baskanij.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op de log van Bas Kanij, de vliegende music reporter !
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

     klik op logo

    Translate WorldLingo

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Releases
    te koop bij 
    sounds 
    klik op logo
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Voor het gebruik van tekst of
    ander materiaal van deze blog
    neem eerst even contact op...
      
    If you want to use material
    from this blog
    please contact us first....
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Check these weblogs 

     

     
     
     
     
     
     

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    <![CDATA[]]>

    Hatesphere-To The Nines review cd
     
     
     
    Binnen enkele jaren na de oprichting in 2001 wist het Deense Hatesphere zich in ieder geval in het thuisland flink in de kijkerd te spelen. In het bijzonder albums als Bloodred Hatred, waarvoor een Deense metal award werd verkregen, en het met loftuitingen overladen The Sickness Within (2 prijzen voor respectievelijk Beste album en Beste Productie) verleenden de rondom gitarist Peter 'Pepe' Lyse Hansen opgetrokken formatie een meer dan aardige cultstatus die ook buiten de landsgrenzen haar glans behield. Al vanaf het prille begin vestigde de band de aandacht op zich door de snoeiharde thrash te voorzien van melodieuze hooks en een rauw hardcore randje. Mede hierdoor ontstond een zeer herkenbaar geluid dat voor alle releases typerend zou zijn. Ook dus voor het laatste stukje huisvlijt getiteld To The Nines, en dat mag eigenlijk best opmerkelijk genoemd worden daar op bandleider Hansen na geen enkel oorspronkelijk lid meer aan boord is. Op voorhand werd derhalve gevreesd dat met name het wegvallen van brulboei Jacob Bredahl een forse aderlating zou zijn, gelijk staand aan muzikale zelfmoord. Maar niets is minder waar. De typische Hatesphere sound is gebleven en de nieuwe frontman Jonathan Albrechtsen komt over als een gemetamorfeerde versie van zijn illustere voorganger. To The Nines klinkt vet en agressief en werd door Tue Madsen van een zwaar metalen productie voorzien en vormt het bewijs dat er in ieder geval in muzikaal opzicht leven na de dood mogelijk is. Freek de Jonge zou er bijna lyrisch van worden.
     

    <![CDATA[]]>

    Tracklist


    Backstabber

    To The Nines

    Cloaked In Shit

    Clarity

    Even If It Kills Me

    Commencing A Campaign

    The Writing's On The Wall

    In The Trenches

    Aurora

    Oceans Of Blood

     
     
    Lees meer...
    <![CDATA[]]>

    Grave Digger-Ballads Of A Hangman


    Grave Digger vindt zijn oorsprong aan het begin van de jaren 80 en vormt samen met lotgenoten als Helloween, Accept,Rage en Running Wild een integraal onderdeel van de Duitse heavy metal scene die onder de aanhangers van stoer gitaargeweld qua populariteit nauwelijks onderdeed voor die van het Engelse equivalent in de vorm van de NWOBHM. Het eerste album verscheen al in 1983 onder de welluidende titel Heavy Metal Breakdown en barstte welhaast uit zijn voegen door een overdaad aan überschnelle riffs en dito breaks. Meest opvallend aan het kleinood was nog wel het raspende en enigszins valse keelgeluid van brulboei Chris Boltendahl. Sedertdien is er eigenlijk weinig veranderd in het Duitse kamp van deze grafdelvers. Met uitzondering van de periode eind 1987 tot medio 1991 toen de band door tijdelijk gebrek aan succes op z'n spreekwoordelijke gat lag, worden er op gezette tijden albums uitgebracht die stuk voor stuk gezien kunnen worden als plagiaat van eigen werk. Wel gezegd moet worden dat dit alles gebeurt met het keurmerk van de overbekende braadworst op de hoes geplakt. Productioneel zijn de zaakjes namelijk puik in orde en de portie metal wordt degelijk geserveerd met gierende gitaren en een stampende ritmesectie. Het probleem blijft evenwel het gebrek aan originaliteit en de bijkans atonale aanslagen op het trommelvlies van heer Chris. Zo ook op de laatste boreling Ballads Of A Hangman. Het headbang gehalte is torenhoog en de met een twingitaar opgeluisterde strijdliederen zullen zeker voor overbelaste nekwervels zorgen bij de trouwe aanhang, maar dat neemt helaas niet weg dat deze eenheidsworst de bijgeleverde zuurkool niet waard is.


    Tracklist


    The Gallow's Pole

    Ballad Of A Hangman

    Hell Of Disillusion

    Sorrow Of The Dead

    Grave Of The Addicted

    Lonely The Innocence Dies

    Into The War

    The Shadow Of Your Soul

    Funeral For A Fallen Angel

    Stormrider

    Pray

     
     
    Lees meer...
    Girlschool-Legacy review cd
     

    <![CDATA[]]>

    Girlschoolwas ooit een veelbelovend gezelschap dat op sleeptouw werd genomen door Motörhead. Aanvankelijk ging men onder de naam Painted Lady door het leven, maar na enkele bezettingswisselingen werd die gewijzigd in Girlschool waarna een aantal aardige wapenfeiten aan de wereld gepresenteerd werd zoals het debuut Demolition, Demolition en de Ep St. Valentine's Day Massacre, een samenwerkingsverband met het reeds genoemde Motörhead. Na al die jaren gaat de band er nog altijd prat op niet alleen het langst bestaande meidenensemble te zijn maar ook het eerste. Dat daarbij gemakshalve voorbij gezien wordt aan The Runaways mag de pret niet drukken en dat doet het dan ook niet, want ondanks het feit dat de hoogtijdagen van de dames allang naar de kerkers van het muzikale archief zijn verdreven, wordt op dit dertigjarige eerbetoon aan zichzelf een ongebreideld enthousiasme tentoon gespreid. Het album werd opgedragen aan de in 2007 aan de gevolgen van leukemie overleden Kelly Johnson, voormalig snarenplukster van het inmiddels overrijpe vrouwenclubje en geëerd door middel van een ingemixte 'spooksolo' op openingstrack “Everything Is The Same”, en kent een keur aan rocksterren die één voor één en soms gezamenlijk hun opwachting maken. Zo wordt medewerking verleend door bijvoorbeeld J.J.French (Twisted Sister), Neil Murray (oa Whitesnake en Black Sabbath), Toni Iommi, Fast Eddie Clarke, Ronnie James Dio en uiteraard Lemmy. Het zijn vooral deze gasten die Legacy naar een acceptabel niveau verheffen. De dames spelen weliswaar een aardige pot muziek, maar de vrouwelijke tegenhanger van Motörheadblijft met haar op een punkinslag gebaseerde mix van hardrock en metal ver achter bij de prestaties van de uitgenodigde elitetroepen en ontstijgt nimmer het niveau van leuk achtergrondplaatje tijdens het stofzuigen. Niettemin een pluim voor het doorzettingsvermogen van de dames die onverdroten voort gaan met het maken van de muziek die hen na aan het hart ligt.


    Tracklist


    Everything's The Same
     
    From The Other Side
     
    I Spy(Girlschool mix)
     
    Spend, Spend, Spend
     
    Whole New World
     
    Just Another Day
     
    Legend
     
    Still Waters
     
    Metropolis
     
    Don't Mess Around
     
    Zeitgeist
     
    Don't Talk To Me
     
    I Spy(Dio/Iommi mix)
     
    Emergency
     
     
    London
     
     
     
    Lees meer...
    The Georgian Skull-Mother Armageddon Healing Apocalypse
     

    Half Engels, half Canadees kwartet dat zich vernoemd heeft naar een 1.75 miljoen jaar oude schedel die vorig jaar in de republiek Georgië gevonden werd. Het was een vondst die paleontologen het water in de mond deed lopen, omdat het kleinood ooit op de schouders gerust zou hebben van één van de eerste migranten vanaf het Afrikaanse continent naar dat van Europa en zomaar de hele evolutieleer op zijn kop zou kunnen zetten zonder blikken of blozen. Bezien vanuit historisch oogpunt is de Georgische schedel dus een grensverleggende ontdekking. Van zijn muzikale afgeleide, voort gekomen uit de inmiddels begraven resten van Mister Bones, kan dat evenwel niet gezegd worden. De muziek is diep geworteld in de oer rock van mastodonten als Black Sabbathen Led Zeppelinen wordt tekstueel bevolkt door demonische wezens en aanverwante verschijningen. Niet bepaald opzienbarend, maar wel heerlijk retro. De riffs zijn lood- en loodzwaar en hoewel er op dit debuut duidelijk getapt wordt uit het stoner vaatje, overigens op smaak gebracht met een greintje doom, herinneren die toch op de één of andere manier aan die van het Zweedse monster Entombed. Het geheel klinkt gruizig en is even zompig als de Everglades, hetgeen nog het best geïllustreerd wordt door de brommende keelklanken van zanger Al 'The Yeti' Bones, onder ingewijden ook bekend als de frontman van het AmerikaanseThe Mighty Nimbus. Al met al een lekker weg luisterende plaat van een veelbelovende band.


    Tracklist


    Final Days Of Doom
     
    Demon Crippler
     
    Hearts Burning
     
    Becoming Machines
     
    The Funeral
     
    Intermission
     
    Hunting The Ghost
     
    Possessed Obsessed
     
    Doom Lord Pusher
     
    Where The Demons Dwell
     
    Smoking Your Exorcism
     
     
     
    Lees meer...

    Hanging Garden-Inherit The Eden

     

    In tegenstelling tot wat sommige bladen beweren, is dit wel degelijk een prima plaatje in het melancholieke genre. De band krijgt met enige regelmaat het verwijt naar het hoofd geworpen, dat er vanwege de muzikale overeenkomsten met de Finse lot- en landgenoten van Swallow The Sun geen sprake zou zijn van een eigen gezicht, maar dat is geheel ten onrechte. De muziek is namelijk voldoende doorspekt met akoestische interludes, licht aandoende death metal versnellingen en sferische passages om deze boude bewering te kunnen weerleggen. Daarnaast maakt zanger Ari Nieminen geen gebruik van een normale zangstem, maar beroept hij zich uitsluitend op een rauwe grunt, die de muzikale escapades de nodige diepgang bezorgen en het geheel ondanks het overwegend trage tempo een zekere spanning verlenen.

    De productie van Inherit The Garden vond plaats in deTico Tico studio en klinkt tegelijkertijd massief als het Atlasgebergte en helder als glas. Hier lijkt een band aan het werk te zijn, die haar sporen middels lange onderlinge samenwerking reeds onmiskenbaar heeft verdiend. Toch is dit pas de eerste bevalling van Hanging Garden. Wel hebben Ari en bassist annex toetsenman Matti Reinola  reeds enige naamsbekendheid verworven bij respectievelijk Shamrain en Dauntless. Hoewel beide bands voor zover bekend officieel niet opgeheven werden, besloot het genoemde tweetal in 2004de krachten te verenigen met als doel een sferische, doomgerichte sound te creëren.

    Met succes werd gezocht naar gelijkgestemde, in diepe droefenis gedrenkte zielen, waarna een aantal nummers hun vuurdoop kregen op de Finnish Metal Expo in februari 2006. Kort daarop meldde label Spinefarm zich en werd de geboorte van Inherit The Eden een voldongen feit.

    De acht nummers ( op de grotendeels akoestische en instrumentale tracks Ethereal Passing en Stillborn na ) zijn overwegend lang van stuk en voeren de luisteraar langs duistere afgronden van onmetelijke diepte. Voel de pijn van tussen de zangregels ontsnappen, rechtstreeks het hart in, vlijmend scherp als het pas gewette lemmet van een dolk. De keyboards weven een kleurrijk tapijt en bieden een zachte ondersteuning aan de wonderschone gitaarpartijen van Saku Manninen en Mikko Kolari  die deze hangende tuin als weelderige draperieën omsluiten.

    Om nu te stellen dat dit album de perfecte soundtrack vormt voor een film noir, gaat wat te ver, maar vast staat wel dat de klankpatronen een zeker nihilisme niet ontzegd kan worden en dat men zich bij het beluisteren bijna in een door alles en iedereen verlaten landschap waant, alleen met de eigen gedachten.

    Voor aanhangers van met name My Dying Bride, het al eerder aangehaalde Swallow The Sun  en In The Woods een regelrechte aanrader.     

     

    Tracklist

    Sleep Of Ages

    As The Circle Fades

    Ethereal Passing

    Shards Of Life

    Paper Doves

    Stillborn

    The Mourners Plain

    Fall Into Tehom
     
     
     
    Lees meer...

    The Goods-The Goods

     

    Even als het inmiddels meer dan beruchte Peter Pan Speedrock is deze band afkomstig uit Eindhoven.  Het idee een band te vormen, stamt reeds uit 1995, toen een aantal vrienden na het bezoeken van Dynamo Open Air besloten ooit zelf op dat festival te willen staan. Niettemin zou het nog 12 jaar duren alvorens het eerste wapenfeit aan de wereld gepresenteerd kon worden.

    Op dit debuut laten ‘onze jongens’ een dampende pot retro hardrock horen, diep gedrenkt in een meer dan pikant punksausje met her en der een licht bluesy inslag. Origineel is het allesbehalve, maar het geheel wordt met een dergelijke ongebreidelde energie gebracht, dat dit absoluut niet storend is, zeker niet gezien het feit dat de onvervalste rocker al te lang van dit soort muzikaal geweld verstoken is geweest.

    Opmerkelijk is dat het album vrijwel geheel thuis is opgenomen vanwege het in eerste instantie ontbreken van een geïnteresseerd label en de benodigde geldelijke middelen. Na verloop van tijd diende Tear It Up zich evenwel aan en kon via hun het mixen en masteren uitbesteed worden aan Peer Rave. En het resultaat is uiterst smaakvol, waarbij met name het rauwe zangwerk van Daan en de flitsende twingitaarpartijen  van dezelfde Daan en Erik een voorname hoofdrol spelen. Invloeden van bands als Rainbow en Thin Lizzy liggen letterlijk om de hoek op de loer, vooral tot uiting komend in de solo’s, en geven de tien tracks een heerlijk gevoel van déjà vu mee.

    Echte uitschieters zijn er niet – het niveau blijft de hele rit van eenzelfde hoog gehalte en houdt moeiteloos de aandacht vast. Live moet dit gezelschap een ware openbaring zijn. Let derhalve in gespannen afwachting op de concertagenda.

     

    Tracklist

     

     I Own You

    Cocked Up Love Machine

    Bad Woman

    Sugar Power

    Rock On Wood

    Die Alone

    Yeah! Yeah!

    Doin’ 60

    Road To Revolution

    Time To Get Fucked Up

     
    Lees meer...   (1 reactie)

    Paul Gilbert-Get Out Of My Yard cd review

     

     
     
     
     
    Ooit scoorde hij wereldwijde successen met poppy rockdeuntjes In

    dienst van Mr. Big en speelde hij een stevige pot technische power

     metal bij Racer X, een band die door de nevenactiviteiten van

    enkele leden bij ondermeer Judas Priest en The Mars Volta  voor

    het moment voor onbepaalde tijd naar de ijskast verwezen  lijkt

    te zijn. Voor Paul vormt dit echter geen probleem, omdat hij

     hierdoor meer tijd heeft voor zijn solo carriére. Sinds 1998 brengt

    hij onder eigen naam reeds albums uit met spetterend gitaarwerk.

     Desondanks is dit pas zijn eerste instrumentale statement. De

    reden voor deze late overstap van zang naar gitaar georiënteerde

     muziek lijkt ‘m te zitten in het feit dat Paul zijn scepticisme

    ten aanzien van instrumentale albums overwonnen heeft doordat

     hij in de loop der jaren een aantal ‘instrumentals’ had geschreven

     die hem dusdanig bevielen dat hij de tijd rijp achtte ze in te blikken.

    En dat heeft geleid tot deze gevarieerde plaat die mede door de

    volle productie bijna letterlijk uit de boxen knalt. Dat Paul’s grote

    held Edward van Halen is, zal voor de kenners geen geheim zijn.

    Hij steekt zijn bewondering dan ook niet onder stoelen of banken

    Zoals blijkt uit het akoestische ‘Three E’s For Edward’. Denk nu

    echter niet dat de plaat enkel en alleen uit aan Van Halen gerelateerd

    materiaal bestaat, want dat is beslist niet het geval. Paul tovert zijn

     gehele muzikale assortiment te voorschijn in aanstekelijke composities

     als ‘Hurry Up’ en het dansbare ‘The Echo Song’ en gaat zich in ‘Haydn

    Symphony No. 88 Finale’ zelfs te buiten aan een gitaarbewerking van

     een klassiek stuk. Medewerking is er ook nog van zijn Japanse vrouw

    Emi, die een riedeltje piano weggeeft op ‘Marine Layer’. Kortom, dit is

    een stoere plaat met veel ruimte voor vet gitaarwerk en doordachte

     composities van hoog niveau.

     

    Tracklist

     

    1. Get Out Of My Yard
    2. Hurry Up     (music sample) 
    3. The Curse Of Castle Dragon
    4. Radiator
    5. Straight Through The Telephone Pole
    6. Marine Layer
    7. Twelve Twelve
    8. Rusty Old Boat
    9. The Echo Song
    10. Full Tank
    11. My Teeth Are A Drumset
    12. Haydn Symphony No. 88 Finale
    13. Three E’s For Edward
    14. You Kids

     

    Bas Kanij                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  

     


    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl