baskanij.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op de log van Bas Kanij, de vliegende music reporter !
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

     klik op logo

    Translate WorldLingo

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Releases
    te koop bij 
    sounds 
    klik op logo
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Voor het gebruik van tekst of
    ander materiaal van deze blog
    neem eerst even contact op...
      
    If you want to use material
    from this blog
    please contact us first....
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Check these weblogs 

     

     
     
     
     
     
     

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Medeia-Cult
     
     

    <![CDATA[]]>

    Of de naam van deze band iets uitstaande heeft met die van de gelijknamige tragedie van de Griekse dichter Euripides die ruim vierhonderd jaar voor de geboorte van Christus een poëtisch stuk wijdde aan de lotgevallen van de draagster van de naam in kwestie, wordt niet in de annalen vermeld. Wie zich evenwel enigszins verdiept in de materie, zal tot de conclusie komen dat de geboekstaafde belevenissen qua gruwelijkheden en dramatiek moeiteloos passen binnen het kader van de muziek die Medeia op haar tweede artistieke excrement ten gehore brengt. Geïnspireerd door de schoonheid van thuishaven Finland met haar talloze meren en lommerrijke taferelen komt het 5-koppige gezelschap met een vette death metal plaat op de proppen. Polkas en blastbeats volgen elkaar traditiegetrouw in het kielzog op en de zang van Rotten Soundfrontman Keijo Niinimaa bezit precies de juiste hoeveelheid vuige intonatie om dit product tot een dodelijk ongeleid projectiel te bombarderen, geheel conform de eisen van het genre. Desalniettemin is Cult meer dan slechts een zoveelste release in een reeds lang overbevolkte subcategorie van de metal, want door het op gepaste wijze inzetten van piano interludes en het sporadisch gebruik van een galmende vrouwenstem neigt de muziek bij vlagen in de richting van sferische black metal en dat verleent het geheel bepaald cachet. Een goed voorbeeld hiervan is “Cold Embrace”, waarin bruutheid en geraffineerd sentiment op magistrale wijze hand in hand gaan. Al met al een interessant werkje dat enige aandacht verdient.


    Tracklist


    The Lowest Filth
     
    Cold Embrace
     
    Descension
     
    Devouring
     
    Through Sacrifice
     
    Manifestation
     
    The Architect
     
    Made Flesh Again
     
    Unholy Communion
     
    Ceremonial
     
    The Unseen
     
     
     
    Lees meer...
    Mencea-Dark Matter, Energy Noir
     

    <![CDATA[]]>

    Menceabestaat uit een troep jonge wolven, maar dat is allerminst af te horen aan de muziek op het debuut Dark Matter, Energy Noir. De band presenteert zich hierop namelijk als een oude rot in het vak die uiterst geraffineerd een vette mix neer zet van brute vocalen, zware drumpartijen, spetterend gitaarwerk en beurtelings agressieve en melodieuze riffs, gevat in een kader van complexe melodieën, voorheen slechts voorbehouden aan een band als Meshuggah en later succesvol geadopteerd door bijvoorbeeld Gojira, In Flames en Textures. Het geheel is vervolgens ook nog eens vast gesnoerd in het keurslijf van een op maat gesneden productie. Niet vreemd wanneer in overweging wordt genomen dat het in Berlijn opgenomen schijfje onder het toeziend oog van Daniel Bergstrand tot stand is gekomen, een grote naam in metal land wanneer het aankomt op het mixen van albums. Hij kreeg ooit lucht van het Griekse vijftal toen hij per toeval een aantal demo's in handen kreeg. Danig onder de indruk besloot hij een samenwerkingsverband op te zetten, hetgeen resulteerde in dit kleinood dat uiteindelijk na een rondje Europa in New York van een retestrakke mastering voorzien werd door de van ondermeer Metallica en AC/DC bekende George Marino. Dark Matter, Energy Noir laat zich beluisteren als een modern metal album. De acht tracks staan bol van een gecontinueerde agressiviteit die gecombineerd met technisch vernuft, ambient keyboardwerk en plotse breaks aangename trillingen in de onderbuik veroorzaken. Hadden de Sirenen dit ten tijde van Odysseus' terugkeer naar huis na zijn aandeel in de Trojaanse oorlog op hun repertoire gehad, dan was de Griekse held beslist voor hun verlokkingen gezwicht, vast geketend aan de mast van zijn schip of niet.


    Tracklist


    The Passing
     
    Ardad
     
    Forbidden
     
    Deep In The Under
     
    The Holy Cast
     
    Eminence
     
    Curse The Damned
     
    When Strife And Greed Collide
     
     
     
    Lees meer...
    Motörhead-Motörizer
     
     
     
    Met de verfijnde precisie van een Zwitsersuurwerk laat dit Britse rock 'n' roll instituut op gezette tijden -meestal eens in de twee jaar- een hard metalen granaat op de mensheid los. De impact hiervan is niet direct wereldschokkend aangezien Lemmy en zijn noeste schare, heden ten dage bestaande uit snarenplukker Phil Campbell en meester trommelaar Mikkey Dee, telkens hetzelfde kunststukje opvoeren. De opmerkzame metalhead weet dan inmiddels wat er opgediend gaat worden: Opgefokte, bronstige spierballenrock, gespeend van elke vorm van verrassing en voorzien van de grommende vocalen van de heer Killmister in hoogst eigen persoon, een geluid uit duizenden herkenbaar en rauw gevormd door het op nietsontziende wijze naar binnen gieten van sloten whiskey en aanverwante merken.

    Zoals altijd wordt verhaald over drank, vrouwen en militante zaken, onderwerpen die op Lemmy naar alle waarschijnlijkheid tot in lengte der dagen een ongekende fascinatie zullen blijven uitoefenen. Maar zolang hij dat met verve doet en er in blijft slagen zijn gevatte oneliners te verpakken in een strakke behuizing van moddervette riffs, zullen de verstokte fans geen reden hebben hun toevlucht te nemen tot het luidkeels ventileren van jammerklachten.

    Strikt genomen onderscheidt dit inmiddels 24ste studio-album van Motörhead zich geenszins van welk ander dan ook uit het algehele oeuvre. Of het moet zijn dat er iets meer nadruk ligt op bluesy licks, maar die verschuiving is zo miniem dat er eigenlijk nauwelijks sprake van is. Wat overblijft derhalve, is een degelijk album, vet geproduceerd en retestrak ingespeeld van de eerste tot de laatste noot. Iets toevoegen aan de geschiedenis van de harde muziek zal dit album niet, maar dat lag ook niet in de lijn der verwachtingen. Niettemin laat Motörizer geen gevoel van desillusie achter. Tracks als de stuwende opener 'Runaround Man' met een meer dan vette knipoog naar het eigen 'Going To Brazil, het felle 'Rock Out' met de aan 'Ace Of Spades' referende ritmiek en de slepende blues van 'One Short Life' zijn stuk voor stuk nummers met een hoge amusementswaarde op de schaal van Motörhead en die blijkt eens te meer een goede graadmeter te zijn voor opzwepende rock.


    Tracklist


    Runaround Man

    Tell You How To Sing The Blues

    Where The Eagle Screams

    Rock Out

    One Short Life

    Buried Alive

    English Rose

    Back On The Chain

    Heroes

    Time Is Right

    The Thousand Names Of Gods

     
     
    Lees meer...
    Mötley Crüe-Saints Of Los Angeles
     

    Roemruchte band uit de stad der engelen die naast het maken van luidruchtige muziek vooral vermaardheid verkreeg door een buitengewoon decadente levensstijl waarbij drugs, drank en vrouwen een voorname rol speelden. De verschillende leden gaan er prat op de meeste gevangenissen van Los Angeles tot Tokio met hun aanwezigheid opgeluisterd te hebben.

    De band werd op 17 januari van het jaar 1981 door bassist Nikki Sixx en drummer Tommy Lee opgericht en naar verluidt door de alras aan de bezetting toegevoegde gitarist Mick Mars voorzien van de zeer toepasselijke naam Motley Crue, een term uit een oude piratenfilm die vrij vertaald zoiets als een losbandige bende betekent. De umlauts op de letters o en u werden nadien toegevoegd om te benadrukken dat de muziek beïnvloed zou zijn door de Duitse jaren 70 en 80 rock. Geruchten gaan evenwel dat één en ander ook te maken had met het Duitse bier dat rond die tijd rijkelijk vloeide. Hoe dan ook, de Crüe was een vaststaand feit en nadat Vince Neil als zanger was aangetrokken, begon de band in een rap tempo aan een zegetocht langs vrijwel elk continent. Albums als het notoire debuut 'Too Fast For Love', het minstens even spraakmakende 'Shout At The Devil' en het commercieel meest succesvolle 'Dr. Feelgood' werden aan de mensheid gepresenteerd met veel pathos en zorgden er in combinatie met de al aangehaalde decadente levensstijl voor dat de band ver uit kon stijgen boven de gemiddelde levensverwachting van de meeste zogenaamde hair bands uit dezelfde periode.

    Vreemd genoeg werd de teloorgang van Mötley Crüe ingeluid door het album 'Dr. Feelgood'. Kennelijk was het succes de heren zo naar het hoofd gestegen dat de door alcohol en drugs benevelde breinen niet langer in staat waren met elkaar te communiceren op een rationeel niveau. Voortdurende ruzies tussen met name Neil en Lee leidde uiteindelijk tot het vertrek uit de band van eerstgenoemde. Met vervanger John Corabi in de gelederen werd vervolgens nog een doorstart gemaakt, maar het door hem in gezongen 'Mötley Crüe' uit 1994 wist bepaald geen potten te breken. In 1997 werd Neil dan ook weer terug gehaald. Nieuwe albums werden opgenomen zoals 'Generation Swine' en 'New Tattoo', maar het succes van weleer werd zelfs bij benadering niet gehaald. Met het onlangs verschenen 'Saints Of Los Angeles' hoopt het illustere kwartet het tij evenwel ten goede te keren.

    'Saints Of Los Angeles' werd opgenomen onder de bezielende begeleiding van DJ Ashba en James Michael, het duo dat tevens de grote hand had in het solo-project van Nicki Sixx: Sixx:A.M(The Heroin Diaries), waarmee de bassist op bijna ontroerende wijze afrekent met de (drugs)demonen uit zijn verleden.

    Op haar nieuwste boreling grijpt Mötley Crüe zowel tekstueel als muzikaal terug op de jaren 80 en wordt zwaar geknipoogd naar het eigen repertoire. Zo zou de titel track moeiteloos geplaatst kunnen worden op het Dr.Feelgood album en zou 'Welcome To The Machine' een welkome gast zijn op 'Shout At The Devil'. Desondanks is hier geen sprake van een herhalingsoefening. 'Saints Of Los Angeles' is meer een product dat vaag ergens aan doet denken. De productie is vet en de energieke mix van pop, glam en metal elementen knalt oorverdovend uit de speakers. Strikt genomen is er ruim 25 jaar na de oprichting niets veranderd en zo hoort het eigenlijk ook bij een band als deze.


    Tracklist


    L.A.M.F

    Face Down In The Dirt

    What's It Gonna Take

    Down At The Whisky

    Saints Of Los Angeles

    Motherfucker Of The Year

    The Animal In Me

    Welcome To The Machine

    Just Another Psycho

    Chicks=Trouble

    This Ain't A Love Song

    White Trash Circus

    Goin' Out Swingin'

     
     
    Lees meer...
    Malpractice-Triangular
     

    Vrij technisch klinkende progmetal afkomstig uit het land van de 1000 meren met een meer dan vette knipoog in de richting van Fates Warning ten tijde van 'Parallels', metdit verschil dat de muziek op 'Triangular' in een ietwat steviger uitvoering geserveerd wordt. Debet hieraan zijn de gitaristen Koto en Vanhala die soms beurtelings en soms verstrengeld in een innige omhelzing de ene vette riff na de andere van het zilveren schijfje laten spatten.

    Hoewel de formatie in 1994 al het levenslicht mocht aanschouwen, is dit pas het derde volwaardige product, uitgebracht door Spinefarm Records dat ooit lucht had gekregen van het viertal na het horen van de demo 'Circles And Lines' uit 2004. Onder de indruk van de kwaliteiten van de individuele muzikanten bood Spinefarm een contract aan dat behalve dit 'Triangular' nog voorganger 'Deviation From The Flow' opgeleverd heeft.

    In vergelijking met het voorgaande studio album heeft Malpractice duidelijk vooruitgang geboekt. De composities zijn sterker van aard en door het inpassen van meer thrash georiënteerde elementen komt het geheel evenwichtiger over. Voeg daar dan nog de strakke productie van Anssi Kippo, onder meer bekend van Children Of Bodom, aan toe en je hebt een dijk van een album waarbij tijdens het beluisteren de verveling geen moment toe zal slaan.

    Hoogtepunten zijn het vlotte, met flitsende solo's behepte 'Deception' en de instrumentale titeltrack. Vooral in dit laatste nummer worden alle muzikale registers ver open getrokken met tal van tempowisselingen, welhaast Dream Theater-achtigeuitstapjes en zwaar aangezette riffs en drumpartijen. Een band om in de gaten te houden.


    Tracklist


    Maze Of Inequity

    Symmetry

    Deception

    Deadline

    Platform

    Triangular

    Waves

    Fragments

     
     
    Lees meer...

    Novembre-The Blue


     

    Hoewel de maand november alweer enige tijd geleden het weerbeeld bepaalde met naargeestige luchten, plaatsen de heren van dit Italiaanse gezelschap de argeloze luisteraar in een oogwenk temidden van een droef landschap dat de herinnering aan dit tijdvak op sombere wijze terug in de herinnering brengt door middel van trieste geluidspatronen die als vallende bladeren rondom het hoofd dwarrelen.

    Novembre herrees in een grijs verleden als een feniks uit de smeulende asresten van de band Catacomb, maar toen na verloop van tijd bleek dat deze naam de lading allesbehalve meer dekte, werd die in navolging van de koerswijziging aangepast aan de nieuwe omstandigheden.

    In het begin werd nog een wat onbeholpen vorm van death metal geproduceerd. Naarmate de muzikale vaardigheden zich verder ontwikkelden, verschoof de tendens echter meer en meer in de richting van sfeervolle muziekstukken met zo nu en dan snelle blastbeats en afwisselend cleane en grommende vocalen. Daarnaast, zoals te horen op het vorige album ‘Materia’, deden akoestische gitaren en licht progressieve elementen hun intrede, waardoor de complexe songs een enorme diepgang verkregen en prettig weg luisteren in met name de koude periode van het jaar.

    Op dit meest recente hersenspinsel The Blue heeft Novembre haar stijl bijna vervolmaakt en buigen de treurwilgen langs een traag kabbelende stroom in diepe weemoed de kruin nog verder naar de drassige grond teneinde niets te missen van de met desolate emotie overladen klanken die aan bas, gitaar en drums ontlokt worden. Door de frêleheid van deze klanken lijkt de muziek soms bijna esoterisch van aard en ontpopt zich voor het geestesoog een fantasiewereld, bevolkt door elfen, magiërs en draken. Vernieuwend is dit alles niet, wel heel mooi.

     

    Tracklist

     

    Anaemia

    Triesteitaliana

    Cobalt Of March

    Bluecracy

    Architeme

    Nascence

    Iridescence

    Sound Odyssey

    Cantus Christi

    Zenith

    Argentic

    Deorbit

     
    Lees meer...   (4 reacties)

    Ted Nugent-Love Grenade review cd


    Moeders houdt uw dochters binnen achter gesloten deuren! The Nuge is back in town en dat zullen we weten ook. Dit nieuwe werkje is een sonische explosie van bronstige spierballenrock, een genre waarin The Motor City Madman als geen ander excelleert. Al vanaf de eerste tonen van Love Grenade worden de conussen van de speakers aan flarden geblazen en maakt ome Ted met behulp van expliciet sexueel getinte teksten en vlijmscherpe solo’s duidelijk dat hier allesbehalve sprake is van een losse flodder.

    Love Grenade is voor de ware fan een feest der herkenning. Ome Ted gaat als vanouds tekeer en geneert zich niet om zijn uitgesproken mening over zaken als geautoriseerd  wapenbezit en de vrije jacht op dieren ongezouten op te dienen. Hij raast en tiert en geselt bij tijd en wijle de snaren van zijn Gibson alsof zijn leven er van afhangt. Eén en ander wordt overduidelijk geïllustreerd in het werkelijk beukende Funk U, waarin The Nuge op de hem zo bekende wijze volledig over the top gaat met scheurend gitaarspel, zo gemeen en fel dat het lijkt alsof hij achterna gezeten wordt door hordes withete moeders, die de schending van hun dochters intieme lichaamsdelen willen wreken op een voor deze true American niet zo benijdenswaardige manier. Het onderwerp van hun gefocuste woede trekt zich hier overigens weinig van aan en schreeuwt kordaat Funk U of is het nu iets anders wat hij ten gehore brengt aan het eind van het lied? Wie het weet, mag het zeggen.

    Hoe dan ook, Love Grenade is een solide hardrock plaat die absoluut niet misstaat in het oeuvre van de man. De nummers zijn over het algemeen redelijk up-tempo en de nadruk ligt uiteraard op de beukende akkoorden die The Nuge aan zijn instrument ontlokt.

    Het album werd geproduceerd door Ted’s partner in crime bij Damn Yankees, Jack Blades, en bevat met het ter gelegenheid van de 40ste verjaardag opnieuw opgenomen Journey To The Center Of The Mind een leuke verwijzing naar de Amboy Dukes, de band waar onze Ted voor het eerst furore mee maakte. Niets nieuws onder de zon dus ( of het moet de slepende bluesafsluiter Lay With Me zijn ), maar heel simpel rock met zeer grote ballen. Niet geschikt voor onder de 18 jaar.

     

     

      
    Lees meer...   (1 reactie)

    Megadeth-United Abominations

     

    In 2002 leek Megadeth na wanstaltige producten als Risk afgeschreven en zo dood als een pier. Voor de insiders kwam het niet echt als een verrassing. Opperhoofd Mustaine stond al jaren bekend als een notoire junk en de onderlinge verstandhouding met zijn mede companen was bepaald niet om over naar huis te schrijven. Toen daar boven op als gevolg van een ongeval nog eens een wel zeer hardnekkige armblessure kwam, schopte ome Dave in hoogsteigen persoon de fundering onder zijn geesteskind vandaan en werd de band opgedoekt. Achteraf bezien lijkt het allemaal een verkapte manier geweest te zijn om zich op een redelijk eenvoudige wijze van de andere bandleden te ontdoen. Twee jaar later was Dave namelijk weer terug met een nieuw album: The System Has Failed. Wat naast een voorzichtige terugkeer naar de muzikale hoogtijdagen van klassiekers als Peace Sells…. en Rust In Peace opviel aan dit in eerste instantie als solo werk bedoelde album, was de deelname van oudgediende Chris Poland, die door zijn aanwezigheid alleen al de nummers van een extra dimensie voorzag. Onder invloed van het onverwachte succes van het album besloot Mustaine zijn soloplannen voor onbepaalde tijd op te schorten en een nieuwe line-up te formeren, waarin voor Chris overigens geen plaats meer was.

    Op United Abominations is het ouderwets smullen geblazen. Mustaine trekt met behulp van de broertjes Glen en Shawn Drover en James Lomenzo werkelijk alle register open en snoert alle criticasters onverbiddelijk de vuilspuiende mond. Het album barst welhaast uit zijn voegen door de inpassing van meerdere gitaarsolo’s per nummer en vormt door de wisselwerking tussen melodie en agressie een perfecte mix van Rust In Peace en Countdown To Extinction. Ook tekstueel haalt ome Dave ouderwets uit naar alles en iedereen en schuwt hij als politiek incorrect beschouwde uitspraken niet. Met name het buitenlandse beleid van de Verenigde Staten en de houding van de Nato ten opzichte van invasies in bepaalde, niet nader te noemen landen worden flink door de mangel gehaald en dat alles uiteraard op de bekende, venijnige toon waar Mustaine patent op lijkt te hebben.

    Het album gaat van start met het genadeloze Sleepwalker, dat opgebouwd is rondom vette thrash riffs en extreem agressieve vocalen. De conussen vliegen letterlijk uit de boxen en de buurtbewoners bellen direct de lokale hulpinstanties, omdat het lijkt alsof er een burgeroorlog is uitgebroken. De toon voor de rest van het album is duidelijk gezet en met titels als Gears Of War, Play For Blood en Amerikhastan weten de kenners al genoeg.  Megadeth is terug gekeerd naar het geluid dat haar in de begindagen van het bestaan zo berucht maakte: Thrash gericht, vol agressie en gemeen bijtende vocalen. Jammer is wel dat Mustaine zich heeft laten verleiden tot het opnemen van een nieuwe versie van het oubollige À Tout Le Monde. Weliswaar met de hulp van  Christina Scabbia van Lacuna Coil, maar ook zij slaagt er met haar lieftallige aanwezigheid niet in enige sjeu te geven aan dit bij de rest van het album volledig uit de toon vallende nummer. Niettemin neemt dit niet weg dat United Abominations hijgend weg luistert. Ome Dave is terug aan het front.
     
    Tracklist
     
    Sleepwalker
    Washington Is Next
    Never Walk Alone...A Call To Arms
    United Abominations
    Gears Of War
    Blessed Are The Dead
    Play For Blood
    À Tout Le Monde
    Amerikhastan
    You're Dead
    Burnt Ice 
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)

    November’s Doom-The Novella Reservoir

     

    Met dit zesde volledige album lijkt deze Amerikaanse band het gouden ei eindelijk uitgebroed te hebben. Het vorige geesteskind, het in 2005 verschenen The Pale Haunt Departure, werd door de zogeheten kenners reeds als een pareltje in het doom annex death genre betiteld, maar de acht nummers op dit werkje overtreffen met twee vingers in de neus de daar gewrochte composities en doen deze zonder de minste moeite en zonder gebruik van brilcrème en soortgelijke glijmiddelen in één der kleinste openingen van de menselijke anatomie verdwijnen.

    Waar voorheen getapt werd uit hetzelfde vaatje trage doomriffs en midtempo death metal gebeuk, wordt nu veel agressie gebruikt met enerverende versnellingen, vlijmscherpe contrasten en abrupte breaks. Het muzikale patroon vormt nog immer een diep in melancholie gedrenkte smeltkroes van Paradise Lost, oude Anathema, My Dying Bride en Katatonia, hier en daar vermengd met elementen van Edge Of Sanity en ons aller eigen Gorefest.

    Hoewel de band wel eens een kloon genoemd wordt van met name de gelijksoortige Engelse coryfeeën uit de begin jaren 90, gebeurt dit geheel ten onrechte. Niet alleen vertoont November’s Doom een geheel eigen gezicht, zij stamt bovendien uit dezelfde periode en hanteert toevalligerwijs hetzelfde muzikale palet. Wel is het zo dat deze mannen zich bedienen van dezelfde herkenbare riffs en hooks. Dit in tegenstelling tot de meeste Amerikaanse bands, die hun heil doorgaans bruut zoeken in een tot in de puntjes verzorgde soort technische agressie met een veelal droog, hard geluid.

    Net als op de voorganger werd voor The Novella Reservoir voor de opnamen gebruik gemaakt van de eigen bassist en tevens geluidsman Chris Djuricic, Dan Swanö (mix) en James Murphy (mastering). Het hoesontwerp was eveneens van een oude bekende, namelijk Travis Smith, die met zijn surrealistische stijl het thema van het album uitstekend weer geeft: water. Te zien is een man die tegen een achtergrond van kruizen verdrinkt in een op het water liggende paraplu. Desolater kan het bijna niet en het staat synoniem voor het omgekeerde van wat feitelijk zou moeten gebeuren.

    Zoals gezegd kent dit laatste wapenfeit meer agressie en tempo dan voorheen en zijn de contrasten ook niet van de lucht. Snelle nummers als het reeds van de concerten bekende Rain, vergezeld van een zich vanuit het niets manifesterende pianoriedel, en Drown The Inland Mere knallen werkelijk op volle oorlogssterkte vet uit de speakers en teisteren de buisjes van Eustachius met de kracht van een exploderende atoombom, terwijl een nummer als Twilight Innocence daarentegen juist door het gebruik van akoestisch gestemde instrumenten heel ingetogen en emotioneel over komt, zeker wanneer je tijdens het beluisteren in het achterhoofd houdt dat deze track het dochtertje van zanger Paul Kuhr als onderwerp heeft. Paul klinkt hier vocaal trouwens als een directe nazaat van David Gilmour.

    Voorts kent het album nog een tweetal zieltergende symfonieën in de vorm van They Were Left To Die en Leaving This die de zwartgeblakerde gemoederen zeker naar diepe afgronden zullen begeleiden, maar het hoogtepunt wordt waarschijnlijk toch gevormd door de titeltrack. Hierin worden alle registers wagenwijd open getrokken door duistere riffs, afwisselende cleane en extreme zangpartijen, akoestisch tokkelende gitaren en een aan Opeth refererende break.

    In het inmiddels overvolle genre van de sfeervolle doom/death is The Novelle Reservoir een absolute topper, die menige metalhead uitzinnig van vreugde door de kamer zal laten hossen in de welbekende Lederhosen.

     

    Tracklist

     

    Rain

    The Novella Reservoir

    Drown The Inland Mere

    Twilight Innocence

    The Voice Of Failure

    They Were Left To Die

    Dominate The Human Strain

    Leaving This

     

     

     
    Lees meer...

    Nahemah-The Second Philosophy

     
     
      
     

    Uit het zonnige Alicante afkomstige band, die geheel tegen de verwachting in

    een duister, sferisch klankpatroon weeft dat meer past in het winterse landschap

    van Het Hoge Noorden dan in dat van het meest zuidelijke puntje van Spanje.

    Strikt genomen is dit het derde werkstuk van deze vijfmans formatie. Eerder, in

    1999, werd reeds in eigen beheer het album ‘Edens In Communion’ op de markt

    gebracht, twee jaar later gevolgd door ‘Chrysalis’ bij het Spaanse label Iberian

    Moon Records. Dit ‘The Second Philosophy’ verscheen onlangs onder de banier

    van Lifeforce en mag gerust een opzienbarend muziekstuk genoemd worden. De

    muziek kan door de atmosferische gelaagdheid en de in melancholie gedrenkte

     gitaarpartijen het best omschreven worden als een moderne kruisbestuiving van

    Katatonia en Opeth, vermengd met een flinke scheut Dark Tranquillity en Cult Of

    Luna. Maar deze Spaanse matador is niet simpelweg een goedkope kopie van

     voornoemde bands. Met veel gevoel voor ritme en dramatiek worden vaak lange, uitgesponnen liedjes geserveerd op een schaal van subtiel gitaarwerk en dreigend

     klinkende keyboards met daarover heen gedrapeerd de afwisselend schreeuwerige

     grunt en cleane zang van Pablo Egido. Voeg daar dan nog wat zweverige samples,

    akoestische gitaren en incidenteel gebruik van orgeltjes en blaasinstrumenten aan

    toe, zoals te horen in het voortreffelijke ‘Labyrinthine Straight Ways’, en je hebt een

    bijzonder avontuurlijk klinkende plaat. De cd opent vrij traditioneel met een door

    stevige passages opgeluisterd atmosferisch black metal stuk, maar gaat dan snel

    over op gedragen harmonieen met gelaagde structeren die hun geheimen pas na

     vele luisterbeurten prijsgeven. Heel apart is ‘Like A Butterfly In A Storm’. Startend

    met een Keltisch klinkend, akoestisch gitaartje en wat speelse Saxofoongeluiden

    lijkt het nummer aanvankelijk een enigszins vreemde eend in de bijt. Na een minuut

    zetten de elektrische gitaren evenwel in en zijn er voor het geoefende oor invloeden

     hoorbaar van enerzijds  The Cult ten tijden van het  meesterwerk ‘Love’ en
     
    anderzijds van Fields Of The Nephilim. Zoals gezegd een avontuurlijke plaat,
     
    die naast black metal liefhebbers zeker ook de aanhangers van het gotische
     
    genre aan zal spreken.      

          

    Tracklist

     

    Siamese

    Killing My Architect

    Nothing

    Like A Butterfly In A Storm

    Change

    Labyrinthine Straight Ways

    Subterranean Airports

    Phoenix

    Today Sunshine Ain’t The Same

    The Speech

     

    Bas Kanij

     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl