baskanij.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op de log van Bas Kanij, de vliegende music reporter !
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

     klik op logo

    Translate WorldLingo

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Releases
    te koop bij 
    sounds 
    klik op logo
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Voor het gebruik van tekst of
    ander materiaal van deze blog
    neem eerst even contact op...
      
    If you want to use material
    from this blog
    please contact us first....
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Check these weblogs 

     

     
     
     
     
     
     

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Paul Gilbert-Concert De Boerderij 24-09-2008
     


    Meester gitarist Paul Gilbert is bij de grote massa het meest bekend vanwege zijn lidmaatschap van Mr. Big met wie hij in 1991 een wereldwijde monsterhit scoorde met de zoetsappige tranentrekker 'To Be With You'. Wat velen evenwel niet weten, is dat Paul na het verlaten van deze band in 1996 een solo carrière begon die bezien vanuit gitaar technisch oogpunt zijn weerga niet kent. Naast loftuitingen van collega snarenplukkers leverde hem dat een vierde plek op in de verkiezing van beste shredder van het blad GuitarOne.

    Ter promotie van zijn meest recente instrumentaaltje 'Silence Followed By A Deafening Roar' deed Paul op 24 september De Boerderij aan om daar een spetterend optreden weg te geven in een karige stage setting die naast de gitarist in kwestie en zijn 3-koppige begeleidingsband slechts plaats bood aan de hoognodige instrumenten. Getooid met een koptelefoon die het hoofd niet eenmaal verliet, jongleerde Paul zichzelf door een 2 uur durende set.
     
     

    In het begin lag de nadruk vooral op het al aangehaalde 'Silence Followed By A Deafening Roar' en diens voorganger 'Get Out Of My Yard', maar toen de kop er eenmaal af was, putte Paul ook gretig uit zijn roemruchte verleden met de Mr. Big nummers 'Daddy, Brother, Lover, Little Boy' en 'Green Tinted Sixties Mind'. Ook zijn tijd bij Racer X werd middels 'Technical Difficulties' niet over het hoofd gezien.

    Wat deze avond vooral opviel, was de bescheidenheid van de vingervlugge artiest. Ondanks het feit dat hij ruimschoots de gelegenheid had zijn niet geringe kunsten te etaleren in bij tijd en wijle onnavolgbare soleerescapades, verzandde het optreden niet in een one man show van ome Paul. Zijn partners in crime, te weten vrouwlief Emi op keyboard, Craig Martini op basgitaar en Jeff Bowders op drum, werden meermaals voorgesteld aan de redelijk gevulde zaal en kregen alle ruimte zich positief te presenteren. Opvallend daarnaast was de welhaast aandoenlijke manier waarop Paul quasi nonchalant -als het ware pratend in zichzelf- een aantal nummers aankondigde, onderwijl zijn gitaar stemmend. Een prachtig voorbeeld van hoe klein een groot iemand kan zijn. Paul en band mochten nadat de laatste tonen van 'Down To Mexico' waren verstorven dan ook onder begeleiding van een daverend applaus het podium verlaten. Een geslaagd optreden van een rasechte muzikant.


    Setlist


    Suicide Lover

    Friday Night

    Bliss

    Daddy, Brother, Lover, Little Boy

    Green Tinted Sixties Mind

    Bultaco Saturno

    I Cannot Tell A Lie

    Bronx 1971

    Norwegian Cowbell

    Silence Followed By A Deafening Roar

    Suite Modale

    Get Out Of My Yard

    Technical Difficulties

    Hurry Up

    Jackhammer

    I Like Rock

    Burning Organ

    Individually Twisted

    Down To Mexico

     
     

    Lees meer...

    Nemesea-Review So-What 25-01-2008

     
     

    Toen graaf Floris V in 1272 in zijn allesomvattende wijsheid besloot de nederzetting Gouda stadsrechten te verlenen, had zelfs hij, der keerlen God, in zijn meest wilde dromen niet durven verwachten dat die ruim zeven eeuwen later uitgegroeid zou zijn tot één van de meest bezochte steden in het gebied langs de Hollandse Ijssel. De middelgrote provinciestad is van oudsher bekend vanwege haar lakenindustrie, stroopwafels en kazen en biedt daarnaast plaats aan talloze bezienswaardigheden zoals de Sint-Janskerk en allerlei oude gebouwen zoals de Aschschuur, gelegen in een kromming van de Vest, langs het kabbelende water van de Gouwe.
     

    Toen graaf Floris V in 1272 in zijn allesomvattende wijsheid besloot de nederzetting Gouda stadsrechten te verlenen, had zelfs hij, der keerlen God, in zijn meest wilde dromen niet durven verwachten dat die ruim zeven eeuwen later uitgegroeid zou zijn tot één van de meest bezochte steden in het gebied langs de Hollandse Ijssel. De middelgrote provinciestad is van oudsher bekend vanwege haar lakenindustrie, stroopwafels en kazen en biedt daarnaast plaats aan talloze bezienswaardigheden zoals de Sint-Janskerk en allerlei oude gebouwen zoals de Aschschuur, gelegen in een kromming van de Vest, langs het kabbelende water van de Gouwe.

    Zo op het eerste gezicht heeft de Aschschuur veel weg van een pakhuis uit de Geuzentijd, maar eenmaal binnen blijkt hoe zeer schijn kan bedriegen. Het monumentaal vorm gegeven gebouw is namelijk modern ingericht met een uit de kluiten gewassen hoekbar en een laag podium en vormt de thuishaven van jeugdsoos So-What die wekelijks garant staat voor diverse activiteiten in de vorm van bijvoorbeeld concerten.

    In het kader van de voorbereidingen op de Sellaband tour met Cubworld en Francis Rodino en het navolgende bliksembezoek aan het Britse continent voor een aantal exclusieve optredens deed het Groningse Nemesea So-What aan voor een gezellig avondje musiceren. Wat niemand toen kon bevroeden, was dat dit meteen het voorlopig laatste wapenfeit van de formatie zou zijn, aangezien zangeres Manda zich kort nadien op doktersadvies genoodzaakt zou zien een tijdelijke rustpauze in te lassen om zodoende haar stem gelegenheid te geven zich te herstellen van een virusinfectie. Deze wetenschap indachtig kan het als schrijnend ervaren worden dat slechts een handjevol mensen de weg had weten te vinden naar de Goudase poptent. Maar zij die zich de moeite getroost hadden, kregen waar voor hun geld. Nemesea leverde een professionele prestatie en hoewel het geluid als geheel zo nu en dan enigszins dof was, kwam de muziek sprankelend uit de boxen.

    Geopend werd met ‘No Nore’ en direct vanaf de eerste tonen zat de stemming er goed in, zowel op als voor het podium. De band had ondanks het late uur (het concert begon pas ver na elven) zichtbaar plezier in het avondje Gouda en toonde zich van haar beste kant. Vooral de ditmaal met een paardenstaart getooide Manda verraste de aanwezigen met haar krachtige, loepzuivere vocalen, die geregeld de meters van de geluidsinstallatie tot ver in het rood deden uitslaan. In het bijzonder de hoge uithaal in het nummer ‘Empress’ deed aspirant-vocalisten zich verwoed achter de oren krabbelen in arren moede over hun eigen povere zangkwaliteiten. Hier was overduidelijk een dame aan het werk die samen met Floor Jansen en Anneke van Giersbergen op eenzame (zang)hoogte staat in dit koude kikkerland.

    Maar laten we de rest van de band niet vergeten. Het zou namelijk niet eerlijk zijn het succes van de avond slechts op te hangen aan de stem van Manda. Ook haar medekompanen lieten zich niet onbetuigd en droegen in grote mate bij aan het creëren van de juiste sfeer tegen welke achtergrond Manda kon excelleren. Zo waren daar de bijna sonoor ronkende bas van Sonny, de strakke ritmes van Steven’s drums en de fluwelen gitaarerupties van HJ.
     

    Hoogtepunt van de setlist was wellicht de oorstrelende uitvoering van de ballade ‘Believe’. Normaliter kent dit nummer al een wonderschoon einde door de afsluitende gitaarsolo die live doorgaans tot dubbele tijdsduur verlengd wordt, maar ditmaal steeg het tot ver boven het plafond van So-What uit door de inpassing van een extra, minuten lang durende solo in het oorspronkelijke arrangement. Een ovationeel applaus viel HJ dan ook terecht ten deel nog voor de laatste noot geheel verstorven was.

    Als slotakkoord van de avond werd na het spelen van de cover ‘No Good’ van The Prodigy op veler verzoek nogmaals ‘No More’ ten gehore gebracht, maar toen was de koek echt op en kon een ieder moe maar voldaan huiswaarts keren.
     
     
     
    Lees meer...

    After Forever
     
    Akoestisch instore optreden Sounds 21-12-2007

     

    Instore optredens hebben de laatste tijd veel aan populariteit gewonnen. Voort gekomen uit het principe van ‘live in the living room’ wordt deze discipline veelal beoefend in een akoestische bezetting van zang begeleid door gitaar of piano. Doordat de uitvoerende muzikant zich bijna letterlijk tussen de toeschouwers bevindt en er weinig of geen mogelijkheden zijn zich te verschuilen achter de muur van geluid die doorgaans aanwezig is bij de elektrische tegenhanger van de instore show op een echt podium, ontstaat een sfeer van intimiteit, vaak verhoogd door de ongekende stilte die de aanwezigen betrachten tijdens een dergelijk optreden. Voor de muzikant die zich heeft laten verleiden tot het spelen onder deze naakte omstandigheden, is het een spannend moment. Wie zijn instrument niet volledig beheerst, valt namelijk zwaar door de mand, zeker degene achter de microfoon. Het getuigt daarom van lef wanneer iemand zich zo kwetsbaar op durft te stellen. Gezien in dit licht is het dan ook lofwaardig dat Floor Jansen van After Forever in de metal basement van het Rotterdamse Sounds een drietal liedjes ten gehore bracht. Slechts bijgestaan door Joost van den Broek op keyboard toverde zij het cd walhalla voor de echte metalhead voor een klein kwartier om in een knusse huiskamer.
     
     

    Speciaal voor deze gelegenheid had de metal basement een enigszins aangepast uiterlijk gekregen. De betonnen muren waren van boven tot onder gecapitonneerd met rode gordijnen ter verbetering van de akoestiek en het doorgaans felle tl-licht was in het achterste gedeelte gedimd tot vage streepjes. Tevens was ter hoogte van de balie de doorgang naar boven afgesloten met een eveneens rood gordijn. In de vernieuwde entourage kwam het akoestische samenzijn van Floor en Joost goed tot zijn recht.

    Floor was werkelijk uitermate op dreef en in het schemerdonker van de ruimte zorgde zij voor menig kippenvelmoment bij de gelukkigen die aanwezig waren. Vooral de ingetogen versie van ‘Lonely’, als bonustrack terug te vinden op de limited edition van het simpelweg ‘After Forever’ gehete laatste studio album, maakte veel indruk. Maar ook de cover van ‘Alone’ mocht er zijn. De meeste mensen zullen dit nummer ongetwijfeld nog kennen van de groep Heart, die er in 1987 wereldwijd een enorme hit mee scoorde. In de verstilde uitvoering van Floor en Joost leek ‘Alone’ ditmaal echter nog het meest op het origineel van I-Ten, het pseudoniem voor het schrijversduo Steinberg/Kelly, dat het nummer vier jaar eerder al op plaat had gezet met de assistentie van de harde kern van Toto.
     
     

    Het miniconcert ademde een ongedwongen sfeer uit en de interactie tussen Floor en Joost was buitengewoon amicaal en losjes, alsof ze het al jaren op deze manier doen. Het was dan ook jammer dat het optreden zo snel voorbij was, maar wie weet, kan vrouwe Jansen in de toekomst nogmaals overgehaald worden tot een intiem soiree.

     
    Lees meer...

    Verslag MFVF 2007


     

    Op 19 en 20 oktober jongstleden vond voor de vijfde achtereenvolgende keer het Metal Female Voices Festival  plaats in de Oktoberhallen te Wieze. Dit inmiddels tot ver voorbij de Belgische landsgrenzen vermaarde evenement heeft als voornaamste doelstelling het in de schijnwerpers zetten van female fronted bands van zowel groot als klein formaat waar het de naamsbekendheid betreft.

    Dit jaar werd de organisatie al in een vroeg stadium geplaagd door onverwachte afzeggingen van publiekstrekkers als The Gathering en After Forever omwille van soms ondoorgronde redenen. Ook Autumn kwam als gevolg van gezondheidsproblemen van zangeres Nienke de Jong met de trieste mededeling niet aan te kunnen treden en zelfs  daags voor aanvang van het festival liet Imperia weten zich aan het spektakel te onttrekken. Volgens geruchten in de wandelgangen was dit te wijten aan het feit dat frontvrouw Helena Michaelsen er niet in geslaagd was enige vorm van transport richting Belgenland te vinden. Daar deelname lang geleden al toegezegd was, mag dit op z’n minst opmerkelijk genoemd worden. Een duidelijk geval van een allesbehalve geslaagde mop.

    Ondanks de voornoemde tegenslagen wist het MFVF, ditmaal verdeeld over één avond en een dag, met een aardig programma op de proppen te komen.

    De vrijdagavond was gereserveerd voor een aantal kopstukken uit de wat hardere hoek. Zo mochten Holy Moses en Tourettes hun opwachting maken en konden daarnaast Doro en Dylath-Leen  nog bewonderd worden. Een relaas over dit alleraardigst onderonsje moet evenwel helaas achterwege blijven, omdat de grote bwana vanwege een fotoshoot en interview met de band Distorted in het pittoreske Brussel verstek moest laten gaan bij deze officiële aftrap van het festival.

    Op de zaterdag was het voor de meeste mensen vroeg dag. De eerste band stond namelijk kort na tien uur op de planken en dat terwijl de deuren van de hal pas vijf minuten tevoren geopend waren. Als gevolg hiervan bevond het merendeel van de op gitaren verzotte meute zich nog buiten op het parkeerterrein, toen de eerste sfeervolle klanken de halflege, nog enigszins kille ruimte in geslingerd werden en via de steunpilaren van het dak en de her en der strategisch opgestelde kraampjes lukraak alle kanten op schoten.

     
     
     
     
     
     

    Lees meer...   (4 reacties)
    A New Dawn/Autumn
    Concert review Het Paard 08-09-2007

     

    A New Dawn is één van de vele female fronted bands, die schijnbaar vanuit het niets haar licht in bange metal dagen laat schijnen. Maar in tegenstelling tot de meeste van die vele bands wordt dit niet gedaan binnen het stramien van de hoepelrokken en de door gotische klanken gedomineerde liederen. A New Dawn integreert namelijk invloeden van allerlei genres zoals power metal en klassieke rock in de composities. Daarnaast beschikt zij over twee leadzangeressen in plaats van één, te weten Sanne Kluiters en Jamila Ifzaren. En alsof dat nog niet genoeg is, bevindt zich in de gelederen ook Monica Janssen, die op werkelijk indrukwekkende wijze de extreme vocalen voor haar rekening neemt, zichzelf ondertussen begeleidend op de basgitaar. 
     
     
    A New Dawn mocht voor deze keer aftrappen voor Autumn en deed dat aanvankelijk aarzelend. Debet hieraan waren zonder twijfel de technische problemen die zich hier en daar voor deden en die er mede de oorzaak van waren dat met name de zang van Sanne niet altijd even goed uit de verf kwam. Niettemin vatte een ieder de kleine tegenslagen goed op en werd met behulp van een positieve benadering geprobeerd het beste er van te maken. En daar slaagde men redelijk in. De ten gehore gebrachte nummers klonken fris en verkregen enerzijds door de brute vocalen van Monica en anderzijds door de speelse, met veel melodie begiftigde solo’s van gitarist Elbert de Hoog de nodige diepte en spanning, zeker toen deze vanachter de coulissen een dubbele gitaar tevoorschijn toverde. Dat de extra gitaar niet slechts bestemd was voor decoratieve doeleinden, liet Elbert meermaals zien en horen. Tezamen met de grunts van de uitblinkende Monica maakten deze escapades dat A New Dawn uiteindelijk toch met opgeheven hoofd het podium kon verlaten, waarmee de weg vrij gegeven werd voor Nienke de Jong en haar mannen.
     
     

    Autumn draait inmiddels al geruime tijd mee in het muzikale circuit en bewijst keer op keer in staat te zijn een solide show neer te zetten. Dit jaar werd reeds aangetreden op enkele grote festivals zoals Waldrock en mocht de band zich voorts verheugen in toegenomen belangstelling aan gene zijde van de Duitse grens. Gezien in dit licht was het enigszins bevreemdend dat zo schandalig weinig mensen zich de moeite hadden getroost hun opwachting te maken in het toch redelijk centraal gelegen pand van Het Paard. Een nationaal product als Autumn verdient toch eigenlijk meer.

    De aanwezigen kregen een goed geoliede machine te zien, die zich met verve door een maar liefst 18 nummers tellende setlist heen werkte. 18 nummers! Daar zou menig band zich een voorbeeld aan kunnen nemen wanneer reeds na een krap uurtje de pijp aan de overbekende Maarten wordt gegeven.
     
     

    Het publiek werd op de wenken bediend met sterke uitvoeringen van Silent Madness ( met een hoofdrol voor de strakke strot van Nienke ), het hevig bejubelde The Green Angel en het onlangs tot single gebombardeerde Satellites. De gitaristen Mats en Jens van der Valk waren als vanouds op dreef en luisterden zowel om beurten als in innige samenwerking de nummers op met pittige solo’s. Duidelijk werd ook dat ‘nieuwkomer’ Jerome Vrielink zich steeds meer op zijn gemak begint te voelen op het podium, hetgeen hij illustreerde door zich bij tijd en wijle al bassend frivool van de ene naar de andere kant te begeven. Met name in de cover A View To A Kill van Duran Duran ( door sommigen abusievelijk toegedicht aan A-ha ) kon hij zich volledig uitleven.

    Al met al liet Autumn zich weer van haar beste kant zien en kwam er ondanks de hoeveelheid nummers een te vroegtijdig eind aan een vermakelijk avondje uit.

     
    Lees meer...   (1 reactie)

    Threshold-Concert review Plato 01-09-2007


     
     
    Poppodium Plato is sinds jaar en dag de ontmoetingsplek voor jongeren uit Helmond en omgeving en fungeert met de regelmaat van de klok als het platform van waarop zowel nationale als internationale acts zich kunnen profileren ten overstaan van een doorgaans enthousiaste menigte.

    Het praktisch vorm gegeven gebouw bevindt zich op letterlijk een steenworp afstand van het station en wordt omgeven door een waaier van groen lover, een vrijwel ongekend iets in deze tijd van minimalistische betonbouw.

    Deze avond hadden enkele honderden mensen zich de moeite getroost af te reizen naar Plato om de sinds eind jaren 80 actieve progformatie Threshold in ogenschouw te kunnen nemen. Het had overigens weinig gescheeld of het concert en de navolgende tour waren niet door gegaan. Zanger Andrew McDermott had namelijk in de week voorafgaand aan het concert via een e-mail aan gitarist Karl Groom om niet nader gespecificeerde redenen per omgaande zijn eigen ontslag aangekondigd, de band daarmee opzadelend met een levensgroot probleem. Afblazen van de tour leek toen de enige optie, totdat letterlijk op het laatst mogelijke moment de reddende engel zich aandiende in de vorm van oudgediende en zanger van het eerste uur Damian Wilson, die bereid werd gevonden de plaats achter de microfoon in ieder geval tijdelijk over te nemen. Even werd nog gevreesd dat Damian de teksten niet tijdig onder de knie zou krijgen, maar daar bleek deze krachtpatser met de krachtige strot uiteindelijk zijn hand niet voor om te draaien.
     

     
     
    Alvorens Threshold het podium mocht beklimmen, kon de nog slechts gedeeltelijk gevulde zaal zich vergapen aan maar liefst drie supportacts, te weten Serenity, Machine Men en Communic. Met name de eerste band wist te imponeren met een strak gebrachte bloemlezing van het eerder dit jaar verschenen debuut Words Untold & Dreams Unlived. Frontman Georg Neuhauser is gezegend met een charismatische uitstraling en een melodieus stemgeluid dat in de verte enigszins aan dat van Tony Kakko van Sonata Arctica doet denken en gitarist Thomas Buchberger schudt de ene mooie riff na de andere uit zijn mouw. Duidelijk een band met potentie.

    Als tweede was het Finse Machine Men aan de beurt, maar de overduidelijk in de richting van Iron Maiden knipogende muziek kon mede door een matig geluid niet echt overtuigen, hetgeen nog het meest gold voor de druk bewegende zanger Antony die bij vlagen volledig onverstaanbaar was. Het mocht de pret van de meegereisde fans overigens niet drukken.

    De laatste opwarmronde was voor het uit Noorwegen afkomstige Communic, dat een op zich strakke set neerzette van afwisselend door metal, doom en stoner gedomineerde klanken. Toch kon ook deze formatie geen potten breken. De reden hiervoor was niet zozeer gelegen in een verkeerd afgesteld geluid of slecht uitgevoerde versies van de nummers, maar meer in het te lang uitgesponnen karakter er van, waardoor het naarmate de set vorderde steeds moeilijker werd voor de neutrale muziekliefhebber de aandacht er bij te houden.
     

     

    Threshold dan. Dat was compleet andere koek. Ondanks alle perikelen rondom het vertrek van Andrew McDermott en de tijdelijke afwezigheid van tweede gitarist Nick Midson ( die achter de schermen overigens al heeft laten doorschemeren binnenkort weer van de partij te zullen zijn ), maakte het geesteskind van gitarist Karl Groom een geïnspireerde indruk. De maestro himself liet zijn gitaar flink ronken en ging regelmatig duels aan met Nick Midson’s vervanger Pete Morten en bassist Steve Anderson in memorabele vertolkingen van ondermeer Slipstream en Sanity’s End, door Damian aangekondigd als zijn favoriete nummer. De breedgeschouderde frontman was zoals meestal het geval is zeer goed bij stem en te oordelen naar zijn zeer vaak gescandeerde naam kostte het hem zichtbaar weinig moeite de heer Mac naar de annalen der vergetelheid te verwijzen.

    Niet onvermeld mag overigens blijven drummer Johanne James, de kleine geweldenaar met het rappe voetwerk en de meer dan rake klappen, ooit door Damian aan boord gebracht net voordat deze de band ten tweede male verliet na de release van Extinct Instinct.    
     

     
     

    Hoewel alle nummers van de setlist met veel overtuiging en vakmanschap gebracht werden, leed het geen twijfel dat de werkelijk wonderschone versie van Pilot In The Sky Of Dreams tot hoogtepunt van de avond uitgeroepen diende te worden – al was het maar vanwege de adembenemende solo van Karl. Hier was een band in topvorm te aanschouwen en het is stiekem te hopen dat Damian Wilson opnieuw ingelijfd kan worden bij dit inmiddels tot proginstituut verworden ensemble.

     
    Lees meer...   (1 reactie)


    17-08-2007
     
    Pittoresk gelegen aan een zich schijnbaar eindeloos uitstrekkend kanaal, op slechts een steenworp afstand van het kleine broertje van Tivoli De Helling in Utrecht, bevindt zich ’t Oude Pothuys, een zo op het eerste gezicht vrij standaard etablissement. Maar de schijn bedriegt, want eenmaal afgedaald via een met straatsteentjes geplaveide wenteltrap belandt men in een langgerekte ruimte met aan weerszijden tafeltjes en bijbehorende stoelen. Achterin, rechts van de trap, liggen de keuken en de sanitaire voorzieningen met aan de rechterzijde een deur naar het terras langs het kanaal.
    Een smalle doorgang ongeveer tien meter de ruimte in geeft toegang tot wat gekscherend De Grot wordt genoemd, een rechthoekig gewelf met sierlijke bogen aan het plafond en zowel links als rechts op de kop twee enorme spiegels waarin de tapkast en het podium gereflecteerd worden. De uit steen opgetrokken wanden en plafond zijn sporadisch gedecoreerd met bekkens, cimbalen en een volledig verdwaalde schuiftrompet. Het geheel ademt een intieme sfeer en schept een ambiance die perfect past bij de potige rock van Skytah.
    Deze deels uit Haarlem en deels uit Utrecht afkomstige formatie werd enkele jaren geleden opgericht door de van de hardcore/metal band  Brutal Obscenity bekende Ben Humpig en de van oorsprong Hongaarse Adriënn Pásztor, het lichtend boegbeeld dat even goed zingt als dat haar naam mooi is. De bandnaam is indirect afgeleid van de Skythen, het eerste grote nomadenvolk in Centraal Azië.      
    Skytah combineert elementen uit de hedendaagse muziek van gerenommeerde acts als Alanis Morissette, Three Doors Down en het inmiddels ter ziele gegane Skunk Anansie met oerinvloeden van Led Zeppelin en smeedt ze vervolgens aaneen tot prettig in het gehoor liggende melodieën, hier en daar overgoten met een licht cross-over sausje.

    Deze avond schotelt Skytah de goed gevulde ‘grot’ alle nummers van het meer dan aardige debuut Gypsy Mentality voor, aangevuld met een strak rockende uitvoering van Donna Summer’s Hot Stuff.
    Van meet af aan is duidelijk dat hier een geroutineerde band aan het werk is. De muzikanten zijn bedreven en gedreven en zetten een strakke show neer. Meest in het oog springt de pittige Adriënn, die over een plat gezegd ongemeen krachtige strot blijkt te beschikken. Deze dame heeft een longcapaciteit om u tegen te zeggen en roept vanwege de klankkleur van haar stem en de warme emotie die ze daar in legt bij vlagen  gedachten op aan Autumn’s Nienke de Jong en Anneke van Giersbergen, voorheen The Gathering. Maar hoewel alle aandacht bijna als vanzelfsprekend naar haar uitgaat, mogen de prestaties van de overige bandleden zeker niet buiten beschouwing gelaten worden. Zo is daar het heerlijke gitaarspel van de reeds aangehaalde Ben Humpig, sterk ondersteund door de vette baslijnen van de nonchalant ogende Nathanael Korf en de rake slagen van drummer Eelco van der Meer.
    De set wordt geopend met het stevig rockende Blade With Elven Silk Skin, gevolgd door het minstens net zo hard stampende Stone Brick Walls en Chi-Flow. Een eerste rustpuntje dient zich aan met de gepassioneerd voorgedragen ballade Sun Is Coming.
    Vervolgens is het de beurt aan de wel zeer vette uitvoering van Hot Stuff, weliswaar zonder het naar zonde en ontucht riekende gekreun van hijgkoningin Donna Summer, maar wel met een krachtig ronkende gitaar en dito baswerk.
    Voort gaat het dan met het broeierige Gypsy Mentality en het intieme Te Vagy Nekem met Hongaarse tekst. Ook Iron Solace kent een rustig karakter en vormt een mooi intro voor het sterk gezongen Tattooed, een welhaast zacht voortkabbelend nummer met een aanzwellend refrein. Het navolgende Liberation is een wat vreemde eend in de bijt met de lichte reggae en ska invloeden, maar staat niettemin fier overeind tussen de rest van het door rauwe klanken gedomineerde materiaal. I’m Not is dan weer een vlotte rocker die gekenmerkt wordt door een hoogst aanstekelijk loopje waarop het moeilijk stilstaan is en waarin Ben zich even te buiten gaat aan een lange solo waaruit overduidelijk zijn voorliefde voor het gitaargeluid van de late jaren 60 naar voren komt. Met de ballade Deepest High en het midtempo Until I komt uiteindelijk een voor het gevoel vroegtijdig eind aan een lekker avondje muziek.    
     
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)

    Imp-Review concert Popcentrale, Dordrecht, 13-07-2007

     

    In het kielzog van de onlangs verschenen demo The Telescopic Microscope  is de band Imp er op uit getrokken om zich live enigszins te kunnen profileren voor een wat breder publiek. In het kader hiervan werd in gezelschap van X-tinXion de Popcentrale in Dordrecht aangedaan voor een heuse aanval op de trommelvliezen en de betonnen pijlers waar het gewelf mee gevuld is en die dienen ter ondersteuning van de daar boven opgetrokken muren van een monumentaal gebouw.

    Imp speelt een technische vorm van thrash metal, geheel in stijl van de fameuze Bay Area-variant, en die kwam in de helaas slechts gedeeltelijk gevulde ruimte met behulp van een goede geluidsafstelling uitermate goed tot z’n recht. Het was duidelijk dat hier niet zomaar een snel bijeen  geronseld clubje aan het werk was, maar een goed op elkaar ingespeelde band, die het verdiend gehoord te worden door een ieder die stevige metal een warm hart toedraagt.

    Zonder afbreuk te willen doen aan de niet geringe kwaliteiten van de overige bandleden, kan gesteld worden dat zangeres Monica  Janssen

    ( onder intimici beter bekend onder het welluidende pseudoniem Demonica ) absoluut de blikvanger van dit bonte gezelschap is. Met haar werkelijk brute deathgrunts en screams blaast zij de argeloze toeschouwer letterlijk de toupet van het hoofd ( zo daar uiteraard sprake van is ) en toont zij ondanks haar frêle verschijning  met regelmaat aan over een verbazingwekkende longinhoud te beschikken. Zakje blazen bij oom agent wordt derhalve ten sterkste afgeraden, want die zou zeker met een donderklap uit elkaar springen.

    Naast de genoemde extreme vocalen heeft Monica ook nog eens de beschikking over een krachtige, gewone zangstem, die in een nummer als Mathematician tegelijkertijd dreigend en hypnotiserend overkomt. Absoluut imponerend.

    Imp zette deze avond een gevarieerde combinatie van oud en nieuw materiaal neer en liet er geen twijfel over bestaan dat het plezierig vertoeven was op het podium. Zo ging bassist Gerard Ras zich bij enkele gelegenheden bijvoorbeeld zelfs te buiten aan huppelsprongen, terwijl hij intussen gewoon krachtige riffs aan zijn instrument bleef ontlokken, daarbij vakkundig ondersteund door ritmesectie partner Matthijs Krijnen, die zich het zweet woest uit het lijf trommelde. Ook de beide gitaristen Fred Koot en Elbert de Hoog lieten zich niet onbetuigd en traden beurtelings op de voorgrond met strakke solo’s die via de betonnen pijlers kunstig alle kanten op schoten in een zinderende opeenvolging van elkaar najagende noten. Een lust voor zowel oog als oor, nog eens extra geprikkeld door de afsluiting met het thrash monster aller tijden: Slayer’s Angel Of Death.

     

    Tracklist

     

    Mathematician

    Successors

    The Last Descendant

    Bloodlust

    Through The Stars

    Demise Of Man

    The Tide

    Megalomania

    Angel Of Death


     

    Na een korte af- en opbouwperiode was het vervolgens de beurt aan de tweede band van de avond: X-tinXion. Net als bij Imp zijn het hier op  klassieke thrash leest geschoeide klanken die de dienst uitmaken, met dit verschil dat bij x-tinXion sprake is van een meer directe aanpak zonder al te veel abrupte tempowisselingen.

    Wat X-tinXion naast de muziekstijl met Imp als gemene deler heeft, is zangeres Monica. En nee, het is geen grap; het betreft hier dezelfde persoon, die wederom aantoonde met haar brute grunts van aparte klasse te zijn ( Angela Gossow opgepast! ). Uiteraard maakte zij ook hier  gebruik van een gewone zangstem, die in tegenstelling tot bij Imp evenwel meer agressief van aard is. Bij tijd en wijle werd Monica passend ondersteund door de onaardse keelklanken van slaggitarist Frans.  

    Ook deze heren en dame zetten met zichtbaar plezier een overtuigende show neer, gedomineerd door op lichtsnelheid voorbij razende riffs. Bij nummers als Hands Up High en Under The Influence  vlogen de losgegooide manen dan ook wild in het rond, als het ware een pas de deux aangaand met voornoemde riffs. Vermakelijk was om te zien hoe bassist Paul  werkelijk als een bezetene de snaren van zijn speeltje geselde met welhaast maniakale uithalen. Het was bijna verwonderlijk dat hij in zijn enthousiasme het podium onder zich wist te houden en de bijna nonchalant spelende Conrad de gitaar niet uit de handen sloeg. Deze laatste verdient overigens nog een aparte vermelding voor zijn magistrale solo’s. Ook niet onvermeld mag blijven bandoprichter Peter, die met strak drumwerk een solide basis legde voor de furieuze thrash.

    De avond werd uiteindelijk afgesloten met het van Nena geleende 99 Luftballons. Had onze oosterbuur deze overstuurde versie kunnen aanschouwen, dan zou zij ongetwijfeld volledig in shock het pand hebben verlaten om vervolgens asiel aan te vragen bij het dichtst bijzijnde huis voor overspannen muzikanten.


     

    Tracklist

     

    Under The Influence

    Pandora

    Killing God

    Deep Down Inside

    Drowned

    Politics & Blood

    Hands Up High

    The New Hive

    Torture

    My Prey

    One Foot In The Grave

    99 Luftballons
     
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)

     
    Nemesea was de eerste band die er namens het inmiddels beproefde concept van Sellaband in slaagde de grens van $50.000 te halen en derhalve in staat gesteld werd onder professionele begeleiding een cd op te nemen. Onlangs werd het kleinood door middel van een openbare luistersessie, compleet met webcam en chatroom, via de computer op de aandachtige luisteraar losgelaten. Het gevolg was een stortvloed aan reacties, variërend van geweldig tot teleurstellend. Dit laatste omdat er in vergelijking met het debuut Mana van de zwaar bewandelde gothic paden werd afgeweken ten faveure van een meer mainstream geluid. Het pleit evenwel voor de band dat zij zich ondanks de kritieken van kniesoren vooraf dat er een knieval voor de commercie gemaakt zou zijn niet van de door haar uitgestippelde koers heeft laten afbrengen en uiteindelijk met een product op de proppen is gekomen dat door de inpassing van allerlei invloeden van buiten het keurslijf van de gothic scène een modern en veelzijdig karakter heeft gekregen en mede hier door in muzikaal opzicht spannender is dan de eersteling.    
     

    Teneinde de release van de cd enigszins op te luisteren, waren de mensen achter Sellaband met de organisatie van het festival Concert At Sea overeengekomen dat een aantal van hun acts daar hun opwachting zouden mogen maken. En zo kon het gebeuren dat Nemesea zich naast vaderlandse grootheden als Bløf en de Dijk aan de hand van een sprankelend optreden kon profileren als de vaandeldrager van een nieuwe lichting muzikanten onder de vleugels van Sellaband.

    Met als decor witschuimende golven en een waterig zonnetje aan een donkere hemel werden de nieuwe nummers met veel elan aan de zilte avondlucht toe vertrouwd. Wat opviel, was de gepassioneerde bevlogenheid waarmee Manda en haar mannen het materiaal brachten. Van enige spanning leek geen sprake te zijn. Toch zal die onderhuids ongetwijfeld aanwezig zijn geweest, want dit optreden kan gezien worden als de vuurdoop van In Control. Reden tot bezorgdheid was er overigens niet; de muziek kon namelijk op een warme ontvangst rekenen van de omstanders, hetgeen passend tot uiting kwam in de verkoopcijfers van het nieuwe schijfje dat in de stal van een bekende muziekketen naast het podium te verkrijgen was.
     

     

    De vrolijk lachende Manda was goed bij stem en ontpopte zich alras als een energieke frontvrouw, die zich in de loop der jaren vocaal enorm ontwikkeld heeft. Met ogenschijnlijk groot gemak zocht zij zich een weg door uitvoeringen van het groovende No More, het met techno beats en industriële klanken uitgeruste Lost Inside en het op een strakke riff leunende Believe met een heerlijk verlengde eindsolo van HJ.

    Hoewel de band slechts een half uur speeltijd toebedeeld had gekregen, was het een geslaagd optreden van een groep muzikanten die met zichtbaar genoegen op het podium stond om datgene te doen wat zij het liefst doet: Spelen, spelen en nog eens spelen.
     
     
    Setlist


    No More

    In Control
     
    [ beluister hieronder In control /druk op knop ]
     

    Nemesea_-_In-Contr...

    Home

    Believe

    Never

    Like The Air

    Broken

    Lost Inside

     
     
     
     
     
     

    Lees meer...

    Axel Rudi Pell/Mad Max-review concert 26-05-2007

    Gesitueerd in de directe nabijheid van het bruisend hart van Helmond bevindt zich poppodium Plato. Onlangs werd in nauwe samenwerking met de gemeente de programmering meer toegespitst op de lokale jongeren, hetgeen concreet inhoudt dat er met name op de vrijdag- en zaterdagavonden meer evenementen in de vorm van concerten georganiseerd worden.

    Plato is vrij eenvoudig te bereiken per auto of via het op loopafstand gelegen treinstation. Met een capaciteit van 300 zitplaatsen en rond de 700 staanplaatsen kan de zaal tot de middelgrote podia gerekend worden. Aanwezig zijn een eigen geluid- en lichtinstallatie en in het geval die niet aan de wensen voldoen, kan er een beroep worden gedaan op SLG licht en geluid, waar een nauw samenwerkingsverband mee bestaat. Het podium zelf is breed, ongeveer 13 x 6, en biedt derhalve meer dan voldoende bewegingsvrijheid aan optredende bands om de kunsten ongedwongen te vertonen. 
     
     

    Op deze enigszins kille, voorzomerse avond viel Mad Max de eer te beurt de aftrap te verrichten voor Axel en diens kornuiten. De geschiedenis van deze Duitsers gaat ver terug tot diep in de jaren 80, toen een redelijke naamsbekendheid werd verworven met prima hardrock albums als Rollin’ Thunder en Stormchild en zij er zelfs in slaagden een plek op de omslag van de Aardschok te bemachtigen. Vanaf dat moment wijzigde de stijl zich evenwel enigszins naar een wat meer melodieuze koers ( zoals te horen op Night Of Passion uit 1987 ) en werd aan de zijde van Pretty Maids en Stryper door Europa getourd.

    Helaas voor de fanschare  kwam er in 1989 een voortijdig einde aan de opmars van Mad Max toen zanger en  tekstschrijver Michael Voss besloot dat het voor hem interessanter was om op tour te gaan met Bonfire. Na die tour ging hij zoals gehoopt door velen niet verder met zijn oude band, maar startte hij onder de naam Casanova een nieuwe en raakte hij samen met de voormalige Michael Schenker Group frontman Gary Barden betrokken bij Silver. Hoewel beide bands met aardige releases op de proppen kwamen, gebiedt de waarheid te zeggen dat het niveau van Mad Max zelden gehaald werd.  De loopbaan van Voss leek voorbij totdat er in 2000 opeens vanuit het niets een veredeld solo-album van hem verscheen, uitgebracht onder het banier van Mad Max. Vervolgens zou het nog vijf jaar duren tot het volgende, echte Mad Max album: Night Of White Rock, opgenomen met de originele bezetting van Night Of Passion. En het leek alsof de band nooit was weggeweest, want de muziek ging gewoon verder waar die bijna 20 jaar daar voor was geëindigd. Slechts tekstueel vielen er veranderingen te bespeuren daar de band mooi gezegd het licht had gezien en de nieuw ontdekte zienswijze graag door middel van de liedjes uit wilde dragen.

    Ook op het eerder dit jaar verschenen White Sands is het niet anders en verpakt Mad Max haar religieuze opvattingen in pakkende rock/AOR getinte klanken.

    De muziek van deze mannen houdt het midden tussen een kruising van Stryper en Judas Priest ten tijde van Defenders Of The Faith en Screaming For Vengeance. Met name live komt dit goed tot z’n recht zoals te merken was in Plato. De band was overduidelijk gedreven en zette een gedegen optreden neer, waarin plaats was voor veel nieuw werk, aangevuld met enkele ‘oudjes’.
     
     
     Meteen vanaf de eerste noot van Homeless wisten Voss en zijn makkers het publiek enthousiast te maken voor hun met name op de twinguitar riffs drijvende muziek. Het geheel oogde energiek en het leed absoluut geen twijfel dat de mannen op het podium  in opperbeste stemming verkeerden. Hoewel strakke uitvoeringen van eigen nummers als Night Of Passion en Never Say Never met geweld de zaal ingepompt werden, was het hoogtepunt toch wel de cover van het uit de mottenballen getrokken Fox On The Run van The Sweet dat door de oudere generatie voor het podium op verzoek van Voss luidkeels mee werd gebruld. Met Fight In White en Hearts On Fire kwam er vevolgens een eind aan een geslaagde set.
     
     

     Setlist

    Homeless

    Hope To See You

    Night Of Passion

    Family Of Rock

    Little Princess

    Someone Like You

    Vossi Guitar Solo + Losin’ It

    Never Say Never

    Fox On The Run

    Fight In White

    Hearts On Fire
     
     

    Na deze opwarmer en een korte ombouwperiode betrad de hevig door Ritchie Blackmore geïnspireerde Axel Rudi Pell het podium om voor het eerst in zijn bijna 20 jaar omvattende loopbaan de kunsten te etaleren in een Nederlandse zaal; en het siert de mensen van Plato dat zij er in geslaagd zijn dit te bewerkstelligen.

    In het gezelschap van klasbakken als drummer Mike ‘Mr Mike’ Terrana en zanger Johnny Gioeli voelde Herr Axel zich uiteraard als een vis in het water en schermde hij  met de regelmaat van de klok in nummers als de gecombineerde versie van The Masquerade Ball en Casbah naar hartelust met lang uitgesponnen solo’s, die aspirant gitaristen uit pure afgunst tot waanzin zouden kunnen drijven. Toch was Axel niet de ster van deze show. Die eer ging namelijk naar Johnny. Zijn zeer krachtige stem en podiumpresentatie waren van hoog niveau en muziekliefhebbers zouden Axel op hun blote knieën moeten danken dat hij deze klasse zanger na de ontbinding van Hardline aan de vergetelheid wist te ontrukken door hem bij zijn eigen band in te lijven.

    De setlist was voor dit optreden goed samengesteld en omvatte robuuste, uptempo stampers als Strong As A Rock, epische momenten in de vorm van Mystica en breekbare ballades als Oceans Of Time, dat halverwege de avond samen met het van Kiss geleende Love Gun als een mooi akoestisch tweeluik werd opgediend. Tijdens dit tweeluik moest Mike zich tevreden stellen met het ritmisch slaan op een bongo. Echt zielig was hij trouwens niet, want kort tevoren had hij zich nog volledig kunnen uitleven in een wervelende drumsolo.
     
     

    De sfeer op het podium, als wel in de zaal, was zondermeer zwaar in orde en met name Johnny ging zich te buiten aan acrobatische sprongen en hilarische intermezzo’s met het publiek. Ter illustratie: Toen een wel zeer uitbundige dame hem luidkeels toeschreeuwde, keek hij haar slechts aan en zei:”You’ve had a bit way much too drink, you ain’t getting anymore, you’re getting too excited.” En toen in een oogwenk bracht hij zijn hand naar zijn hoofd. “Ohw, your tit just hit me in the eye.”      

    Ook de eigen bandleden moesten het ontgelden en vooral Mike was meermaals het mikpunt van Johnny’s goed bedoelde grappen en grollen. Maar de vrolijke snuiter kreeg een koekje van eigen deeg, toen hij aan het eind van een nummer bij zijn sprong in de hoogte en het bij wijze van afkondigen neerwaarts zwaaien van de microfoon niet de beoogde eindroffel van Mike te horen kreeg. Maar ondanks deze plaagstoten, was de sfeer zoals gezegd top. Het was dan ook jammer dat er met de toegift Call Her Princess na 1½ uur afscheid van de band moest worden genomen. C’est la vie.
     
     

    Setlist

    Fly To The Moon

    Strong As A Rock

    The Masquerade Ball/Casbah

    Drum solo

    Tear Down The Walls

    Love Gun (acoustic)

    Oceans Of Time (acoustic)

    Mystica

    Rock The Nation

    The Temple Of The King

    Fool Fool

    Call Her Princess (encore)


    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl