerende gitaarpartijen van het duo Collin/Ahonen valt evenmin iets aan te merken. Een manco is wel dat het gros van de elf tracks eenzelfde opbouw kent en hetzelfde straffe tempo hanteert. Het gevaar van verveling ligt hierdoor levensgroot op de loer. Het lijkt derhalve zaak voor Cryonic Temple bij een volgende boreling iets meer variatie aan te brengen in de strijdliederen en zich bovendien een eigen smoelwerk aan te meten. Lukt dit, dan behoort een verlengd bestaansrecht absoluut tot de mogelijkheden.


    Tracklist


    Immortal

    Standing Tall

    Where Sadness Never Rests

    Beg Me

    Freedom Calling

    Fear Of The Rage

    Time

    Fight To Survive

    Train Of Destruction

    As I Sleep

    Departure

     
     
    Lees meer...
    Dystopia-This Means War review demo
     
     

    Vrij vertaald betekent Dystopia zoiets als een denkbeeldige plaats waar alles verkeerd is, het tegenovergestelde van Utopia dus eigenlijk. Het is een betekenis die bepaald geen hout snijdt wanneer de band luisterend naar dezelfde koosnaam zich op de demo
    'This Means War' te buiten gaat aan een drietal hapklare death/black metal brokken, die menig hond de stuipen op het lijf zouden jagen in het geval die per ongeluk als zijnde van het merk Bonzo geserveerd zouden worden in de etensbak.

    De eind 2004 opgerichte formatie ging aanvankelijk door het leven met de voorvoeging Imperial, maar die werd tijdens de opnamen van 'The Last Assault' demo in 2006 bij het oud vuil gezet om daar in deernis te verrotten. Vreemd genoeg heeft genoemde demo volgens de bio van de band nooit het daglicht mogen aanschouwen. Dit in tegenstelling dus tot 'This Means War', een alleraardigst schijfje opgenomen in de Undertone Recordings studio in Purmerend.

    Bij openingstrack 'Chaos Incarnate' is het meteen raak en wordt duidelijk waar al dan niet bedoeld de garnering voor deze woeste death metal maaltijd vandaan werd gehaald: De oude Kreator en Sepultura ten tijden van 'Beneath The Remains'. De riffs zijn ongemeen bruut en hakkend en nopen tot ongegeneerd schudden met het hoofd tot het duizelt en het naar rechts draaien van de volumeknop, opdat de buurtbewoners in hun schone onschuld vooral ook mee kunnen genieten van dit smakelijke hapje.

    Op het tweede nummer 'Imperator' verdwijnen genoemde invloeden enigszins naar de achtergrond ten faveure van duistere, aan Moonspell verwante klanken. Tevens wordt zo nu en dan overgeschakeld op woeste blast beats met voortrollende dubbele bass drums, zo meedogenloos van aard dat het argeloze passanten dun door de broek loopt van angst.

    Slotstuk van de demo, het pièce de résistance, is het genadeloze 'Devastator'. Dit nummer dendert als een op hol geslagen olifant door de huiskamer en blaast met furieuze kracht het pleisterwerk los van de muren. De muziek is ongemeen fel met naar black metal neigende intermezzo's en de zanger klinkt alsof hij dicht op de hielen wordt gezeten door een horde baarlijke duivels, een werkelijk hels inferno ontketend met rauwe grunts. Wie hier stil bij kan blijven zitten, is een knappe jongen of vrouw.

    Maar is dan werkelijk alles goed aan deze demo? De waarheid gebiedt te zeggen van niet. De zang had best iets meer naar voren in de mix mogen staan, terwijl de productie iets vuiger had gekund teneinde een nog smeriger geluid te creëren. Niettemin niets dan lof voor deze band uit Schagen.


    Tracklist


    Chaos Incarnate
     
    Imperator
     
    Devastator
     
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)

    Cortez
    Thunder In A Forgotten Town

     

    De muzikale escapades van deze groep jonge honden roepen onmiskenbaar visioenen op van uitgestrekte zandvlaktes en hoewel die in thuishaven Boston in geen velden of wegen te bekennen zijn, produceert de vijfkoppige formatie een gortdroog woestijngeluid dat de benaming gruizig meer dan waard is. Vernoemd naar een nummer van Neil Young werd de band nauwelijks een jaar geleden in het leven geroepen en nu is daar via het Belgische label Buzzville Records dit pareltje aan ieders stoner kroon.

    Zes nummers lang wordt gas gegeven volgens een beproefd recept, lang geleden gebrouwen door Black Sabbath en nadien verder op smaak gebracht door illustere navolgers als Kyuss en Queens Of The Stone Age. Het geheel ademt de sfeer van een door wietdampen gevuld hol in één van de verste uithoeken van het lokale getto. Met de met een verfijnde strot gezegende Curtis Coswell comfortabel gezeteld achter het stuur walst het kwintet met de finesse van een bulldozer over de argeloze luisteraar heen, op nietsontziende wijze strooiend met lompe riffs en naar psychedelica riekende wah wah klanken, die op gezette tijden luister bijgezet worden door de gierende solo’s van het gitaarduo Scotty Fuse/Tony Vegas.

    De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit debuut gespeend is van elke vorm van originaliteit, maar door veelvuldig gebruik te maken van tempoversnellingen slaat de verveling nochtans nimmer toe en blijft de muziek ronken als een pruttelende kettingzaag. Jammer is wel dat ‘Thunder In A Forgotten Town’ slechts enkele minuten langer dan een halfuur klokt. Eigenlijk te kort, maar een kniesoor die daar op let bij een puik product als dit.

     
     
     
     
     
     

    Tracklist

     

    The High Life

    What Have You Done?

    The Ocean

    Lost Control

    Stone The Bastards

    Floodwater Rising
     
     
     
    Lees meer...

    The Cult-Born Into This


     

    The Cult is terug en hoe! Na het ietwat teleurstellende Beyond Good And Evil uit 2001 verrast het duo Astbury/Duffy vriend en vijand door zich eindelijk weer eens op het pad der zwaar rockende gitaren te begeven. De energie spat letterlijk vanaf het zilveren schijfje en het lijkt er sterk op dat The Cult aan haar tweede jeugd is begonnen.

    Born Into This bevat de beste elementen van Love and Electric en het karakteristieke geluid van zowel stem als gitaar maakt dat dit album als een typisch Cult product klinkt.

    Bijgestaan door een strakke ritmesectie in de vorm van John Tempesta op drums en Chris Wyse op basgitaar zijn Astbury en Duffy er in geslaagd met tien heerlijke nummers op de proppen te komen, variërend van robuuste rockers als I Assassin en de volledig over de top gaande afsluiter Sound Of Destruction tot mid-tempo stampers als Citizens en Illuminated ( met halverwege in de gitaarsolo een sluikse knipoog richting Love Removal Machine ) en een prachtig ingetogen moment op Holy Mountain, waarin even terug gegrepen wordt op de melancholieke sfeer van het enigszins verguisde Dreamtime uit 1984.

    En, hoewel de jaren inmiddels beginnen te tellen, zit The Cult niet vastgeroest in een bepaald stramien, want in Dirty Little Rockstar wordt het experiment niet geschuwd door de speelse introductie van elementen uit de electro gothic. Of de band met dit hoogst opzwepende deuntje de gang naar de discovloer zal maken, valt te betwijfelen, maar het zou zomaar kunnen dat menig, al dan niet in latex gehulde electrorocker zich frivool zal gaan bewegen op deze klanken.

    The Cult is dus terug en hoe!

     

    Tracklist

     

    Born Into This

    Citizens

    Diamonds

    Dirty Little Rockstar

    Holy Mountain

    I Assassin

    Illuminated

    Tiger In The Sun

    Savages

    Sound Of Destruction   

     
    Lees meer...


                  Candlemass-King Of The Grey Islands

             

    Voor de tweede keer binnen de tijdsspanne van een jaar mag de Amerikaan Robert Lowe  acte de presence geven op een hoogwaardig doomproduct. Allereerst was daar  in 2006 het meesterwerkje Alone van zijn eigen band Solitude Aeturnus en nu presenteert hij zich als het nieuwe stemgeluid op het meest recente geesteskind van Leif Edling en diens inmiddels tot een vaste waarde binnen de doomscene uitgegroeide paradepaardje Candlemass.

    De bevalling van King Of The Grey Islands vond aanvankelijk plaats onder nogal moeilijke omstandigheden en het had niet veel gescheeld of er was helemaal geen nieuw plaatwerk meer verschenen. Na de release, of eigenlijk zelfs al ver daar voor, van het vorige studioalbum Candlemass waren voor de zoveelste keer problemen ontstaan met de corpulente zanger Messiah Marcolin, die volgens bandleider Leif Edling enkel gepreoccupeerd was met geld en een dergelijke hoeveelheid negatieve energie uitstraalde dat alle creativiteit en spelvreugde bij de anderen als het ware werden opgezogen door de monnikspij waarin het heerschap steevast was gestoken. De gemoederen liepen zelfs zo hoog op, dat er geen andere mogelijkheid restte dan Messiah  de laan uit te sturen. Ditmaal definitief, zo lijkt het, en niet slechts tijdelijk zoals het geval  was begin jaren 90 tijdens de opnames van Chapter VI  toen Thomas Vikström even aan het roer mocht staan.

    Hoewel Robert Lowe reeds bekend was bij Edling  en co, kwam hij pas echt naar voren als serieuze kandidaat voor de vacature van zanger nadat zijn vrouw Heather in de telefoon was geklommen om hem in al dan niet kleurrijke bewoordingen aan te bevelen. Op voorwaarde dat zijn komst geen schade zou toebrengen aan Solitude Aeturnus werd Robert na ampel beraad aan de line-up toegevoegd en zo kon een nieuw, boeiend hoofdstuk aan het boek Candlemass toegevoegd worden.

    De vraag rijst natuurlijk of de komst van de Amerikaan een wezenlijk verschil teweeg heeft gebracht inzake het geluid. Het is een prangende vraag, die met nee beantwoord dient te worden. Robert Lowe beschikt weliswaar niet over hetzelfde markante gegalm als zijn illustere voorganger, maar dat doet bepaald geen afbreuk aan de nog altijd loodzware riffs die staan als een huis en die door de toevoeging van iets meer metal elementen zelfs in kracht gegroeid lijken te zijn. Anno 2007 klinkt Candlemass dan ook  frisser en meer doomgericht dan ooit tevoren. En daar mag men Robert Lowe op de blote knieën voor danken.

    King Of The Grey Islands gaat na een kort, tokkelend intro strak van kiet met het stampende Emperor Of The Void, een voor Candlemass begrippen redelijk up-tempo nummer met heerlijk gitaarwerk. Voort gaat het dan met het diep tragische Devil Seed, waarin logge baslijnen de perfecte achtergrond vormen voor een excellerende Robert Lowe. En wat te denken van het navolgende Of Stars And Smoke, een doompareltje in wording waarbij gevoelige zieltjes zeker een traantje zullen plengen alvorens weemoedig het hoofd te buigen en volledig op te gaan in de ten gehore gebrachte neerslachtigheid.

    Halverwege het album bevindt zich het duister beukende Demonia 6, een op het eerste gehoor enigszins vreemde eend in de bijt door het afwijkende tempo, maar na meerdere luisterbeurten valt dit nummer keurig op zijn plaats tussen de rest van het materiaal en blijkt het de aanzet te geven tot het bijna epische Destroyer ( voorzien van een werkelijk formidabele gitaarsolo) en het met een slepend, indringend ritme opgezadelde Man Of Shadows.

    Met Clearsight  belandt men dan vervolgens bij een wederom wat sneller nummer wat uitblinkt door eenvoud en wat live wel eens uit zou kunnen groeien tot een publieksfavoriet, waarna het als daverend slotakkoord de beurt is aan het door het niemendalletje The Opal City ingeleide Embracing The Styx, waarin voor een laatste maal alle registers nog eens opengetrokken worden in een alles verpulverende, melancholieke uitbarsting van hoog opgetrokken gitaarmuren, duistere ritmiek en slepende melodieën met zowaar Slayeriaanse uitstapjes (Seasons InThe Abyss). Een regelrechte aanrader.

     

    Tracklist

     

    Prologue

    Emperor Of The Void

    Devil Seed

    Of Stars And Smoke

    Demonia 6

    Destroyer

    Man Of Shadows

    Clearsight

    The Opal City

    Embracing The Styx   

     
     
    Lees meer...   (2 reacties)

    Dimmu Borgir-In Sorte Diaboli

     

    Wanneer er vier jaar lang geen nieuw plaatwerk van een band verschijnt, begint menig fan zich toch met een enigszins meewarig gevoel verwoed achter de oren te krabben en wordt er haast automatisch een enorm spanningsveld gecreëerd. Het was dan ook de vraag of Dimmu Borgir de hooggespannen verwachtingen waar zou kunnen maken. Allereerst waren daar de in vergelijking tot het ultieme meesterwerk Enthrone Darkness Triumphant kwalitatief iets minder sterke navolgende releases en was er vervolgens ook nog gerommel in de line-up door het vertrek van drummer Nicholas Barker, die het tijdens de Death Cult Armageddon tour in 2005 plotsklaps niet meer zag zitten en uiteindelijk na enkele omzwervingen bij Testament zou belanden. Als vervanger werd aangetrokken Jan Axel Blomberg, bij intimici beter bekend onder de welluidende naam Hellhammer, voorheen spelend voor Mayhem.

    Wat direct opvalt aan het nieuwe album is dat het veel natuurlijker en ruiger klinkt dan voorganger Death Cult Armageddon, hetgeen ongetwijfeld te wijten is aan het feit dat ditmaal geen gebruik werd gemaakt van een orkest. Een andere opmerkelijke constatering is dat het bijtende zangwerk van Shagrath door het grotendeels weglaten van effecten meer extreem klinkt dan voorheen. In combinatie met de wel zeer vette gitaarriffs van Silenoz en Galder en de orkestraal aandoende keyboardpartijen van Mustis zorgt dit er voor dat dit album een klassieker in wording is.   

    In Sorte Diaboli is opgebouwd rondom het verhaal van een priester die onder invloed van allerlei omstandigheden de overstap maakt naar de duistere kant van het geloof. De titels van de nummers geven de verschillende fasen weer van de overstap.

    Door het vernuftig inlassen van subtiele breaks en de minder bombastische benadering luisteren de tien nieuwe pennenvruchten gemakkelijk weg, ook voor hen die doorgaans niet zo gecharmeerd zijn van duistere, symfonische getinte black metal klanken. Met schijnbaar moeiteloos gemak rangeert dit Noorse gezelschap van furieuze blaststukken naar door keyboards gedragen intermezzo’s van bijna Wagneriaanse omvang met als alles overheersende element de gutturale vocalen van Shagrath, die op een drietal stukken wederom bijgestaan wordt door de cleane, welhaast opera-achtige stem van bassist Vortex.

    De composities zijn compact van aard en het geheel komt geïnspireerd over. Toppers zijn opener The Serpentine Offering, dat gekenmerkt wordt door een filmisch intro, dat uitermate geschikt lijkt voor het vierde deel uit de Indiana Jones cyclus, rollende bassdrums en wervelende tempowisselingen, en The Conspiracy Unfolds, waarin als het ware de Apocalyptische ruiters op hun diabolische paarden in strakke galop jagen op verdoemde zielen in een ultieme poging hen voor eeuwig het vagevuur in te drijven.      

    De gelimiteerde digi-book uitvoering van het album komt met een bonus dvd met daarop ondermeer de video clip van The Serpentine Offering en voor wie zich afvraagt waarom er een spiegeltje bij geleverd wordt: De teksten staan in spiegelbeeld afgedrukt in het bijgeleverde boekje.

      

    Lees meer...

    Dark Moor-Tarot

     

     
      Spaanse band die al jaren uit het overbekende symfonische powermetal vaatje tapt

    en zich met name buiten de landsgrenzen een redelijk cultstatus wist te verwerven.

    Een echte doorbraak liet echter op zich wachten en toen in 2003 zangeres Elisa C.

    Martin de band verliet met in haar kielzog nog een aantal anderen leek het doek te

     gaan vallen. Maar gitarist Enrik Garcia liet zich niet kisten en slaagde er in waardige

    opvolgers te vinden voor de opgestapte mensen zoals bijvoorbeeld zanger Alfred

    Romero, die de band van een meer volwassen geluid voorzag. Het leed was evenwel

    nog niet geleden, want nieuw onheil diende zich aan in de vorm van het faillissement

    van het Spaanse label Arise Records, waar de band bij was ondergebracht. Zulke

    tegenslagen zouden menigeen doen besluiten het bijltje er dan maar definitief bij

     neer te gooien, maar wederom toonden Enrik en co hun veerkracht en na een

     half jaar vonden zij onderdak bij het Italiaanse Scarlet Records. In samenwerking

     daarmee werd onlangs ‘Tarot’ aan de wereld gepresenteerd. In tegenstelling tot

     voorgaande releases heeft de band ditmaal gekozen voor een meer songgerichte
     
    aanpak en werden de muzikale krachtpatserij en bombastische overdaad overboord
     
    gezet. Succes lijkt  hiermee verzekerd, temeer daar als slimme zet Manda Ophuis
     
    van Nemesea als gaste ten tonelen werd gevoerd. Met haar warme, krachtige
     
    vocalen zorgt zij voor een aangename noot, waardoor het album zeker meerwaarde
     
    krijgt. Luister maar eens naar ‘The Chariot’, dat na een kort, filmisch intro van start
     
    gaat met een vlot deuntje. Het nummer roept mede door de klankkleur van
     
    Alfredo’s stem, die sterk lijkt op die van Roy Khan, en de samenzang met Manda
     
    de gedachte op aan ‘The Haunting’ van Kamelot. Het is een vergelijking die vaker
     
    opgaat, want ook in andere nummers komen muzikale verwijzingen naar beide
     
    bands terug. Zo opent ‘Emperor’ met een overduidelijke Epica-riff en schemeren
     
    in ‘Wheel Of Fortune’ en ‘Lovers’ de Kamelot invloeden weer. ‘The Star’
     
    daarentegen doet door de songstructuur weer aanRhapsody denken, terwijl
     
    in het neoklassieke ‘The Moon’ de heer Beethoven al dan niet subtiel acte
     
    de présence geeft middels zijn ‘Fifth’.  Ondanks het soms openlijke geflirt
     
    met genoemde beroemdheden is ‘Tarot’ geen clichéplaat geworden. Dark Moor

    toont aan weldegelijk over een eigen gezicht te beschikken en heeft elf goed

    geconstrueerde tracks ingeblikt. Bovendien is daar zoals gezegd troefkaart Manda,

    die Alfredo op gezette tijden prachtig ondersteunt. Jammer is wel dat haar bijdrage

     enigszins beperkt is gebleven. Een grotere rol zou de muziek zeker naar grotere

    hoogte hebben gestuwd. Niettemin een aardige release die op z’n minst een

    luisterbeurt verdient.

     

    Tracklist

     

    The Magician

    The Chariot

    The Star

    Wheel Of Fortune

    The Emperor

    Devil In The Tower

    Death

    Lovers

    The Hanged Man

    The Moon

    The Fool

     

    Bas Kanij
     
    Lees meer...

    Dark Intentions-Remorse will Die Today   review

     
     

    Van oorsprong Bredase band die begin 2003 werd opgericht.

    Deze vierkoppige formatie verwierf reeds enige lokale bekendheid

    door deelname aan een Ozzy Osbourne tribute show en airplay op

    vaderlandse radiostations. De muziekstijl kan het beste omschreven worden

    als een moderne variant van de hardcore zoals die tien tot 15 jaar geleden

    gespeeld werd in New York. Het is eigenlijk een opgefokte versie van het

    oude Merauder, vermengd met Madball en vervolgens overgoten met een

    delicate saus van Slayeriaanse riffs. Het geheel klinkt zeer agressief, mede

    door de bijtende vocalen van zanger Martijn, die er op gezette tijden ook

    nog eens een heerlijke doodsrochel uitperst. De vijf nummers van deze EP

    zijn van een vette sound voorzien door Jean-Pierre Kerkhofs in de Artsound

    Studio in België. Meest uitspringende track is wel opener ‘When Night Falls’.

    Hier komen de verschillende invloeden namelijk het meest tot hun recht.

    Men zou kunnen zeggen dat deze stijl van muziek inmiddels niet meer zo tot

    de verbeelding spreekt en dat er van een eigen gezicht nauwelijks sprake is,

    maar wat geeft dat als het eindresultaat simpelweg rockt als de neten. Leuk

    detail is nog dat Stefan van Neerven van Born From Pain een riedeltje gitaar

    meespeelt in het nummer ‘Million Reasons To Live’.

     
    Tracklist 
     

    1. When Night Falls
    2. Million Reasons To Live
    3. Cut Loose
    4. The Mirror
    5. Hunting Ground

     
     
     
     
     
     

    Bas Kanij        

     
    Lees meer...   (1 reactie)

    Review Cradle Of Filth-Thornography

     

    Dat dit Engelse gezelschap wars is van heersende trends

    en gewoonweg de  eigen gang gaat, is al jarenlang een

    bekend feit. Ooit begonnen als  een pure black metal act

    in de underground scene groeide de band langzaam aan

    uit tot een gevestigde naam die ook buiten de grenzen

    van het genre bekendheid geniet. Hoewel er nooit echte

    compromissen werden gesloten, is de muziek in de loop

    der tijd wel enigszins toegankelijker geworden vanwege

    het gebruik van meer thrashgerichte riffs en de toevoeging

     van duidelijk herkenbare melodielijnen. Zo ook op dit nieuwe

    album, dat bijna getrouw opent met een kort intro dat zwelgt

    in Wagneriaanse bombast. Daarna wordt het gaspedaal

    flink ingetrapt met heftige gitaren en furieus gekrijs van

    Dani. Net als op voorganger ‘Nymphetamine’ wordt ons

    wederom een mix voorgeschoteld van scherp gekruide black

    metal en thrash. Verschil is wel dat dit album in de breedte

    meer evenwichtig van karakter is en daardoor misschien wel

    de meest hapklare brok is die de band ooit serveerde. Een ander

    verschil zit hem in de vocalen. Zoals gezegd  krijst Dani bij

    tijd en wijlen nog als vanouds, maar het experiment wordt niet

    geschuwd. Zo zingt hij in ‘The Foetus Of A New Day Kicking’

    bijvoorbeeld met een gewone stem, vrij apart om te horen.

     Vermeldingswaardig verder is nog dat Ville Valo van Him

     zijn opwachting maakt in ‘The Byronic Man, een nummer

    dat gaat over de dichter Lord Byron. Hoewel het dus duidelijk

    is dat de tijden van ‘The Principle Of Evil Made Flesh’ in ieder

    geval voorlopig niet terug zullen keren, is dit een goede metal

    plaat. Jammer is wel dat de band zich gewaagd heeft aan een

    cover van ‘Temptation’van Heaven 17. Daar het origineel

    van een beduidend hoger niveau is, had dit mijns inziens

    beter achterwege gelaten kunnen worden.

     

    Tracklist

     

    1 Under Pregnant Skies She Goes Alive Like Miss Leviathan

    2 Dirge Inferno

    3 Tonight In Flames

    4 Libertina Grimm

    5 The Byronic Man

    6 I Am The Thorn

    7 Cemetery And Sundown

    8 Lovesick For Mina

    9 The Foetus Of A New Day Kicking

    10 Rise Of The Pentagram

    11 Under Huntress Moon

    12 Temptation

     

    Bas Kanij

     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl