baskanij.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom op de log van Bas Kanij, de vliegende music reporter !
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     

     klik op logo

    Translate WorldLingo

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Releases
    te koop bij 
    sounds 
    klik op logo
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Voor het gebruik van tekst of
    ander materiaal van deze blog
    neem eerst even contact op...
      
    If you want to use material
    from this blog
    please contact us first....
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Check these weblogs 

     

     
     
     
     
     
     

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Mindscan-Interview 26-04-2008
     

    Hoewel Rotterdam in het verleden vaak beschouwd werd als de thuishaven voor house en aanverwante muziekstijlen, is de laatste tijd gebleken dat deze nog altijd snel groeiende metropool tevens een goede voedingsbodem biedt voor de hardere muziek. Onlangs was er nog de nodige aandacht voor de melodieuze metal van de heren van Roadkill en nu is het dan de beurt aan de metalcore van Mindscan, een formatie die zich enigszins onderscheidt van soortgenoten in het genre. Enerzijds door het verwerken van diverse invloeden van buiten de scène in de vaak loodzware composties en anderzijds door gebruik te maken van maar liefst drie verschillende vocalisten. Op zich is het laatste niet geheel uniek, maar Mindscan doet het met speels gemak en weet op effectieve wijze cleane vocalen te mengen met vette grunts, afkomstig van gitarist John Saarloos, drummer Nico Beemster en zangeres/gitariste Mandy Struik.

    Zoals gezegd kenmerkt de muziek van de Rotterdammers zich door een grote variatie waarbij de elementen van subgenres als death en black metal energiek samen vloeien met die van hardcore en standaard heavy metal teneinde een boeiend geluid te creëren dat ondanks de bruutheid van de basriffs (met dank aan Tamara Smith) en het vette drumwerk een redelijk toegankelijk karakter kent. Eén en ander is te horen op de Diagnosis EP uit 2006 en de vorig jaar verschenen single Paralysis. Met name op dit nummer komt de diversiteit van de band goed naar voren en wordt bijna in één enkele ademstoot overgeschakeld van blastbeats en door Bolt Thrower gedragen baslijnen naar verstilde, sferische momenten die in al hun schoonheid de gedachte aan Anathema oproepen. Het is een gedachte die overigens niet echt beklijft, want de basis van de muziek blijft gestoeld op onvervalste metalcore.

    De formering van Mindscan kwam in de loop van 2005 min of meer toevallig tot stand, toen John en Tamara besloten de rock van hun toenmalige band op een laag pitje te zetten om hun heil te zoeken in een meer metal gerichte aanpak. Tamara weet nog precies hoe het in zijn werk ging. “Ik wilde gewoon meer de metal kant op. John had daar ook wel oren naar en omdat het samen spelen ons goed beviel, besloten we daar mee door te gaan. Via de drumster van onze oude band kwamen we toen in contact met Mandy. Vervolgens zijn we een beetje aan het jammen geslagen, maar op de één of andere manier viel alles nog niet op zijn plek. De drumster is toen opgestapt en in haar plaats heb ik Nico gevraagd die ik nog kende van vroeger. Aan de vooravond van Lowlands hebben we toen voor de eerste keer met elkaar gejamd en hoewel het leuk was, kwam de klik niet meteen.” Ze doet er het zwijgen toe terwijl ze een slok neemt van een door Mandy geoffreerd drankje. John besluit de gelegenheid ten baat te nemen ook een duit in het zakje te doen. “De klik was er inderdaad niet meteen; die ontstond pas nadat we de volgende dag met z'n vieren Lowlands aangedaan hadden. Het was die dag zo gezellig, dat het van meet af aan duidelijk was dat we een goede chemie hadden onderling. Vanuit die chemie ontstond als vanzelf een hecht bandgevoel.”
     
     

    Nog voor Mindscan goed en wel op de rails stond, mocht al aangetreden worden in het helaas tijdelijk ter ziele gegane Nighttown. Voorafgaand aan het bewuste optreden krijgt de band slechts eenmalig de kans zich in gezelschap van toeschouwers op te warmen in het Poortgebouw. Vervolgens is het met de billen bloot voor het echte werk. Dit ging overigens gepaard met wat problemen van huishoudelijke aard. Als Mandy er aan terug denkt, gutst het zweet nog overvloedig uit haar poriën. “Dat optreden was dus al zeven weken nadat we begonnen waren als band. Via een ander bandje waar ik in had gezeten, kende ik iemand bij Nighttown en via die persoon hoorde ik dat ze voor een bepaalde avond een voorprogramma zochten. Ik heb ons zelf toen maar aangeboden, even voorbijgaand aan het feit dat we totaal geen setlist hadden en niemand die kon zingen. Omdat er op korte termijn niemand gevonden kon worden voor de zang, besloten we het maar zelf te doen. Al snel bleek dat John op dat gebied aardig uit de voeten kan. Tezamen met de afwisselend cleane zang en grunts van Nico en mijzelf zorgde dat voor een verfrissend geheel. Het enige probleem wat toen nog restte, was het schrijven van nummers. Dat hebben we tussen het oefenen door dus maar even gedaan, zodat we uiteindelijk toch een volwaardige setlist konden spelen.”

    In die tijd zorgden optredens van Mindscan nog steevast voor hilarische momenten doordat de band zich hulde in een niets aan de verbeelding over latend ziekenhuis tenue. Navraag leert dat het een enigszins uit de hand gelopen gimmick betreft. “Zeker wel,” zegt Mandy stellig. “Het was in eerste instantie slechts bedoeld als grap, maar geleidelijk aan groeide het uit tot een vast onderdeel van de show. De basis voor het idee was overigens snel gelegd, want via Mindscan kom je eigenlijk als vanzelf uit bij ziekenhuizen en uniformen. Het leek ons wel geinig als ziekenbroeders en zusters op te treden. Tijdens het omkleden in de kleedruimte bescheurden we het meestal al, maar op een gegeven moment ging de lol er toch wel vanaf. Bovendien wilden en willen we ook serieus genomen worden als muzikant en nu bleek vaak dat mensen zich na een optreden niet onze muziek herinnerden maar de uniformen. Niet geheel de bedoeling natuurlijk.”

    “Precies,” voegt Tamara er ten overvloede nog eens aan toe. “Het gaat nu vooral om de muziek en het plezier wat wij bij het maken daarvan beleven. Nu is het natuurlijk niet zo dat het medisch thema overboord wordt gezet –dat is nu eenmaal een integraal onderdeel van onze muziek en teksten- maar die boodschap hoeft niet zo nodig meer door middel van uniformen uitgedragen te worden. Ik sluit echter niet uit dat ze in de toekomst nog eens onverwacht op zullen duiken, maar voorlopig dus even niet.”
     
     

    Puur muzikaal gezien tapt Mindscan dus uit een met metalcore gevuld vaatje en hoewel de persoonlijke voorkeuren van de diverse leden variëren van L7 tot Van Halen komt men vrij eenvoudig tot een homogeen geluid waarin een ieder zich kan vinden en waarbij dynamiek een belangrijke rol speelt. Volgens Mandy is het laatste noodzakelijk, omdat contrasten een muzikaal arrangement een bepaalde spanning verlenen die zou ontbreken wanneer harde passages niet afgewisseld zouden worden door zachtere. “Melodie is van groot belang. Je hoeft niet altijd te beuken. Variatie maakt alles vele malen interessanter. Zo ervaar ik dat tenminste. Kijk, bij ons staat of valt alles met een goed nummer. We moeten zelf plezier beleven bij het spelen er van. Nieuwe nummers ontstaan ook meestal vanuit een bepaalde sfeer die opgeroepen wordt wanneer we ongedwongen met elkaar met muziek maken bezig zijn. Dan ontstaat als vanzelf een gedachte over hoe iets zou moeten gaan klinken en daar gaat John dan vervolgens tekstueel mee aan de slag. De muziek komt overigens eerst; de teksten volgen altijd later.”

    Nico is het roerend eens met zijn collega en laat het niet alleen bij instemmend knikken met het hoofd. “Op bepaalde momenten is er gewoon chemie en dan vloeit een nummer als het ware zo uit de pen. Een specifiek geluid hebben we daarbij niet voor ogen. Meestal stappen we gewoon blind in een idee en zien we wel waar het schip strandt. Dat klinkt wellicht een beetje vreemd, maar voor ons werkt dat het beste, temeer daar we het als een team doen waarbij een ieders invloed goed moet stroken met die van de anderen.”

    Als doel voor de nabije toekomst heeft de band zich naast het opnemen van nieuw plaatwerk gesteld om meer optredens te verkrijgen, want het live spelen voor een hopelijk goed gevulde zaal brengt toch wel een kick teweeg. Mandy weet het kleurrijk te brengen. “In de studio ben je heel geconcentreerd bezig met hoe alle lijnen samen moeten gaan lopen. Live weet je dat al en kun je 100% los gaan zonder er bij na te hoeven denken. Je kruipt als het ware in je eigen muziek en emoties. Daarnaast is de interactie met het publiek natuurlijk heel leuk en het onverwachte element. Er kan namelijk van alles gebeuren. Tamara weet daar echt alles van, nietwaar?” Een lieflijke blik wordt geworpen in de richting van de persoon in kwestie. Deze kijkt niet begrijpend terug, maar wordt al snel uit de brand geholpen door de opgeroepen herinnering aan een optreden in Bibelot. “Ach, dat ja,” verzucht zij enigszins gelaten, onderwijl met een half oor luisterend naar de voorpret van de rest. “Tijdens dat optreden was er bij mij iets mis met het geluid. Een bepaald snoertje was niet goed aangesloten en het klonk dus voor geen meter. Volgens mij was het de schuld van de geluidsman aldaar, maar die schoof het mij dus in de schoenen, want vrouwen en techniek, ja, dat kon natuurlijk niet. Ik was echt volledig pissed en heb dat ook duidelijk gemaakt, maar hoewel het dus absoluut niet mijn schuld was, ben ik nog zeker een half jaar lang gepest met het voorval door mijn geachte collega's.” Bij de laatste woorden kijkt ze de in een proestend gelach uitgebarsten collega's eens goed in de ogen en vervolgt dan: “Zelfs nu komt het nog wel eens ter sprake en wordt bijvoorbeeld gecontroleerd of ik de koptelefoon van mijn mp3 speler wel goed heb aangesloten. Leuk hoor!”
     
     

    Buiten de band om houden Mandy en Tamara zich ook nog bezig met het programmeren van zogenaamde kleine bands in de bijzaal van het Rotterdamse Waterfront onder de naam Rockinfuus. In het kader hiervan worden in muzikaal opzicht bij elkaar passende acts eens in de zoveel tijd op een affiche geplaatst om hun kunsten te kunnen vertonen. “Dat is echt leuk werk,” aldus Tamara. “Er loopt her en der veel talent rond dat op deze manier wat aandacht krijgt. Meestal zoeken Mandy en ik de bands zelf uit, maar soms worden ze ook aangemeld door derden. We bekijken zo'n band en als die in de smaak valt, proberen we gelijkgestemde zielen te vinden voor een soort van thema-avond. Nu ik aan toch aan het promoten ben...ik zou graag van de gelegenheid gebruik willen maken reclame te maken voor een door ons uitgeschreven prijsvraag. Het heeft weliswaar niets met muziek te maken, maar met John. Voor hen die daar behoefte aan hebben, stuur een mail met daarin jouw motivatie om een blind date met John te winnen naar mindscanmetalcore@gmail.com. Over een poosje zullen we de inzendingen bestuderen en de winnaar bekend maken.”

    Het lijkt een mooi einde van een gezellig onderonsje, maar op de valreep vergast Nico een ieder nog met een alleraardigst verhaal over trams in Antwerpen die te korte bochten nemen. “Je moet daar echt uitkijken met die trams,” zo start hij zijn relaas. “Het was ons eerste optreden over de grens en we hadden een spiksplinternieuw busje geleend van iemand. Nou, staan wij voor de deur van die toko waar we moesten spelen de spullen uit te laden, zie ik opeens vanuit mijn ooghoek een tram aankomen. Heel leuk, vooral als die tram de achterklep van je busje meeneemt in het voorbij rijden. Klang, daar lag ie dan. In één keer er af. Gelukkig was er een klein stukje verder een timmerman bezig die alles had zien gebeuren. Hij heeft ons geweldig geholpen door met hout de achterkant dicht te timmeren, zodat we aan het eind van de avond gewoon naar huis konden rijden. Wel kut was dat we na de show geen merchandise konden verkopen. Door de klap van de tram was er sluiting ontstaan in één of andere spoel en die was dwars door de plastic bakken met de merchandise gesmolten. We hadden nog slechts wat verbrande t-shirts over en één aan elkaar geklonte massa cd's. Nou, die wilde geen hond hebben natuurlijk!”

    Dus zij die van plan zijn naar Antwerpen te gaan, pas op voor kort door de bocht gaande trams.



    Lees meer...

    Skytah-Interview Adriënn Pásztor 17-08-2007

     

    Skytah is een eigenzinnige rockact, afkomstig uit de contreien van Haarlem/Utrecht. Aan de basis van de oprichting stond Adriënn Pásztor, die via een door haarzelf geplaatste advertentie in een dagblad uiteindelijk in contact kwam met haar muzikale bloedbroeder Ben Humpig. Deze boomlange gitarist met de blonde manen was de muziekwereld niet vreemd, want reeds jaren voordien maakte hij de landelijke scène onveilig met de metalcore formatie Brutal Obscenity. Zowel Ben als Adriënn konden hun artistieke potenties evenwel in geen enkel bestaand project tot vol wasdom laten komen. Gezien de onderlinge klik lag het derhalve voor de hand gezamenlijk iets nieuws te starten. En zo werd Skytah in het leven geroepen.

    De bandnaam is indirect afgeleid van de Scythen, een Indo-Europees nomadisch volk van Iraanse afkomst, levend op de steppen van Centraal-Azië in de periode van 700 voor Christus tot 300 na. Het weinige wat van dit raadselachtige volk bekend is, is via opgravingen aan het licht gekomen en door de werken van geschiedschrijver Herodotus, die er naar refereerde als de ‘Koninklijke Scythen’.

    Strijdlust stond bij de Scythen hoog in het vaandel geschreven, maar daarnaast was er tevens veel aandacht voor landbouw en kunst zoals met mozaïeken, waarbij door een bepaald gebruik van scherpe lijnen een zekere spanning werd opgewekt. Het is eenzelfde soort spanning die terug te vinden is op het debuut van Skytah, het in 2006 verschenen Gypsy Mentality. Hierop staan 12, zo op het eerste gevoel simpele deuntjes, die evenwel bij nadere beschouwing meer diepte en zeggingskracht hebben dan aanvankelijk gedacht zou kunnen worden. Zo zijn de teksten weloverwogen en vaak doorspekt met cryptische zinspelingen, terwijl de muzikale arrangementen variëren van lichte rock met elementen uit de hedendaagse muziek van bijvoorbeeld 3 Doors Down en Alanis Morissette ( maar dan met iets minder frustratie ) tot stevige, op Led Zeppelin gebaseerde riffs, nu en dan sudderend in een licht cross-over sausje. Als gevolg van deze typische mix, in combinatie met de strakke eigen productie van Ben en Adriënn in samenwerking met  geluidsengineer/mixer Leo Sienot en de mastering van Sander van der Heide, klinken nummers als de gepassioneerde ballade Sun Is Coming en het broeierige Gypsy Mentality als de spreekwoordelijke klok.

    Zoals gezegd is Skytah ontstaan door toedoen van Adriënn Pásztor, een vlotte vrouw met een krachtige stem die zich van andere onderscheidt door een exotische ondertoon. Zoals zijzelf vurig verklaart: “Mijn stem wordt onder meer gedefinieerd door mijn achtergrond. Ik was samen met mijn moeder en zuster één van de laatste vluchtelingen uit Hongarije vlak voordat de muur viel en veel van mijn belevingswereld is ontstaan in mijn vroege jeugd. Daar komt ook de klank en emotie in mijn stem uit voort.”

    Skytah was in eerste instantie bedoeld als project, een uitlaatklep voor de overvloed aan muzikale ideeën die door de hoofden van Adriënn en Ben spookten. “Nadat Ben en ik elkaar via mijn advertentie gevonden hadden, zijn we samen aan het schrijven geslagen om te zien of we onze muzikale aspiraties in pakkende liedjes om zouden kunnen zetten. Aanvankelijk bestond bij ons de twijfel of het allemaal wel goed genoeg zou zijn, maar gaandeweg, toen er een aantal nummers af waren, bekroop ons de gedachte of het geen goed idee was een echte band van het project te maken. Maar omdat we nog steeds wat twijfels hadden, besloten we eerst een demo op te nemen. Leuk natuurlijk, maar het probleem was dat we geen geld hadden. En juist toen we dachten dat het project een vroegtijdige dood zou sterven, zag Ben een advertentie in de Music Maker staan, waarin gevraagd werd een liedje in te sturen tezamen met een uitgewerkte slagzin. Ik had echt een hele vage bedacht en eigenlijk nooit het idee gehad dat ik misschien zou kunnen winnen. Het was zoiets van ‘Als je de studio ingaat, dan moet je er ook weer uitkomen. Echt boerenklompen logica. Haha.” Een klaterende lach doorklieft de lucht. “Maar het werkte wel super, want de prijs was drie dagen studiotijd, tijd die we benut hebben om die demo op te nemen. En die klonk best te gek. Van daaruit was het vervolgens een logische stap om een volledige cd op te gaan nemen. Uiteindelijk is dat ook gebeurd met behulp van ons eigen bij elkaar geschraapte geld. Op het eindresultaat zijn we nog altijd heel trots. De productie is top en er is veel aandacht besteed aan de aankleding van het geheel. Alle tracks zijn eind 2006  zonder preproductie opgenomen in studio Studilio in Wateringen. Meteen knallen.”
     
     

    Gypsy Mentality werd vanwege het ontbreken van een vaste bassist met behulp van sessiemuzikant Robert Veerhuis ingespeeld. Het drumwerk was van de hand van Mike van Oyen, die kort nadien op onfortuinlijke wijze als gevolg van een hartstilstand op 35-jarige leeftijd het leven zou laten. Zijn plaats achter de drumkit is inmiddels overgenomen door Eelco van der Meer, tevens lid van de obscure metal band Last Breath Denied.

    Bij Skytah is sprake van een duidelijke rolverdeling. Waar Ben voor de riffs en arrangementen zorgdraagt, neemt Adriënn vooral de teksten en melodieën voor haar rekening – en dat zonder enige muzikale scholing daar voor genoten te hebben! Adriënn laat opnieuw haar lach horen. “Tja, ik kan dus eigenlijk geen noot lezen. Ik ben feitelijk een soort van conceptualist en kan gewoon goed melodieën bedenken. Wanneer ik helemaal ontspannen ben en leeg van binnen, zoiets als een wit filmdoek, dan komen er vanzelf ideeën opborrelen die ik dan op het lege scherm projecteer. Toen ik bijvoorbeeld nog in Hilversum woonde, ging ik vaak naar de hei om te lopen en tot rust te komen, waarna de melodieën als vanuit het niets op mij af kwamen. Met m’n mobiel belde ik dan naar mijn antwoordapparaat om ze in te zingen, want meestal ben je die melodieën ook zo weer kwijt. De volgende dag luisterde ik het bandje dan af en als alles nog steeds goed klonk, dan ging ik naar Ben die er dan wat riffs tegen aan gooide. Vanuit die basis ontstond dan een liedje, hoewel het soms ook andersom gebeurde. Dat Ben dus met een riff aan kwam zetten waar ik een melodie bij verzon. Eigenlijk werken we nog steeds zo.”

    Voor iemand die zich in haar spaarzame vrije tijd bezig houdt met het schrijven van korte verhalen en gedichten, is het niet verwonderlijk dat teksten van groot belang zijn. In die teksten weerklinkt de echo van Adriënn’s Hongaarse afkomst luidruchtig door. “Ik neem altijd persoonlijke ervaringen mee in mijn teksten, maar als de emotie te sterk is, dan doe ik dat wel in cryptische vorm, zoals bijvoorbeeld in Tattooed en Until I, dat over faalangst handelt. Het komt er in feite op neer, dat als een bepaald onderwerp eigenlijk emotioneel gezien te zwaar is om er in directe termen over te schrijven, je dat simpelweg in versluierde vorm moet doen. Zo werkt het bij mij althans. In een dergelijk geval gaat de tekst nog steeds ergens over en dat vind ik heel belangrijk.”

    Zo zelfverzekerd als ze in het dagelijks leven oogt, zo onzeker is Adriënn op het podium. Onnodig, want haar longinhoud vult met gemak de grootste zalen op schone wijze. Bovendien weet zij zich in de rug gesteund door een strak spelende band met een hoofdrol voor het vette gitaargeluid van Ben. Niettemin is daar de angst voor het al dan niet houten plankier. Schoorvoetend legt Adriënn uit: “Voor mij is elke keer eigenlijk de eerste keer. Ik ben geloof ik nog steeds niet over mijn podiumangst heen. Het is wel minder dan voorheen, maar helemaal ontspannen ben ik nooit van te voren. Er is altijd wel die druk om te moeten presteren, want je wilt jezelf uiteindelijk toch goed presenteren. Gelukkig lukt dat meestal wel en als de kop er eenmaal af is, loopt het doorgaans vanzelf.”

    Gevraagd naar een leuke anekdote komt er een hoogst aardig verhaal te voorschijn. “Een tijdje stonden we op een klein festival in Abcoude, samen met 4 0f 5 andere bands. Het ging uit van een lokaal radiostation, New Rock Wave op Rosa FM, waar we kort tevoren een optreden hadden gedaan. Alles vond plaats in twee tenten, maar het regende die avond behoorlijk hard en net toen wij aan de beurt waren om onze spullen op te gaan bouwen, begon het nog harder te regenen. Binnen een mum van tijd liep zowel het backstage- als het podiumgedeelte vol met water, zo langs de binnenzijde van het zeildoek naar beneden. Het leek de Niagara waterval wel. Toch hebben we die avond nog gespeeld, staand tot aan de enkels in het water. Net als het publiek trouwens. Het was een heel aparte ervaring.”

    Skytah werkt momenteel aan haar tweede cd en hoopt daarmee de doorstoot naar een breder publiek te kunnen maken. Als alles volgens plan verloopt, zou het schijfje ergens in de loop van volgend jaar verkrijgbaar moeten zijn.

     

    www.skytah.com

    www.myspace.com/skytah

     
    Lees meer...

    Imp-Interview Monica Janssen 20-05-2007

     

    Even eigenzinnig als de betekenis van de naam zelf – een klein, sarrend duiveltje – is de muziek van Imp: technische metal met een licht progressief randje met duidelijke referenties aan het geluid van de Bay Area uit het begin van de jaren 80.

    Aan de basis van de oprichting in december 1996 stond gitarist Fred ‘Lizardking’ Koot, die alras gezelschap kreeg van zangeres Monica Janssen, een frêle verschijning die in de persoon van haar alter ego Demonica naast een mooie, gedragen stem over een werkelijk immens brute grunt beschikt en daarnaast nog eens screams uit haar strottenhoofd kan persen waar menig mannelijk collega met het schaamrood op de kaken en de staart diep weggetrokken tussen de benen van op de vlucht zou slaan.

    De huidige bezetting van de band, met naast Fred en Monica, Elbert de Hoog op gitaar, Gerard Ras op basgitaar en Matthijs Krijnen op drums, ontstond ergens in 2004.

    Tot op heden bracht Imp enkele demo’s uit, één volledige cd ( Stillborn ) en de EP’s Ashes In The Hourglass en The Telescopic Microscope. Dit laatste werkje bevat een drietal vernuftige composities met duizelingwekkende tempowisselingen, veelal tegendraads van aards, en maakt duidelijk dat hier sprake is van een band met potentie. ( Voor een uitgebreide review van de EP zie elders op dit blog ).

     

    Plaatwerk

    “Het eerste serieuze werkje stamt uit 1999 en dat was de cd Stillborn. Die is vanwege gebrek aan financiële middelen en tijd weliswaar heel lowbudget opgenomen, maar desondanks zijn we er nog altijd zeer tevreden over.

    In 2003 hebben we vervolgens nog de EP Ashes In The Hourglass uit eigen zak betaald en verkocht. En onlangs hebben we in de Harrow studio een nieuwe demo opgenomen: The Telescopic Microscope.”

    De naam

    “Dat is eigenlijk wel een beetje een gek verhaal. Het gebeurde min of meer toevallig. Ik was namelijk ooit bij een vriend op bezoek toen de band net in de kinderschoenen stond en hij zei tegen me: ’Als ik een band had, dan zou ik die Imp noemen.’ Het klonk wel cool. Ik heb de naam toen aan de anderen voor gelegd en die dachten er precies hetzelfde over. En zo werd het dus Imp.” 

    Label

    “Mede vanwege een goede productie en omdat we denken dat de markt op het moment redelijk toegankelijk is voor onze muziek willen we in tegenstelling tot voorheen met de nieuwe demo The Telescopic Microscope ditmaal wel labels gaan benaderen in de hoop er één te vinden die ons wil steunen. Dat zal alles wat makkelijker maken, want tot nu toe hebben we alles zelf gedaan, zoals bijvoorbeeld het regelen van optredens. Toch staren we ons niet blind op het vinden van een label. We moeten gewoon even kijken wat het beste is voor ons, want op het moment is het zo dat er gewoon een heel groot aanbod van nieuwe bands is en bij labels heerst het principe dat men eigenlijk het liefst een kant en klaar product aangereikt krijgt, een volledige cd dus. Maar hoewel het moeilijk is, geven we de moed zeker niet op. Ons doel is voorlopig om zoveel mogelijk live te spelen en voor de rest zien we wel wat er op ons pad komt.”

    Zingen

    “Ik ben eigenlijk vrij laat met zingen begonnen. Pas toen ik 19 was. Mijn voorbeelden kwamen voornamelijk uit de wereld van de metal en dan met name mannen. Bruce Dickinson en Chuck Billy om er twee te noemen.

    In het begin zong ik altijd alleen maar voor mezelf, thuis of zo, maar op een gegeven moment wilde ik mijn beperkte talenten wat meer ontwikkelen en zodoende ben ik op zoek gegaan naar bandjes om daar als het ware te leren zingen. Imp was toen mijn eerste band en om eerlijk te zijn, snap ik nog steeds niet dat ze me toen wilden hebben. Aanvankelijk kon ik namelijk alleen maar schreeuwen en zelfs dat vond ik zelf allesbehalve geweldig klinken. Maar geleidelijk aan ging het steeds beter.

    Echt les heb ik overigens nooit gehad. Wel heb ik cursussen gevolgd voor stembeheersing en dat heeft me zeker geholpen, even als het toepassen van ademhalingstechnieken.  De rest is gekomen door veel oefenen en tips van anderen en vooral veel luisteren naar andere zangers en zangeressen.”
     
          
     

    Gruntkampioenschappen

    “Daar heb ik vorig jaar aan meegedaan. Het was eigenlijk meer een geintje. Ik hoorde dat het gehouden zou worden en ik had zoiets van ‘dat kan nooit serieus zijn, dus daar doe ik gewoon aan mee’. Later bleek dat het toch wel meer om het hand had dan een grappig uitje en dat ook de Aardschok er bij betrokken was. Het was echt leuk om mee te doen. Ik ben uiteindelijk tweede geworden. Was wel de beste vrouw.”

    Teksten

    “Die hebben meestal een filosofische achtergrond en zijn metaforisch van aard. Echt over heel persoonlijke zaken gaan ze zelden. Ik schrijf meestal gewoon over alles dat in me opkomt.”

    Schrijfproces    

    “Dat doen we doorgaans gezamenlijk. De muziek is er altijd eerst; de zang en tekst komen pas veel later. Eigenlijk is het voor ons een vrij organisch gebeuren. En het gekke is dat we meestal vrij weinig op schrijven. Het zit allemaal in ons hoofd en de liedjes ontstaan veelal tijdens het spelen in de oefenruimte.

    In principe werken we met een soort van geraamte. In de oefenruimte creëren we als het ware een stukje muziek. Dat wordt opgenomen en vervolgens thuis afzonderlijk uitgewerkt. Wanneer we dan de volgende keer weer bij elkaar zijn, luistert iedereen naar de uitgewerkte ideeën en zo gaat het steeds een stapje verder, waarbij telkens fragmenten worden toegevoegd en weggelaten. Het is dus een vrij tijdrovend iets, dat soms maanden kan duren.”

    Studio

    “Dat vind ik dus echt heel leuk. Tof om te zien hoe een nummer uiteindelijk z’n definitieve vorm krijgt. In de oefenruimte heb je natuurlijk al een globaal idee hoe iets zal gaan klinken, maar als je het dan daadwerkelijk opneemt en het vervolgens voor het eerst terug hoort, dan is dat een mooi gevoel. Live is natuurlijk ook heel gaaf, maar het verschil is dat je in de studio lekker kunt stoeien met de muziek en het zo perfect mogelijk kunt laten klinken. En het geeft ook niet als je een fout maakt, want dan doe je het gewoon over.”
     
         

    Vuurdoop

    “De allereerste keer was in de Trucker in Pijnacker in 1997 en het was helemaal te gek. Ze hadden daar toen het beleid dat nieuwe bands een kans moesten krijgen. Apparatuur en zo was volop aanwezig, dus je kon in feite zo inpluggen en spelen. Tien jaar later, dit jaar dus, stonden we er opnieuw. Grappig detail is dat indertijd Gerard daar werkte en toen Imp in een later stadium een nieuwe bassist nodig had, kwam hij zomaar in beeld.”

    Levensles

    “Je moet dus nooit een programmeur uitmaken voor lul! Ik noem geen namen, maar het was beslist geen sterke actie van mij. Het was namelijk iemand met invloed hier en daar. Verder is het belangrijk gewoon jezelf te blijven en datgene te doen wat je graag wilt.”

    Andere bands

    “Naast Imp zit ik in nog twee bands, te weten X-tinxion en A New Dawn. Voor de eerste doe ik de zang en heb ik behalve op de teksten geen muzikale inbreng en bij de laatste speel ik de basgitaar en neem ik de extreme vocalen voor mijn rekening. Maar hoewel beide bands me goed bevallen, is Imp echt mijn ding. Niet alleen is het mijn eerste band, maar ik kan er ook al mijn creativiteit in kwijt. Zie het als mijn grote liefde en beschouw X-tinxion en A New Dawn als hele, goeie sex die ik niet zou willen missen.”

    Anecdote

    “Ooit speelden we in het Poortgebouw in Rotterdam, één of ander oud kraakpand. Er waren best wel veel mensen in de grote zaal, maar ergens aan de zijkant in een kamertje zaten er nog een aantal en toen wij begonnen te spelen, kwam één van hen kijken. Nauwelijks had die zijn hoofd om de hoek gestoken of hij rende al terug, roepend: ’Het is een vrouw! Het is een vrouw op het podium!’ Ik vind het nog steeds leuk als ik er aan terug denk.”
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)

                  Joyce Dijkgraaf
             Interview 02-05-2007
       
    In de rubriek tiptoppers ditmaal Joyce Dijkgraaf, een jonge, ambitieuze zangeres, die momenteel een opleiding volgt aan de Herman Brood Academie in Utrecht, waar sinds vorig jaar een 3-4 jarige opleiding gegeven wordt voor de verschillende disciplines van de arbeidsmarkt binnen de popindustrie. Momenteel legt Joyce samen met een aantal maatjes van de academie de laatste hand aan een eindejaarsproject dat onder de noemer Toasted zal verschijnen en dat gepaard zal gaan met een optreden hier en daar. Daarnaast is zij als gelegenheidszangeres toegetreden tot schoolband Severin met wie zij reeds in de studio heeft gezeten om twee nummers op te nemen. Joyce beheerst vele stijlen zoals klassiek en jazz en staat open voor studiosessies en gastoptredens. Op haar cv staat ondermeer het nummer Still Bleeding dat zij samen met Marcel Coenen voor diens tweede soloalbum Colour Journey uit 2005 opnam en het binnenkort te verschijnen Hidden Agenda waar de krachten gebundeld werden met de Belgische rockband BTL. Bovendien was zij gedurende vier jaar het gezicht van de symfonische metalband Elleanore.

    Aanvang

    “Ik ben eigenlijk pas vrij laat met zingen begonnen, toen ik rond de 17 was. Zou nu willen dat ik eerder was gestart, want dan had ik in ieder geval qua zangtechnieken verder geweest, maar helaas. Dat is eigenlijk ook één van de redenen dat ik de opleiding aan de Herman Brood Academie volg: Om mezelf op alle mogelijke manieren in muzikaal opzicht te verbeteren. Het doel is uiteindelijk om na afronding van de opleiding een zelfstandig ondernemend muzikant te zijn, hetgeen concreet inhoudt dat je in staat bent allerlei managementszaken zelfstandig te kunnen regelen en je een website en zo kunt opzetten. Het betreft in feite alle aspecten die er bij het maken van muziek komen kijken. Dus ook die achter de schermen, niet alleen als artiest, maar ook als zakelijk begeleider van anderen .Het is dus allemaal heel breed opgezet en dat is goed, want ik zie mezelf echt niet tot m’n 60ste achter de microfoon op het podium staan met afgezakte tieten. Voor het zover is, wil ik graag zien of ik voor andere artiesten de zaken niet zou kunnen regelen.”

    Elleanore

    “Ik heb het vier jaar lang enorm naar m’n zin gehad met de band, maar het probleem was dat er onderling te weinig gecommuniceerd werd, waardoor af en toe misverstanden ontstonden. Onlangs, een maand of wat geleden, was het van beide kanten af wel genoeg en zodoende kwam de samenwerking tot een eind. Jammer, want ondanks de incidentele strubbelingen had ik het idee dat het wel goed ging. Op Sellaband deden we het aardig, de optredens liepen lekker en we hadden ook al een zestal nummers in de studio opgenomen die op cd zouden gaan verschijnen. Maar die is er dus niet gekomen. Ben nu zelf met allerlei dingen bezig, producties op school en dergelijke, maar daar wil ik nog niet te diep op ingaan nu. Schrijf daarnaast nog nieuwe nummers en houd mijn ogen goed open. Zie wel wat er op mijn pad komt. Sta in principe open voor alles, hoewel mijn voorkeur uitgaat naar symfonische metal. Maar wat het ook wordt dat ik ga doen, het belangrijkste is terecht te komen bij ambitieuze mensen die op dezelfde golflengte zitten, mensen waar je een klik mee hebt en die elkaar muzikaal wat kunnen bieden.”

    Voor Elleanore

    “Heb voor ik bij Eleanore terecht kwam eigenlijk niet veel met muziek gedaan. Heb even met de gitarist van Delain in een bandje gezeten, maar ik was te jong en onervaren en onze wegen scheidden zich daarom. Vervolgens wat opgetreden met een door mijzelf opgerichte coverband en toen dus Eleanore.”

    Marcel Coenen

    “Die samenwerking ontstond eigenlijk vrij eenvoudig. Ik sprak hem aan in een kroeg op aanraden van iemand die zei dat hij een goede gitarist was. Gaandeweg het gesprek raakte hij geïnteresseerd in wat ik allemaal wel en niet kon. Toen hij later één en ander gehoord had, zei hij dat ik talent had en mocht ik een nummer inzingen voor zijn solo cd. Dat werd Still Bleeding.”

    Voorbeelden

    “Floor Jansen vind ik een heel goede zangeres met veel variatie in haar zangpartijen. Zong vroeger ook veel mee met de nummers van Within Temptation, dus in zekere zin was Sharon den Adel ook een bron van inspiratie. Ben overigens van beiden niet echt idolaat; ze hebben gewoon veel voor me betekend in muzikaal opzicht. In principe doet iedereen zijn eigen ding. Belangrijk is dat het goed klinkt en dat het je van binnen raakt.”

    Teksten

    “Die schrijf ik zelf, veelal met als onderwerp het leven op zich. Dat je gewoon door moet gaan wat er ook gebeurt. Je kunt na het maken van een fout natuurlijk gaan zitten kniezen, maar je kunt ook simpelweg over de gemaakte fout heen stappen en door gaan met je leven. Er valt toch niets meer aan te doen. Probeer in mijn teksten ook altijd een positieve boodschap te verwerken, een verhaal te vertellen. Hoe dat moet, leer ik weer op de academie. Het is zaak geordend te denken, wat is wel essentieel en wat niet, zowel voor jezelf als voor anderen. Verder moet een tekst natuurlijk goed bij de muziek passen.”
     
       

    Live of studio

    “Beide eigenlijk wel. Live vanwege het contact met het publiek, het onderlinge spel, de interactie. In het begin is dat best moeilijk, maar naarmate je het vaker doet, gaat het je steeds makkelijker af, vooral omdat je dan weet wat je mogelijkheden zijn. En wat betreft de studio, dat is op een andere manier leuk. Daar kun je jezelf terug horen en waar nodig verbeteren. Het mooiste is wanneer je een aaneen gesloten opnamesessie hebt, omdat je dan bij elke track over hetzelfde gevoel beschikt en omdat je stem de ene dag nu eenmaal anders klinkt dan de andere dag. Houd ook altijd in het achterhoofd de gedachte dat teveel sleutelen niet goed is. Niet te kritisch zijn. Op een gegeven moment moet iets gewoon af zijn. Dat is in ieder geval een belangrijke les die ik geleerd heb.”

    Leukste ervaring

    “Dat was Rock Aan Het IJ met Eleanore. Ik was die dag ziek, maar heb toch alles gegeven wat ik had. Het voelde helemaal te gek. Er waren die dag ook een aantal Believers van Sellaband aanwezig en het was mooi hen te zien genieten van het optreden en in staat te zijn iets terug te geven voor het in ons gestelde vertrouwen. Zo’n vorm van waardering geeft een enorme kick. Ik hoop dat diezelfde mensen me in de toekomst zullen blijven steunen.”

    Samenwerking

    “Zou wel een keer iets met Mike Andersson van Cloudscape willen doen. Die heeft een te gekke stem. Ik ken hem ook persoonlijk. We hebben dezelfde ideeën en het klikt goed. Dus wie weet.”

    Doelen

    “Mijn grootste doel is iemand in de muziek te worden die ook echt iets kan betekenen in de muziek. Niet alleen voor mezelf als zangeres, maar ook achter de schermen bij het begeleiden van mensen om hen verder te helpen. Bijvoorbeeld door het bedenken van nieuwe concepten, die de zakelijke aangelegenheden van een artiest wat eenvoudiger kunnen maken. Eigenlijk weet ik nog niet precies welke kant ik op wil. Ik vind tot nu toe alles leuk en heb nog niet echt een keuze gemaakt aangaande mijn toekomst. Wil me vooralsnog zoveel mogelijk verbreden. Verder zie ik wel hoe het loopt.”


    www.joycedijkgraaf.com
    http://www.myspace.com/forrestvocals  
     
     
     
     
     
     
    Lees meer...

    Interview La-Ventura ( Carla )  20-06-2007
     

     

    In deze nieuwe rubriek ‘Tip Toppers’ wordt als eerste de Zeeuwse band La-Ventura belicht en dan met name zangeres Carla Douw, een charismatische persoonlijkheid die met haar gedegen, bevlogen vocalen extra cachet geeft aan de groovende gothic metal met veel aandacht voor sfeerpatronen.

    Onlangs heeft dit flonkerende diamantje een contract getekend met het Amerikaanse label Razar Ice Records, dat het vooralsnog titelloze debuut in de loop van het jaar aan het muzikale firmament zal plaatsen.  

    Wanneer en waar is de band opgericht en hoe is iedereen er bij betrokken geraakt?

    “Het is begonnen met een advertentie op Marktplaats waarin ex-Orphanage drummer Erwin Polderman vroeg om muzikanten voor een nieuw te beginnen band. Ik was op dat moment op zoek naar iets nieuws en omdat we beiden in dezelfde provincie woonden en Erwin een zeer ervaren muzikant bleek te zijn, besloot ik te reageren op de advertentie. We spraken af en begonnen met het vormen en vastleggen van muzikale ideeën. Een jaar later zijn we op zoek gegaan naar medebandleden. Marco kende ik nog van mijn vorige band , waarin hij weliswaar drums speelde, maar na het horen van onze presongs aanbood om toetsen te spelen. Mike leek ons een geschikte kandiaat vanwege zijn uitstraling en performance op het podium en we schreven hem aan met de vraag of hij mee wilde doen in ons bandproject. Omdat hij op dat moment in de band Badley Preserved speelde, leek het ons goed om de band te starten in de vorm van een project. We wilden ons een aantal doelen voor ogen stellen zoals het instuderen van wat covers, het schrijven van een paar eigen nummers en daar dan een demo van uitgeven en proberen om in een zo kort mogelijke tijd iets goeds neer te zetten. Na een jaar zouden we de boel evalueren, waarna een ieder de keus had om te stoppen of door te gaan. Afijn, dat liep allemaal iets anders. Mike stelde zijn bandmaat gitarist Sascha aan ons voor en eind januari 2006 kwamen we voor het eerst bij elkaar. Er werden 2 covers uitgezocht die een ieder thuis instudeerde. Meteen na de eerste keer spelen, wisten we dat dit wel eens een perfecte samenstelling zou kunnen zijn. Alle "skills" bleken aanwezig: ervaring, motivatie, ambitie en persoonlijke click.”

    Hoe ben je in Amerika terecht gekomen voor het opnemen van de aanstaande cd?

    “Via myspace! Na 4 maanden schreven we ons eerste gezamenlijke nummer "Trefoil" en zetten dat op myspace. Nog geen 2 weken later kregen we een email van het platenlabel Razar Ice Records dat ze geïnteresseerd waren in ons. Omdat het meteen ons eerste aanbod was, waren we aanvankelijk wat sceptisch, maar toen we merkten dat het om een serieuze deal ging, zijn de onderhandelingen vrij snel van start gegaan, resulterend in een perfect contract dat we in September hebben ondertekend.”

    Is er eerder al materiaal verschenen in de vorm van demo's?

    “Nee, een demo maken is er dus niet van gekomen. Het label wilde meteen voor een volledige cd gaan. Omdat we slechts 5  à 6  nummers op de rails hadden staan,  zijn we als een gek gaan schrijven en hebben we het gepresteerd om in 4 maanden tijd alles uit te werken, nieuw materiaal te schrijven en op te nemen. Februari 2007 zijn de tracks op dvd gebrand en naar Amerika verstuurd waar het afgemixt en gemasterd zal worden.”

    Vanwaar komen jullie invloeden?

    “Onze invloeden zijn zeer divers. Erwin, Mike en Sascha hebben veelal in het metal genre geopereerd. Ik zelf meer in de alternatieve poprock en Marco in bijna alle stijlen. De basis van onze nummers is daarom gefundeerd op stevige riffs met veel groove,  maar tegelijkertijd catchy en melodieus. Het geheel heeft daardoor veel raakvlakken met verschillende genres zoals nu-metal, progressieve rock en gothic.”

    Wat was de belangrijkste reden deze band te beginnen en waar komt de naam precies vandaan?

    “De naam is heel toevallig tot stand gekomen. Ook wij hebben uiteraard met namenlijstjes rondgelopen, maar er bleek niks echt naar onze tevredenheid te zijn. We wilden heel graag iets doen met ventilators op het podium en met dat gegeven zijn we uiteindelijk op zoek gegaan. De dynamiek die het uitstraalt (wat we ook in de muziek willen overbrengen), bracht ons bij de Italiaanse natuurkundige Mr Venturi. Hij heeft onder andere belangrijke ontwikkelingen gedaan in het proces van windtunnels en turbines. Al husselend met de letters werd Venturi Ventura en zetten we de la van venti-LA-tor ervoor ( ook van car-LA). Nadat dit besloten en goedgekeurd was, hebben we het woordenboek er eens op nageslagen en vonden tot onze verbazing de (Spaanse) betekenis ervan: "Het Geluk" of Voorspoed". Het klinkt ongelofelijk, maar tot nu toe heeft het ons niets anders dan geluk gebracht!”
     
                                                               
     

    Is het schrijven van liedjes en teksten een bandproces?

    “Het is wel degelijk een bandproces. De meeste nummers zijn ontstaan door een idee van een van de bandleden dat we zelf thuis uitwerkten. Iedereen heeft de mogelijkheden om zijn of haar instrument op te nemen, zodat we elkaar de aanvullingen en partijen kunnen toesturen. Zo ontstaan er soms verschillende versies waar we dan de beste uit kiezen. Later komen we dan bijeen om het resultaat te bespreken. Het is inderdaad vrij klinisch als je zo bij elkaar zit zonder een instrument in handen om dan de structuur en partijen van een nummer te gaan bespreken en bepalen. Toch groeiden de nummers weldegelijk zonder dat we ze ooit met elkaar in de oefenruimte hadden gespeeld. We werken dus niet zo zeer vanuit jamsessies. Misschien dat we dat in de toekomst nog wel gaan doen, maar we zijn nu allemaal erg tevreden met de wijze waarop de nummers tot stand komen.”

    Over wat voor zaken handelen de teksten?

    “Over verleden, heden en toekomst zal k maar zeggen. Serieuze zaken dat in ieder geval wel. Ik heb er een broertje dood aan als teksten echt nergens over gaan. Ik ga niet zover dat ik perse een boodschap wil over brengen maar het zijn weldegelijk zaken die ik zelf belangrijk vind om gehoord te worden. Sommige zaken die met mijn verleden te maken hebben, zoals de tekst van a New Beginning en F.O.T.S, had ik al eerder geschreven, zijn  een manier om dingen te verwerken. Soms kan het schrijven een hele puzzel zijn. Ik ben vaak op zoek naar poëtische woorden die qua klank mooi klinken en passen, maar die ook in het verhaal of onderwerp van het nummer passen. De ene keer komt een tekst vanzelf bovendrijven, de ander keer is het echt doorbijten. Het lijkt een willekeurig iets te zijn. Wat natuurlijk helemaal te gek is, is als mensen je tekst herkennen en gaan meezingen. Tijdens de laatste optredens heb ik een paar keer gezien dat ons myspace nummer en toekomstige single Trefoil" werd meegezongen. Echt super is dat!”

    Is de band baas in eigen huis of worden de zaken door iemand van buiten af geregeld?

    “Mike, de bassist is tevens een geweldige manager. Hij heeft ervoor geleerd op de Rock Academie in Tilburg, dus dat kwam heel goed van pas. Zolang het te combineren valt voor hem blijft hij dit werk in de opstartfase voor ons doen. Uiteraard hebben we ook promotie en bookingskantoren in de arm genomen die een aantal zaken voor ons uit handen nemen.”

    Voor wanneer staat de release van het debuut gepland en hoe gaat het heten?

    “Op dit moment wordt ons album dat "A New Beginning" gaat heten, gemixed en gemasterd. Niet in Amerka zoals aanvankelijk de bedoeling was, maar in Italië. Dit vanwege overbooking in de Amerikaanse studio en het feit dat het label er later voor koos om de producties van al hun Europese bands in deze Italiaanse studio te laten doen. Met een Europese sound sluit het product natuurlijk beter aan op de Europese markt. De tot nu toe beluisterde resultaten zijn absoluut veel belovend! In oktober staat de Nederlandse release gepland.”

    Is zingen altijd je passie geweest en door wie ben je geïnspireerd?

    “Uiteraard droomde ik er als jong kind van om een beroemde zangeres te worden. Later besefte ik dat zangeres zijn ook wel heel eng is  en op de voorgrond staan betekent, wat ik toen zeker niet ambieerde. Zingen deed ik daarom meestal op m'n slaapkamertje als een stille liefde die ik warm koesterde. Pas op m'n twintigste kwam ik via mijn man in contact met een band en werd ik gevraagd om als achtergrondzangeres mee te doen. Gaandeweg kreeg ik steeds meer zelfvertrouwen en na 10 jaar ben ik toch maar zangles gaan nemen. Daar leerde ik alle kneepjes van het vak door waaronder het werken aan een goede performance. Precies op tijd en klaar voor "het grote werk" kwam La-Ventura in mijn leven. Grootste inspiratiebron is Alanis Morissette geweest. Haar artistieke vrijheid vind ik nog steeds erg bewonderenswaardig.”
     
                                                                                     
                                                                

    Heb je voor La-Ventura nog in andere bands gezongen?

    “Ja, mijn eerste band was de rockband "Red Alert". Hier heb ik 5 jaar in gezongen en 2 cd's  mee opgenomen. Daarna een band die maar kort bestaan heeft: "Cross The Wire" en later de poprock band "DV-us", waarmee we ondermeer een tweede plaats haalden op een gerenommeerd festival. Om gezondheidredenen van een van de bandleden moest de band opbreken en zong ik ondertussen als soloartiest in verschillende (koor) projecten. Met Marco werkte ik samen in het electronische/dance project "Refractor" en later werd tezamen met zijn bandmaat gepoogd om de Emo/rockband Ancor nieuw leven in te blazen.”

    Wat vind je van werken in de studio?

    “Zelf hebben we al vele jaren een eigen homestudio in ons bezit. Daardoor heb ik het geluk gehad om onder zeer gunstige omstandigheden te kunnen werken en opnemen. De druk van het werken in de studio heb ik dus nog niet echt meegemaakt. Alle vocalen voor ons album A New Beginning heb ik overigens zelf opgenomen in onze studio.”

    Hoe was het om voor het eerst op het podium te staan?

    “Dat is al lang geleden zeg....maar dat het doodeng was, weet ik nog wel! Bibberen, knikkende knieën, droge keel, zweten, niet weten waar je moet kijken en het liefst zo snel mogelijk van dat podium af! Dat is nu gelukkig wel anders. Van te voren ben ik uiteraard wel zenuwachtig, maar zodra ik het podium op stap is dat gevoel compleet verdwenen. De energie en de kick die het geeft, is heerlijk verslavend te noemen.”

    Is er een bepaalde muzikant met wie je graag zou willen samen werken en waarom juist die persoon?

    “Het lijkt me geweldig om een keer met een echte tekstschrijver samen te werken. Bart, de zanger van Racoon bijvoorbeeld. Zijn teksten en Engelse uitspraak vind ik echt super goed. Verder vind ik iedere muzikant waar een click mee is een feest om mee samen te werken. Het maakt me niet uit of degene bekend is of niet. Ik zou ook eerder gespannen zijn om met een beroemde artiest samen te werken dan met een onbekende, denk ik. Het liefst werk ik met mijn eigen bandmaatjes. We zijn echt goeie vrienden geworden en vormen een hechte groep. Ik ben erg trots op "m'n mannen "!”

    Wat is het leukste moment dat je tot nu toe op het podium overkomen is?

    “Tof is wanneer het publiek mee doet, headbangen, handen in de lucht, geweldig om te zien. De "onderonsjes" op het podium zijn ook altijd erg leuk. Die saamhorigheid is echt genieten.”

    En het meest vervelende?

    “Hmmm, vervelend is...als je opeens je eigen tekst en melodie niet meer weet! Dan probeer ik maar zo overtuigend mogelijk te improviseren haha. Ook viel laatst tijdens een groot festival plotseling alle (!!) geluid in de zaal uit. Dat was wel even schrikken, maar ik zong gewoon acapella  door en de anderen pakte het meteen goed op.”

    Welke doelen zou je muzikaal gezien willen bereiken?

    “Het enige muzikale doel dat ik mezelf op dit moment gesteld heb,  is om nog meer te groeien in mijn rol als frontvrouw. Er komt namelijk zoveel meer bij kijken dan alleen maar zingen. Daarnaast ben ik in het dagelijkse leven ook nog moeder, huisvrouw en kapster. Om dit alles goed te kunnen combineren, is ook een doel op zich.”

    Wat vind je van het muzikale klimaat? Is er in dit tijdperk van downloads nog ruimte voor bands als La-Ventura om hun ding te doen?

    “De consumerende mens zal altijd op zoek blijven naar nieuwe muziek en talent. Daarom denk ik dat er voor goeie bands altijd ruimte zal zijn. Soms is het de kunst om ruimte en kansen te creëren, wat het vak als artiest wel moeilijker, maar ook inventiever maakt. De muziek die wij maken is vrij catchy en voor een breed publiek goed toegankelijk. Dat maakt het makkelijker om ons product in de markt te zetten. Aan de andere kant proberen we het muzikale niveau hoog te houden zodat we zelf het plezier en de uitdaging van het spelen niet verliezen.”

    Wat kan er in de nabije toekomst van de band verwacht worden?

    “Ons doel is om zover mogelijk te komen. Eerst onze cd afleveren en een goede show neerzetten. Het liefst in de grote zalen spelen om bekendheid tekrijgen in Nederland en wellicht in het voorprogramma van bekendere bands spelen. Van het najaar hopen we onze eerste clubtour te gaan doen, iets waar ik enorm naar uitkijk. Misschien dat de mogelijkheid geboden wordt vanuit het label om ons debuut in Amerika te promoten. Maar het ligt er aan hoe het album daar ontvangen zal gaan worden. Daarna de rest van Europa verkennen en een tweede album maken. We gaan onze stappen in ieder geval zeer doelbewust zetten en zullen het grote succes, mocht het zover komen, zeker niet schuwen.”

    20. Heb je nog een leuke anecdote?

    “Weet je....er schijnen zulke enthousiaste interviewers te zijn ,die wel 20 goeie vragen kunnen bedenken!!

    Bedankt. Ik vond het leuk om te doen!” 

     

    www.la-ventura.com

    http://myspace.com/laVentura

     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl