baskanij.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op de log van Bas Kanij, de vliegende music reporter !
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

     klik op logo

    Translate WorldLingo

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Releases
    te koop bij 
    sounds 
    klik op logo
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Voor het gebruik van tekst of
    ander materiaal van deze blog
    neem eerst even contact op...
      
    If you want to use material
    from this blog
    please contact us first....
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Check these weblogs 

     

     
     
     
     
     
     

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Entwine-Painstained
     

    <![CDATA[]]>

    Painstained kan gerangschikt worden onder de categorie muziek die je meteen vanaf de eerste tonen bij de keel grijpt en je vervolgens gedurende de gehele luisterzit niet meer loslaat. Het Finse gezelschap begon ooit met het spelen van death metal, maar ontworstelde zich via de gothicscene geleidelijk van de beperkingen die een specifiek genre nu eenmaal met zich meebrengt. Door de jaren heen heeft Entwinezich ontwikkeld tot een gedegen rockband met een modern geluid die de invloeden van weleer volledig naar de achtergrond verdreven heeft ten faveure van pakkende melodielijnen. Nog slechts sporadisch, steels verscholen in de mix, duiken de death metal klanken op als verstilde herinneringen aan een bruut verleden. Storend is dit allerminst; het verleent het door Hiile Hiilesmaa geproduceerde album juist de nodige diepgang. De tien nummers zijn fris van klank en staan bol van de dynamiek. Breekbare momenten zoals die bekend zijn van de latere Anathema gaan hand in hand met ruige rockescapades waarbij piano-interludes scherp contrasteren met laaggestemde gitaren. Maar of de band nu vol gas geeft zoals in opener 'Soul Sacrifice', voorzien van een frivool Oosters melodietje, of zich verliest in balladesque vrijages met een tranentrekker als 'Lost In My Denial', het oog blijft altijd gericht op het beklijvende karakter van de muziek die tijdens de meest toegankelijke passages zo nu en dan refereert aan die van radiovriendelijke collega's als Stainden Nickelback. Ondanks deze referenties heeft het geluid van deze Finnen een eigen gezicht dat in vocaal opzicht gevisualiseerd wordt door de prettig in het gehoor liggende stem van Mika Tauriainen die, hoewel krachtiger en gevarieerder, in de verte wel iets weg heeft van die van landgenoot Ville Valo (Him). Een echte aanrader dit Painstained.


    Tracklist


    Soul Sacrifice
     
    Strife
     
    Dying Moan
     
    Beautifully Confined
     
    Lost In My Denial
     
    Greed Of Mankind
     
    Dead By Silence
     
    Hollow
     
    Caught By Desire
     
    Say Goodbye
     
     
    Lees meer...

    Fish-13th Star review cd
     
      

    Deze boomlange Schot behoeft weinig introductie. Ooit maakte hij deel uit van de formatie Marillion en zong hij op gekwelde wijze Kayleigh naar de hoogste regionen van diverse hitparades overal ter wereld. Maar daarna zou het geleidelijk aan misgaan tussen de leden onderling, waarna Derek William Dick zoals Fish zijn officiële doopnaam luidt in de loop van 1988 besloot zijn heil in een solocarrière te gaan zoeken. Windeieren heeft dit hem overigens niet gelegd, want albums als 'Vigil In A Wilderness Of Mirrors' en 'Songs From The Mirror' mogen als redelijk succesvol beschouwd worden met strak uitgebalanceerde composities vol literair vernuft. Niettemin liggen deze tijden alweer een eeuwigheid in het verleden verscholen en had het er de laatste jaren alle schijn van dat de artistieke vlam in Fish gedoofd was. Niets is evenwel minder waar, want met zijn laatste studiowerk slaat de goede man een monumentale brug naar zijn eigen hoogtijdagen.

    De titel van het album heeft een tweeledige betekenis. Allereerst duidt het op de mogelijke komst van een nieuwe liefde in het leven van Fish (nummer 13, omdat er inmiddels 12 vrouwen aan zijn zijde geschaard zijn geweest). Daarnaast is het de 13de bevalling op muzikaal gebied en in dit geval was dat ook nog eens een zware. In de aanloop naar het schrijfproces voor '13th Star' liep Fish zijn relatie met zangeres Heather Findlay van Mostly Autumn namelijk op de klippen en deze gebeurtenis heeft overduidelijk sporen nagelaten op het zilveren schijfje. Om te stellen dat dit nu het beste werk ooit is van de sympathieke zanger, voert wellicht wat ver, maar het is zeker een feit dat hij uiterst geïnspireerd te werk is gegaan. De liedjes zijn schoon van aard, beurtelings stevig en ingetogen, en geven een goede kijk op de diepste zielenroerselen van Fish aangaande zijn verbroken relatie met Heather en het thema van de zoektocht naar de ware liefde waar het album aan opgehangen is. Vooral in de ballad 'Where In The World' haalt hij emotioneel het onderste uit de kan en spatten pijn en verdriet als giftige pijlen tussen de zanglijnen uit, vaak verpakt in rauwe vocalen en half verborgen achter spannende songstructuren die in tegenstelling tot voorheen nu eens niet door Fish zelf geschreven zijn maar door bassist Steve Vantsis.

    Al met al is 13th Star een prachtige plaat geworden die niet alleen symfo fans aan zal spreken, maar ook hen die houden van doorleefde muziek, gevat in pakkende melodieën.


    Tracklist


    Circle Line
     
    Square Go
     
    Miles de Besos
     
    Zöe 25

    Arc Of The Curve

    Manchmal

    Open Water

    Dark Star

    Where In The World

     
    13th Star
     
     

    Lees meer...

    Electric Wizard-Witchcraft Today

     

    Vierkoppige formatie uit Dorset, Engeland, die sinds de oprichting in 1993 soelaas vindt in het spelen van logge doom metal met een onmiskenbaar stoner randje. De band wordt door velen beschouwd als de zwaarste in het universum en afgaand op dit alweer zesde studiowerkje is dit bepaald geen idee-fixe.

    Meteen vanaf de eerste klanken van opener ‘Witchcult Today’ wordt de toon gezet. Sabbathiaanse oerriffs dreunen log uit de speakers, werkelijk lood- en loodzwaar, met iedere, afzonderlijke noot vol overgave tornend aan de algemeen geldende wetten der zwaartekracht, zwart als de nacht. De zang van Jus Oborn is huilend en getergd, tegen het maniakale aan, en vormt de perfecte tegenhanger voor het zompige basgeluid van Rob Al-lssa en de hevig vervormde gitaarlijnen van vrouwlief Liz Buckingham. Dit is gruizigheid ten top in de meest essentiële zin van het woord. De melodieën zijn zwaar gedrenkt in melancholie en zouden een neerslachtig ingesteld mens er zomaar toe kunnen drijven zich in navolging van Herman Brood van een hoog gebouw te storten teneinde de vergetelheid tegemoet te gaan. Beter is echter ergens in een donker hoekje neer te zijgen en je onder te dompelen in de in dope zwelgende tragiek van nummers als ‘Satanic Rites Of Drucula’ en ‘The Chosen Few’.    

         Om dit album een authentieke sfeer mee te geven, werd alles opgenomen met originele apparatuur uit de jaren 70 en dat is precies wat de muziek dat kleine beetje extra geeft om er een klassieker in wording van te maken. ‘Witchcraft Today’ is weliswaar geen ‘Dopethrone’, maar veel schelen doet het niet.

     

    Tracklist

     

    Witchcult Today

    Dunwich

    Satanic Rites Of Drucula

    Raptus

    The Chosen Few

    Torquemada 71

    Black Magic Rituals & Perversions

    Saturnine    

     
    Lees meer...   (2 reacties)

    Evile-Enter The Grave

     

    Luisterend naar dit onlangs ingeblikte schijfje krijgt men welhaast onvermijdelijk het gevoel met de teletijdmachine van professor Barabas naar het oerverleden van de thrash getransporteerd te zijn, toen bands als Exodus, Onslaught, Slayer en Metallica  de dienst uitmaakten. Opmerkelijk genoeg komen deze vier jonge honden niet uit het land van the stars and stripes, maar uit good ole Engeland, nu niet direct de bakermat van de thrash. Desalniettemin slaagt men er in een gortdroog geluid neer te zetten dat zeer dicht in de buurt komt van dat van de Amerikaanse helden van weleer. Mede verantwoordelijk hiervoor is producer  Flemming Rasmussen, die bij de doorgewinterde metalhead vast nog bekend is van zijn werk voor ondermeer het reeds genoemde Metallica.

    Oude thrashtijden herleven op dit debuut. Nieuwe wegen worden uiteraard niet bewandeld – de tien nummers zijn even origineel als dat een te vaak gedragen onderbroek doorzichtig is - maar dat mag de pret bepaald niet drukken. Titels als Thrasher en Armoured Assault zijn wat dat betreft veelzeggend genoeg en geven onverbloemd aan wat voor vlees men hier in de kuip heeft.

    In tegenstelling tot veel collega’s in het genre bedient zanger/gitarist Matt Drake zich niet van schreeuwerige vocalen. In plaats daarvan raast hij met een echte stem door de wervelstorm van regelrechte nekbrekers, meedogenloos bijgestaan door zijn broer Ol, eveneens op gitaar, en Mike Alexander en Ben Carter, respectievelijk op basgitaar en drums.

    Dit is typisch muziek voor de oude rotten die de hoogtijdagen van de thrash nog bewust meegemaakt hebben, hetgeen overigens niet wil zeggen dat de jongere generatie hier geen plezier aan zal kunnen beleven. Het geheel klinkt strak en doet de pezen in de nek opzwellen tot koorden. Hier stil bij blijven zitten, zal niet meevallen. Laat de haren daarom wapperen, schudt het hoofd woest op en neer en betreedt deze graftombe onbevreesd.     

     

    Tracklist

     

    Enter The Grave

    Thrasher

    First Blood

    Man Against Machine

    Burned Alive

    Killer From The Deep

    We Who Are About To Die

    Schizophrenia

    Bathe In Blood

    Armoured Assault

     
    Lees meer...   (4 reacties)

    Entombed-Serpent Saints


     

    Left Hand Path zal wel tot het eind der tijden als Entombed’s ultieme death metal ode beschouwd worden, hoewel de band daarna nog prachtalbums als Clandestine en Wolverine Blues af zou leveren. Maar met het debuut was de lat zo duizelingwekkend hoog gelegd, dat het eigenlijk menselijk gezien onmogelijk is nog hoger te vliegen. Toch doet het gezelschap rondom frontman Lars Göran Petrov met dit Serpent Saints een verwoede poging de hoogtij dagen van weleer terug te brengen. Stilistisch en muzikaal gezien zou dit album gezien kunnen worden als het logische vervolg op Wolverine Blues met een vette knipoog naar die roemruchte eersteling. De van de latere albums zo bekende death ‘n’ roll elementen, die de band de benaming ‘de Motörhead van de death metal opleverde, zijn namelijk wat naar achteren verschoven, daarmee ruimte creërend voor onvervalste death metal klanken met hier een daar zelfs plek voor verdwaalde blastbeats.

    Oorspronkelijk zou het album medio vorig jaar op de markt gebracht zijn, maar als gevolg van een overvol tourschema kon er geen tijd vrij gemaakt worden om het nieuwe materiaal in te blikken. Als zoethoudertje werd daarom op de voor duivelse aanhangers spraakmakende datum 06-06-2006 de EP When In Sodom op de hunkerende fanschare losgelaten. Hierop kon al een voorzichtige terugkeer naar de muzikale wortels waargenomen worden, een tendens die zich nu dus verder lijkt voort te zetten.

    Als men enige waarde aan de woorden van de frontman mag hechten, dan is Serpent Saints het album dat de band sinds lang wilde maken. Het is een poging die bepaald niet tot een fiasco is verworden, want de bij tijd en wijle snelle, straight in your face metal zal een ieder die de moeite neemt er naar te luisteren stevig bij de edele delen grijpen met de kracht van een op hol geslagen bulldozer.  

    Meteen vanaf opener Serpent Saints wordt duidelijk dat de release van dit meest recent uitgekakte product allesbehalve gebagatelliseerd mag worden als zomaar een  uitwerpsel in een tot de rand gevuld rioleringssysteem. De riffs van Alex Hellid dreunen zwaar en gemeen door de speakers en de heer Petrov brult zich op nietsontziende wijze de longen uit het lijf, alsof hij zich nog altijd een jonge god waant in plaats van de inmiddels bejaarde rocker die hij feitelijk is.

    De logge klanken van de titeltrack hechten zich met superlijm aan de hersenschors vast, al doende de daar aanwezige hersenspinsels hysterisch krijsend als een pasgeslacht speenvarken naar duistere krochten verbannend, en zetten daarmee de toon voor het vervolg van het loodzware album, dat middels het geniale Masters Of Death nog een lofzang brengt aan met naam genoemde coryfeeën als Master, Morbid Angel, Repulsion en Napalm Death. Assistentie bij deze tour de force werd bereidwillig verleend door Killjoy van Necrophagias

    Vermeldenswaardig zijn voorts nog potentiële live krakers als The Dead, The Dying And The Dying To Be Dead (met een werkelijk hilarische tekst) en het van de EP getrokken When In Sodom en het huiveringwekkende outro The Ten Commandments, dat zo ontsnapt lijkt te zijn aan de ziekelijk verwrongen geest van  H.P.Lovecraft.  

    Al met al wordt met Serpent Saints de tanende glorie van het death metal instituut  Entombed in ere hersteld en wordt tegelijkertijd onomstotelijk aangetoond dat Freek de Jonge het weldegelijk bij het rechte eind had, toen hij zong dat er leven na de dood is.
     
    Tracklist
     
     

    Serpent Saints

    Masters Of Death

    Amok

    Thy Kingdom Coma

    When In Sodom

    In The Blood

    Ministry

    The Dead, The Dying And The Dying To Be Dead

    Warfare Plague Famine Death

    Love Song For Lucifer
     
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)
     
    Marty Friedman-Loudspeaker
     

    Dat Marty zijn metalroots niet uit het oog

    verloren is, laat hij op dit album prima

    blijken. Ooit begonnen bij relatief softie

    bands als Hawaii en Vixen maakte hij samen

    met Jason Becker in Cacophony en later

    natuurlijk in Megadeth al snel furore met

    snelle, agressieve riffs. Toen hij evenwel

    rond 2000 na 10 jaar trouwe dienst Mustaine

    en co vaarwel zei, richtte hij zich middels

    albums als ‘Scenes’ en ‘True Obsessions’

    steeds meer op wat welhaast als luistermuziek

    bestempeld zou kunnen worden. Het was

    een periode in zijn leven waarin hij zijn

    voorliefde voor de Japanse cultuur in zijn

    muziek liet door klinken. Op enkele vage

    passages in met name het nummer ‘Static

    Rain’ en de toevoeging van een zangeres

    bij ‘Coloreas Mi Vida’ na is hier op deze

     plaat evenwel weinig van te merken. Fans

    van het eerste uur kunnen hun hart ophalen.

    Marty scheurt als vanouds met hakkende

    riffs en licks door de nummers heen en

    verliest onderwijl het gevoel voor melodie

    en harmonie niet uit het oog. Flitsende

    gitaarpartijen knallen links en rechts uit

    de speakers en Megadeth komt regelmatig

    om de hoek kijken. En als je dan nog weet,

    dat de Japanse begeleidingsband terzijde

    werd gestaan door coryfeeën als Jeremy

    Colson, Billy Sheehan en Steve Vai, is

    het plaatje compleet. Marty’s back.
     

    Tracks; 
    01. Elixir
    02. Street Demon (Santa Rosa Wrecking Crew Mix)
    03. Black Orchid
    04. Paradise Express
    05. Sekai Ni Hitotsudake No Hana
    06. Glycerine Flesh
    07. Stigmata Addiction
    08. Viper
    09. Coloreas Mi Vida
    10. Devil Take Tomorrow

    11. Static Rain
     
     
     
     

    Door Bas Kanij     

    Lees meer...   (4 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl