baskanij.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op de log van Bas Kanij, de vliegende music reporter !
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

     klik op logo

    Translate WorldLingo

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Releases
    te koop bij 
    sounds 
    klik op logo
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Voor het gebruik van tekst of
    ander materiaal van deze blog
    neem eerst even contact op...
      
    If you want to use material
    from this blog
    please contact us first....
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Check these weblogs 

     

     
     
     
     
     
     

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

    Dat er tussen de Westerse en de Islamitische wereld enorme tegenstellingen zijn op velerlei gebied zal niet direct als een openbaring ervaren worden. Wat wellicht wel verbazing zal wekken, is het feit dat er in landen met een Islamitisch regime, waar harde gitaarmuziek en mannen met lang haar in de volksmond geassocieerd worden met homoseksualiteit en duivelse praktijken, een redelijk ontwikkelde underground scène bestaat in de 'harde' muzieksector. Om voor de mensen uit deze sector een uitlaatklep te creëren, werd in Tunesië in 2004 het jaarlijks terug kerende Mediterranean Guitar Festival in het leven geroepen, een soort van platform vanwaar lokale bands zich kunnen profileren ten opzichte van de boze buitenwereld.

    Eén van de bands die ooit aan mocht treden op het festival, is het uit Tunis afkomstige Myrath, een groepje jonge honden met een voorliefde voor progressieve metal in de stijl van Symphony X en Dream Theater. Met het onlangs verschenen Hope tracht de groep een brug te slaan tussen de diverse culturen op de wereld door het laten versmelten van klassiek Arabische invloeden met typisch Westerse metal klanken. Mede hierdoor wint de muziek aan diepgang en spanning en komen de loodzware bas riffs en melodieuze gitaarpartijen in een setting van breed uitwaaierende keyboards goed tot hun recht. Nummers als de episch getinte titeltrack en de betoverende ballad Fade Away knallen keihard uit de speakers en geen moment wordt de indruk gewekt van doen te hebben met een nieuwkomer uit één of andere uithoek van de planeet. De muziek klinkt heel volwassen, is divers en intens en kent vele tempowisselingen.

    Hope werd opgenomen onder het toeziend oog van Kevin Codfert, de keyboard speler van Adagio, en via het Franse label Brennus Records op de Europese markt losgelaten. Myrath werd hiermee de eerste metalband uit Tunesië die een platendeal buiten de landsgrenzen wist te scoren.

    Tot slot nog een voetnoot over het artwork, ontworpen door Ayoub Hidri. Te zien is een eenzame figuur, klaarblijkelijk verloren in de woestijn, staand voor wat de overblijfselen lijken te zijn van een oeroude stad. De stad heeft een poort die open staat en de eenzame figuur als het ware uitnodigt naderbij te komen om de verborgen schatten er achter te ontdekken. De achterliggende moraal is dat hoe slecht het er in het leven ook aan toe kan gaan, men de moed nooit op mag geven omdat er ergens altijd wel een sprankje hoop aan de einder gloort. Voor een formatie die voornamelijk geleefd heeft in de achterstandwijken van niet metal minnend Tunis is dat beslist een verfrissende gedachte.

     
    Lees meer...
     
     
    Geschreven voor De wereld draait door 
     

    Nemesea is 'In control'


    Nemesea was de eerste band die er volgens het inmiddels beproefde concept van Sellaband in slaagde een opname- en distributiedeal in de wacht te slepen voor een eigen cd. Kort gesteld houdt dit in dat de band in totaal voor $50.000 aan aandelen wist te verkopen aan zogenaamde ‘believers’, waarna onder professionele begeleiding de studio betreden kon worden.

    De band werd in 2002 geformeerd rondom 2 studenten van het Groningse conservatorium, te weten zangeres Manda Ophuis en gitarist HJ met als directe wens zo snel mogelijk op te kunnen treden. Om dit te kunnen bewerkstelligen, werd een 3-track demo rondgestuurd, die er uiteindelijk toe leidde dat als min of meer vaste support van After Forever de vaderlandse podia beklommen en onveilig gemaakt mochten worden. In het kielzog van deze tour verscheen het debuut Mana met daar op progressief getinte gothic muziek vol scherpe contrasten.

    De verwachting was dat Nemesea onder de vleugels van Sellaband in de voetsporen van de eersteling zou treden, maar dat gebeurde niet. In Control is door het gebruik van sequencers en synthesizers een modern poprock album geworden met een strakke productie van Tony Platt (AC/DC,Iron Maiden) en Ronald Prent (Rammstein,Lacuna Coil) en herinnert nog slechts vanuit de verte aan het geluid van weleer.  De veel gehoorde kritiek dat de band nu een commerciële knieval gemaakt zou hebben, snijdt overigens geen hout. De muziek is weliswaar niet van enige vorm van toegankelijkheid gespeend, maar heeft juist door de inpassing van allerlei invloeden van buiten het keurslijf van het gothic genre aan spanning gewonnen. Door deze diversiteit wordt de aandacht van de luisteraar moeiteloos vast gehouden.  

    Blikvanger van de band is zonder twijfel Manda. Met haar heldere stem, schijnbaar moeiteloos laverend van hoog naar laag, toont zij aan tot de absolute top in muziekland te behoren en zoekt zij zich gezwind een weg door nummers als het groovende No More, het met techno beats en industriële klanken uitgeruste Lost Inside (hallo Front 242) en het op een strakke riff leunende Believe met een afsluitende gitaarsolo die zo wonderschoon is dat het einde eigenlijk te snel komt.

    De tien nummers op In Control zijn over het algemeen redelijk vlot, maar zo nu en dan wordt gas terug genomen. Bijvoorbeeld in de ballade The Way I Feel, waarin Manda een emotioneel duet aangaat met de zanger van Cubworld, de band die in navolging van Nemesea als tweede de 50K grens van Sellaband wist te bereiken. Dit is duidelijk een album dat het waard is om gehoord te worden. Het is daarom verwonderlijk dat het nog niet door de grote media is opgepikt, want hier sprankelt zonder meer een potentieel juweeltje.



     
    Laatste nieuws!!!
     
    Nemesea has been invited to play their song The way I feel together with Cubworld on the daily talk show De wereld draait door. This is absolutely amazing! Every day the show is watched by more than a million people.
    So, Dutch friends, put in your diary now: De Wereld Draait Door, Tuesday Feb. 5, 19:25,Nederland 3. 

    Lees meer...   (6 reacties)

     
     
    Kingfisher Sky-Special (review cd + concert + interview)

     

    Review Hallway Of Dreams


     

    De basis voor Kingfisher Sky werd strikt genomen al in 2001 gelegd, toen drummer Ivar de Graaf na lang beraad besloot Within Temptation de rug toe te keren. Gezien het feit dat deze formatie op dat moment aan de vooravond van de grote internationale doorbraak stond, mag dat gerust als een opmerkelijk gebeuren beschouwd worden. Zoals in een dergelijk geval verwacht zou mogen worden, was de reden voor het opstappen echter niet gelegen in muzikale verschillen onderling. Het was meer dat internationaal succes een groter beslag op Ivar zijn tijd zou leggen, waar door er minder ruimte over zou blijven voor het creëren van eigen projecten, iets waar hij wel zijn zinnen op had gezet. Vandaar dat hij besloot zich samen met partner Judith Rijnveld te richten op een nieuwe muzikale toekomst, die na flink wat hindernissen vooralsnog gestalte lijkt te krijgen in de vorm van Kingfisher Sky.

    Het schrijfproces voor ‘Hallway Of Dreams’ nam al in 2004 een aanvang en zou uiteindelijk bijna twee jaar in beslag nemen. Het doel was om de verscheidenheid aan muzikale voorkeuren van zowel Judith als Ivar onder te brengen in een geluid waar niet direct een label aan op gehangen zou kunnen worden. Om het beestje uiteindelijk toch een naam te kunnen geven, werd gekozen voor de term progressive myth rock en die omschrijft de muzikale smeltkroes eigenlijk uiterst doeltreffend.

    ‘Hallway Of Dreams’ laat zich ervaren als een muzikale caleidoscoop. Om de intensiteit van de zo op het eerste gehoor niet eenvoudige melodielijnen tot volledig wasdom te kunnen laten komen, is het zaak bij dit groeidiamantje eens lekker onderuit te zakken in een luie stoel en met gesloten ogen de stroom aan geluiden tot zich te laten komen. Invloeden zijn er in overvloed van acts als Clannad, Joni Mitchell en Porcupine Tree. Het lijkt een ratjetoe aan niet bij elkaar passende ideeën, maar die worden wonderwel op kunstige wijze met elkaar verweven tot één geheel, waarbij als verbindende factoren het overheersende drumwerk van Ivar en de wonderschone vocalen van Judith gelden. Vooral de laatste steelt de show, zeker wanneer zij met speels gemak overschakelt van gedragen passages met fragiele kopstem naar lagere, meer rock georiënteerde regionen. Mede hier door, maar zeker ook door de diversiteit van het materiaal, wordt in elk afzonderlijk nummer een bepaalde spanningsboog gecreëerd die het beluisteren van ‘Hallway Of Dreams’ tot een waar genoegen maakt.

    Opener ‘The Craving’ toont de progressieve zijde van de band met bijkans agressieve riffs Eric Hoogendoorn waarin diens verleden als bassist bij Orphanage duidelijk door schemert. Het is het meest harde nummer van het album en toont aan dat Judith naast lieflijk zingen ook aardig getormenteerd uit de hoek kan komen. In het navolgende titelnummer is het eigenlijk niet anders. Gestart wordt met een breekbaar, haast klassiek aandoend melodietje, maar naarmate het nummer vordert, nemen progressief gedragen riffs langzaam het heft in handen en spoedt het geheel zich naar een ware climax toe met een excellerende Judith.

    Naast progressief getinte nummers bevat ‘Hallway Of Dreams’ ook mooie luisterliedjes in de vorm van het Keltisch aandoende ‘Big Fish’, waarvan de tekst losjes gebaseerd is op de gelijknamige film van Tim Burton en diens surrealistische kijk op het leven, en het folkachtige ‘Her White Dress’. Daarnaast is er ruimte gereserveerd voor een episch moment als ‘Persephone’, handelend over de godin van het Griekse dodenrijk die beurtelings op Aarde en in de onderwereld verbleef, met hier en daar gesproken fluistertekst van Judith en een startende Oosterse melodie.

    Al met al levert Kingfisher Sky met haar debuut een prachtig staaltje van haar kunnen af, een aanwinst voor elke muziekverzameling.

     

    Review concert Estrado 07-12-2007

     

    ‘Hallway Of Dreams’ werd officieel aan muziekminnend Nederland gepresenteerd in oktober door middel van een release via het label Suburban. Natuurlijk dient een dergelijk gebeuren opgefleurd te worden met een bühne presentatie. Vandaar dat naarstig gezocht werd naar geïnteresseerde zalen om mee in zee te gaan. Eén van die zalen was Estrado, een modern vormgegeven gebouw - als het ware vast gekleefd aan hartje Harderwijk – dat via een klein toegangsportaal met kassa en garderobe leidt naar een langgerekt bargedeelte. Recht tegen over de tap, leunend tegen een uit segmenten bestaande glazen pui, ligt een laag podium. Aan weerskanten daarvan zijn gevleugelde leuzen als ‘Let Love Rule’ en ‘Walk On The Wild Side’ met zwart op de muur geschilderd. Het attendeert argeloze voorbijgangers er op wat voor vlees men in de kuip heeft.
     
     

     

    Vanuit het bargedeelte kan via een dubbele klapdeur en een trap uiteindelijk de grote zaal bereikt worden waar zwartgekleurde reliëfmuren een breed en diep podium flankeren, een prachtig decor voor de soms sprookjesachtige muziek van Kingfisher Sky.

    De vijf heren en dame waren deze avond bijzonder op dreef en het was hun niet af te zien dat er al een lange dag van experimenteren met licht en geluid op zat. De show was uiterst strak en gedisciplineerd en liet een band zien die vastbesloten was de helaas slechts gedeeltelijk gevulde zaal te plezieren met een vlammende setlist, bestaande uit alle nummers van het debuut.

    Om de muziek enige luister bij te zetten, werd veelvuldig gebruik gemaakt van een rookmachine, zodat in het zo nu en dan sterk gedimde licht op het podium een spookachtige sfeer werd opgeroepen, waarin de lichtvoetig uitgevoerde balletfiguren van Judith regelmatig aan die van Kate Bush deden denken in de clip van ‘Wuthering Heights’. Rank en sierlijk schreed zij over het plankier, de ene schone noot na de andere uit haar gouden keeltje toverend zonder ook maar de minste steek te laten vallen. Met recht een prestatie om trots op te zijn en onomstotelijk het bewijs dat zij het predikaat ‘vaandeldrager van de nieuwe lichting Neerlands hoop in bange zangdagen’ meer dan waardig is.
     
     
     
    Natuurlijk mogen de kunsten van de overige muzikanten niet buiten beschouwing gelaten worden, want die droegen in minstens even grote mate als de zang bij aan het succes van de avond. Zo was daar enerzijds het twinwerk van de gitaristen Daan Janzing en Edo van der Kolk die waar nodig beurtelings naar hartelust konden soleren en anderzijds de goed geoliede ritmesectie in de personen van Ivar de Graaf en Eric Hoogendoorn. Daar over heen gedrapeerd de weelderige klanken van George van Olffen’s keyboard.

    Hoogtepunt van de show was het akoestische middenstuk met intieme uitvoeringen van ‘Big Fish’ en ‘Her White Dress’ ter gelegenheid waarvan de beide gitaristen zich  aan weerszijden van het drumstel posteerden, al zittend hun partijen tokkelend.

    Als de band er in slaagt in de huidige samenstelling bijeen te blijven en het niveau van dit optreden vast kan houden, dan ligt een florissante toekomst beslist in het verschiet.

     
    Lees meer...   (1 reactie)

     

    Nemesea-Special (review, bespreking Manda+interview)
     
    Review In Control 

    Nemesea was de eerste band die er volgens het inmiddels beproefde concept van Sellaband in slaagde een opname- en distributiedeal in de wacht te slepen voor een eigen cd. Kort gesteld houdt dit in dat de band in totaal voor $50.000 aan aandelen wist te verkopen aan zogenaamde ‘believers’, waarna onder professionele begeleiding de studio betreden kon worden.

    De band werd in 2002 geformeerd rondom 2 studenten van het Groningse conservatorium, te weten zangeres Manda Ophuis en gitarist HJ met als directe wens zo snel mogelijk op te kunnen treden. Om dit te kunnen bewerkstelligen, werd een 3-track demo rondgestuurd, die er uiteindelijk toe leidde dat als min of meer vaste support van After Forever de vaderlandse podia beklommen en onveilig gemaakt mochten worden. In het kielzog van deze tour verscheen het debuut Mana met daar op progressief getinte gothic muziek vol scherpe contrasten.

    De verwachting was dat Nemesea onder de vleugels van Sellaband in de voetsporen van de eersteling zou treden, maar dat gebeurde niet. In Control is door het gebruik van sequencers en synthesizers een modern poprock album geworden met een strakke productie van Tony Platt (AC/DC,Iron Maiden) en Ronald Prent (Rammstein,Lacuna Coil) en herinnert nog slechts vanuit de verte aan het geluid van weleer.  De veel gehoorde kritiek dat de band nu een commerciële knieval gemaakt zou hebben, snijdt overigens geen hout. De muziek is weliswaar niet van enige vorm van toegankelijkheid gespeend, maar heeft juist door de inpassing van allerlei invloeden van buiten het keurslijf van het gothic genre aan spanning gewonnen. Door deze diversiteit wordt de aandacht van de luisteraar moeiteloos vast gehouden.  

    Blikvanger van de band is zonder twijfel Manda. Met haar heldere stem, schijnbaar moeiteloos laverend van hoog naar laag, toont zij aan tot de absolute top in muziekland te behoren en zoekt zij zich gezwind een weg door nummers als het groovende No More, het met techno beats en industriële klanken uitgeruste Lost Inside (hallo Front 242) en het op een strakke riff leunende Believe met een afsluitende gitaarsolo die zo wonderschoon is dat einde eigenlijk te snel komt.

    De tien nummers op In Control zijn over het algemeen redelijk vlot, maar zo nu en dan wordt gas terug genomen. Bijvoorbeeld in de ballade The Way I Feel, waarin Manda een emotioneel duet aangaat met de zanger van Cubworld, de band die in navolging van Nemesea als tweede de 50K grens van Sellaband wist te bereiken. Dit is duidelijk een album dat het waard is om gehoord te worden. Het is daarom verwonderlijk dat het nog niet door de grote media is opgepikt, want hier sprankelt zonder meer een potentieel juweeltje.
     

     
                 
              Bespreking per nummer door Manda
     
     
    No More

    "Dit is het eerste nummer van de CD en ook het eerste nummer dat HJ heeft geschreven in de nieuwe stijl. Het heeft lang geduurd voor het nummer de uiteindelijke vorm heeft bereikt, maar het is wat mij betreft een van de beste nummers op de CD.
    No More gaat over het terugkrijgen van de controle op je eigen leven, niet langer afhankelijk willen zijn van die ene persoon die jou altijd op de verkeerde manier heeft behandeld. Liefde maakt blind, maar er komt altijd een tijd dat de sluier wegvalt en je eindelijk inziet dat het genoeg is geweest."


    In Control

    "Dit is het tweede nummer dat HJ schreef. In één avond, onder enorme druk (we hadden de volgende dag een belangrijke afspraak en wilden persé iets nieuws laten horen), heeft hij de basis gelegd voor dit nummer. Ook dit nummer heeft een behoorlijke verandering ondergaan en ook dit is één van de betere nummers.
    De tekst laat niet zoveel te raden over."


    Home

    "Dit is de favoriet van Mr Tony Platt. Meteen de eerste keer dat hij dit nummer beluisterde, was hij er al weg van. We hebben samen aan de tekst gewerkt, omdat ik wist wat ik wilde zeggen, maar niet precies wist hoe ik dat in het Engels moest doen. Hij als Engelsman heeft een veel grotere vocabulaire zodat hij hetzelfde gevoel op vele verschillende manieren kan omschrijven.
    Het is een echte cliché tekst geworden, maar ik vind het verhaal erg mooi. Het nummer rockt lekker, maar is niet echt heavy. Een nummer dat veel mensen aan zal spreken.
    Alsof je thuiskomt!"


    The way I feel - feat. Cubworld

    "Voor dit nummer hebben we de zangkunsten van Jacob Kongaika alias Cubworld ingeschakeld. Hij was de tweede artiest die de 50K haalde op Sellaband. Een prachtige stem. Warm en zacht, maar soms ook hard en heavy. Onze stemmen mengen erg mooi.
    De tekst gaat over het gevangen zitten in een relatie, nog steeds erg veel van elkaar houden, maar beseffen dat het niet goed gaat. De mannelijke persoon wil ervoor vechten en snapt niet waarom het over moet zijn, terwijl de vrouw geen andere uitweg ziet dan de relatie verbreken. Ook al houdt ze nog zoveel van de ander.
    Dit is overigens niet gebaseerd op iets wat 'waar gebeurd' is; we vonden het gewoon een goed onderwerp voor dit nummer. De samenwerking verliep overigens heel soepel en dat terwijl hij in Utah zat en wij hier in Nederland. Waar internet al niet goed voor is!"


    Lost Inside

    "Dit nummer is qua opbouw iets anders dan de andere nummers. Het heeft geen bridge, maar een zogenaamde interlude. Voor de opnames van de zang voor deze interlude hebben we gebruik gemaakt van een POD voor gitaar. Een distortion en enorm veel compressie gaven een freaky geluid aan mijn stem. Alles wat ik deed (slikken, ademhalen) werd daardoor versterkt, waardoor je een heel spannend effect creëert. Tony kwam tijdens de opnames met dit idee. Ik vond het erg spannend om uit te proberen, maar het was ontzettend leuk om te doen. We hebben het tot de laatste dag bewaard, omdat ik moest schreeuwen. Ik heb wel even last van mijn keel gehad na deze opnames, maar het resultaat was geweldig!"

    Remember

    "Dit is het vierde nummer dat HJ heeft geschreven. De eerste keer dat we het 'live' uitgevoerd hebben, was in akoestische vorm voor de opnames van GOT music voor Windows vista.
    Het is ritmisch erg pittig. Een lekker spring nummer volgens mij."


    Believe

    "De tweede ballad op de plaat. We hebben gemerkt dat dit nummer veel mensen aanspreekt. Tekstueel vooral. Ik hoef daar dan ook niets over te zeggen. De tekst spreekt voor zich."

    Like the air

    "Dit was het derde nummer dat wij op ons Sellaband profiel hebben gezet. Daarna wisten we dat we op de goede weg waren, want vlak na het posten van dit nummer bereikten we de 50K! Dat was een hele bijzondere dag.
    Ook dit nummer heeft een transformatie doorgemaakt. Toen het voor de eerste keer 'af' was, duurde het nummer krap 2 minuten. Daar hebben we dus nog wel wat aan moeten doen.
    Het is één van mijn favoriete nummers. Het ligt goed in het gehoor, het zingt erg lekker en ook de tekst is mij heel dierbaar.
    Iedereen kan er een ander verhaal uit halen zonder te weten wat het precies voor mij betekent. Dat vind ik een fijn gevoel. Zo heb ik een stukje van mijn eigen gevoel kunnen verwerken zonder te verklappen waar het over gaat, maar heb ik toch een tekst afgeleverd waar iedereen iets anders mee kan.
    Ik ben overigens ontzettend blij met de koortjes op dit nummer!"


    Broken


    "Dit is mijn persoonlijke favoriet. Zowel qua tekst, als qua melodielijn als qua geheel.
    In dit nummer zitten delen uit een nummer dat we eerder al live speelden. Dat nummer heette ook Broken, maar was lang niet goed genoeg voor de plaat. HJ heeft op wonderbaarlijke wijze delen uit dat nummer kunnen hergebruiken voor de huidige versie van Broken.
    Dit nummer knalt enorm. Het is wat mij betreft het beste live nummer.
    Dit is samen met Never vocaal gezien voor mij de grootste uitdaging. Ik zing hier op het uiterste van mijn belt gebied en dat is behoorlijk heavy om te doen.
    Maar de tekst sluit naadloos aan bij de melodielijn en dat maakt het wat makkelijker om te doen.
    In dit nummer kan ik heel veel gevoelens kwijt: woede, trots, blijdschap.
    Ronald Molendijk heeft op dit nummer ook zijn stempel gedrukt. De sounddesign van dit nummer komt bij hem vandaan, net als voor de nummers Remember en Never."


    Never

    "Een goede afsluiter van de CD. Ook weer een prima spring nummer dat het live zeker goed zal doen.
    Het refrein in dit nummer was een moeilijk punt. We konden in het begin geen goede koortjes bedenken. Totdat Ronald met een prachtig
    idee kwam voor de sounddesign en toen was het duidelijk."
     
     
     

    Lees meer...   (2 reacties)
     
     
     
    Geschreven voor De wereld draait door 
     
    Wanneer sprake is van een band met
    een charmante vrouw als boegbeeld,
    dan wordt doorgaans aangenomen dat het
    een nieuwe loot aan de gothic boom betreft.
    In het geval van La-Ventura gaat die vlieger echter niet op.
    Weliswaar zijn door vrijages met Lacuna Coil en Orphanage
    raakvlakken met het inmiddels diep in de samenleving gewortelde genre
    van de koorzang en vaak buitensporig georkestreerde bombast,
    maar door het integreren van elementen uit de progressieve
    en de nu-metal sector in de soms welhaast atmosferische muziek
    wordt een te clichématige benadering voorkomen.
    A New Beginning laat zich dan ook ervaren als een spannende luisterbelevenis.
    In eerste instantie zou het album door het Amerikaanse Razar Ice Records
    op de markt gebracht worden.
    Na het nummer Trefoil op myspace gehoord te hebben,
    was dit label geïnteresseerd geraakt en werd na ampele onderhandelingen
    een contract voorgeschoteld dat in september 2006
    van een wederzijdse handtekening werd voorzien.
    Helaas werd het kort nadien angstwekkend stil aan de andere zijde
     van de grote plas en leverden talloze navragen uiteindelijk als conclusie
    op dat het label geen van de gedane beloftes waar kon maken.
    Een eenzijdige ontbinding van het contract was toen op zijn plaats,
    waarna besloten werd de letterlijke vertaling van A New Beginning
    eer aan te doen door de kosten voor het uitbrengen
    er van zelf te financieren.
    En het resultaat mag er zijn.
    Het album klinkt productioneel gezien als de spreekwoordelijke klok
    en nergens wordt de indruk gewekt met een tweederangs product van doen te hebben.
    De muziek  leunt zwaar op de logge ritmesectie, die de tien nummers van een groovende ondertoon voorzien,
    waarbij sfeervolle keyboardpartijen voor een kleurrijke omlijsting zorgen.
    Een aantal van die nummers, waar onder Memoria en Messed Up,
    vangen aan met licht aan Coal Chamber gerelateerde riffs.
    Samen met de al genoemde progressieve elementen
    zorgen die voor een smeuïg geheel,
    dat zowel aanhangers van het gothic genre
    als wel iets heaviër ingestelde muziekfanaten aan zal spreken.
    Vermeldenswaardig tot slot is nog de bevlogen zang van Carla
    die voor de slagroom op de taart zorgt.
    Vooral in de pianoballade Remind You
    roept zij een ontroerend gevoel van kippenvel op.
    Door de klankkleur van haar stem en de fragiele melodielijn
    van het nummer komt als vanzelf de gedachte aan Jacqueline Govaert
    en Krezip bovendrijven, maar dat werkt allesbehalve storend.
     

     
    Lees meer...   (1 reactie)
     
     
     
     
     
    Review A New Beginning

     

    Wanneer er sprake is van een band met een charmante vrouw als boegbeeld, dan wordt welhaast als vanzelfsprekend aangenomen dat het een nieuwe loot aan de gothic boom betreft. In het geval van La-Ventura gaat die vlieger evenwel niet geheel op. Weliswaar zijn er door middel van vrijages met Lacuna Coil en Orphanage raakvlakken met het inmiddels diep in de samenleving gewortelde genre van de koorzang en vaak buitensporig georkestreerde bombast, maar door het integreren van elementen uit de progressieve en de nu-metal sector in de zweverige, soms welhaast atmosferische muziek wordt een al te clichématige benadering voorkomen. A New Beginning laat zich dan ook ervaren als een spannende luisterbelevenis.
     

    In eerste instantie zou het album door het Amerikaanse Razar Ice Records op de markt gebracht worden. Na het nummer Trefoil op myspace beluisterd te hebben, was dit label geïnteresseerd geraakt en na ampele onderhandelingen werd een contract voorgeschoteld dat in september 2006 van een wederzijdse handtekening werd voorzien met als mooie bijkomstigheid dat aan een marginaal bestaan in het democircuit ontkomen kon worden. Edoch, na alle tracks in februari op dvd aangeleverd te hebben, werd het angstwekkend stil aan gene zijde van de grote plas en leverden talloze navragen uiteindelijk als conclusie op dat het label geen van de gedane beloftes ook maar enigszins waar kon maken. Een eenzijdige ontbinding van het contract was derhalve op zijn plaats, waarna besloten werd de letterlijke vertaling van de werktitel van het album maar eer aan te doen door de kosten voor het uitbrengen van A New Beginning uit eigen zak te betalen en fris van voor af aan te starten.

    En het resultaat mag er zijn. Het album klinkt productioneel gezien als de spreekwoordelijke klok en nergens wordt de indruk gewekt met een huis-, tuin- en keukenproduct van doen te hebben. Wat voorts opvalt, is het fraaie artwork van de hand van Dalibor Marinkovic, een kunstenaar met wiens werk frontvrouw Carla via internet in contact kwam.

    Maar de muziek dan? Nu, die leunt zwaar op de logge ritmesectie, die de tien nummers van een groovende ondertoon voorzien, waarna de sfeervolle keyboardpartijen van Marco van Boven voor een kleurrijke omlijsting zorgen. Een aantal van die nummers, waar onder Memoria en Messed Up, vangen aan met licht aan Coal Chamber gerelateerde riifs. Tezamen met de al eerder genoemde licht progressieve elementen zorgen die voor een smeuïg geheel, dat zowel aanhangers van het gothic genre als wel iets heaviër ingestelde muziekfanaten aan zal spreken.

    In het strakke drumwerk van Erwin Polderman schemert overduidelijk diens verleden als trommelaar voor Orphanage door, terwijl juist bij bassist Mike Saffrie uit diens technisch gevarieerde spel een brede voorliefde blijkt voor ondermeer jazz en zwaar progressieve klanken. Gitarist Saz Kondic daar en tegen lijkt meer ingesteld op traditionele metal zoals hij door middel van sprankelende solo’s duidelijk maakt. Zangeres Carla Douw ten slotte zorgt met gedegen, bevlogen zang voor de slagroom op de taart. Met name in de pianoballade Remind You roept zij een ontroerend gevoel van kippenvel op. Door de klankkleur van haar stem en de uiterst fragiele melodielijn van het nummer komt bijna als vanzelf de gedachte aan Jacqueline Govaert en Krezip bovendrijven, hetgeen overigens allesbehalve storend is.   

    Opmerkelijk genoeg, het betreft hier per slot van rekening een band zonder contract en financiële steun van een label, werd in de vorm van het uiterst toegankelijke Trefoil reeds een single van het album getrokken, voorzien van een heuse videoclip, die geschoten werd op locatie bij en in een fort annex bunker in de buurt van Ellewoutsdijk. Gaat dat zien.


     
    Tracklist
     
     
     

     


     
    29 september 2007
    Teneinde het geheel zelf bekostigde A New Beginning enige luister bij te zetten, begaf La-Ventura zich aan de zijde van ondermeer Autumn in den lande voor een aantal enerverende concerten. Eén daarvan vond plaats in ‘t Beest in Goes en hier bleek eens te meer dat het album de band niet geheel recht doet. Niet dat de muziek niet aan de muzikale eisen van nu voldoet, verre van dat, het is meer dat er sedert de opnames van A New Beginning zoveel vooruitgang is geboekt dat de band als het ware aan haar tweede jeugd is begonnen. Het geheel klonk niet alleen nog strakker en steviger dan op het album, maar leek daarnaast aan diepte gewonnen te hebben door de krachtige stem van Carla, die haar aanvankelijke schuchterheid volledig aan de kant heeft geschoven en als direct gevolg daarvan bij de lange uithalen aan het eind van een regel nu volledig durft door te halen.
     
     

    Voor een uitzinnig thuispubliek wilde La-Ventura uiteraard het beste beentje voorzetten en met behulp van veel enthousiasme en een surplus aan bevlogen vakmanschap kon dit bewerkstelligd worden.

    De set werd strak gebracht en met name Mike kon zich volledig uitleven door veelal wijdbeens zijn basgitaar te lijf te gaan met vlugge vingerbewegingen en een wild zwaaiende paardenstaart. Ook gitarist Saz liet de loshangende manen flink wapperen, onderwijl ‘zijn’ snaren met veel geestdrift mishandelend.
     
     

    Eén van de hoogtepunten van de show was het door Carla bijna met waterlanders aangekondigde titelnummer van het album, een voor haar emotioneel moment dat zijn oorsprong vindt in een niet nader verklaard verleden. Daarnaast verdient de smaakvolle uitvoering van het Lacuna Coil nummer Our Truth nog een eervolle vermelding onder de noemer geslaagde voorvallen.

    Samenvattend kan gesteld worden, dat deze avond een band aan het werk was die goed op elkaar is ingespeeld en die het uiteraard met behulp van het broodnodige  geluk ver zou kunnen schoppen in de keiharde wereld van de muziek; en als de opgaande lijn van de afgelopen tijd door kan worden getrokken naar een volgend album, lijkt deze mogelijkheid alleszins reëel te zijn.
     

    Na afloop van het optreden waren Carla en Mike zo vriendelijk nog een aantal prangende vragen aangaande zaken als het opzeggen van het contract met Razar Ice Records en het hoe en waarom van de videoclip te beantwoorden en voorzag eerstgenoemde de verschillende nummers van A New Beginning nog van een nadere uitleg ( klik op lees meer ).

     
    Lees meer...   (6 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl